IV SA/Wr 630/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 6 września 2017 r. E. M. (zwana dalej wnioskodawczynią, stroną lub skarżącą) wniosła skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia jej ze służby z dniem 31 lipca 2017 r. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji organu odwoławczego wskazując, że jej wykonanie wywoła nieodwracalne skutki w sferze rodzinnej oraz finansowej. W okresie zawieszenia strona bowiem otrzymywała wynagrodzenie miesięczne na poziomie ok. 1.000 złotych, co łącznie z pomocą rodziny pozwalało jej na zaspokojenie najważniejszych potrzeb życiowych. Aktualnie zaś pozbawiona jest jakiegokolwiek dochodu, co uniemożliwia jej zaspokajanie podstawowych potrzeb swoich i dziecka. Ponadto sam fakt zwolnienia dotknął ją osobiście i w toku postępowania pogorszył się jej stan psychiczny, co może mieć z kolei wpływ na stan ciąży. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. Trzeba jednak podkreślić, że wstrzymanie wykonania znajduje zastosowanie wyłącznie do tych aktów lub czynności, które nie zostały jeszcze wykonane. Powołany na wstępie przepis nie przewiduje bowiem możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności już wykonanych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II FZ 1039/12 oraz z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OZ 374/15). W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zwolnienie skarżącej ze służby nastąpiło z dniem określonym w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, utrzymanym następnie w mocy ostateczną decyzją organu odwoławczego tj. 31 lipca 2017 r. Potwierdzeniem tego faktu jest zaś m.in. świadectwo służby z dnia 31 sierpnia 2016 r. W takiej sytuacji skutek wynikający z kwestionowanej przez skarżącą decyzji już nastąpił, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w toku przedmiotowego postępowania sądowego. Odnosząc się zaś do powołanych przez wnioskodawczynię przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania skarżonego rozstrzygnięcia należało jedynie zauważyć, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada jej zgodności z prawem, a jedynie ocenia, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że podniesione w skardze zarzuty nie mają znaczenia dla oceny zasadności żądania przyznania ochrony tymczasowej. Do wstrzymania wykonania niewystarczające było również samo wskazanie, że decyzja może spowodować nieodwracalne skutki w sferze rodzinnej i finansowej. Strona zobowiązana jest bowiem do uzasadnienia swojego żądanie w sposób szczegółowy, w miarę potrzeby popierając go stosownymi dokumentami. Bez tego nie jest możliwe obiektywne stwierdzenie, że skarżąca pozbawiona jest jakichkolwiek źródeł utrzymania, które przecież mogą pochodzić nie tylko z otrzymywanego wynagrodzenia, ale także z oszczędności, świadczeń socjalnych lub alimentacyjnych. Poza tym trzeba zwrócić również uwagę na treść art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 zm.), zgodnie z którym, przepisy ust. 1 – 6 (dotyczące przywrócenia funkcjonariusza do służby i wyrównania mu uposażenia) stosuje się odpowiednio m.in. do policjanta zwolnionego ze służby m.in. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 tej ustawy, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Utrata uposażenia ze stosunku służbowego policjanta w świetle powyższego przepisu nie może być zatem traktowana jako znaczna, czy też nieodwracalna szkoda. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.