IV SA/Wr 634/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Protokolant Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 lutego 2008r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. oddala skargę. Decyzją dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), art. 104 kpa, art. 54 ust. 1, 3 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.), Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., odmówił L. F. potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wskazał, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, który nie jest zaliczony do kręgu osób "ubezpieczonych" i spełnia kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy społecznej, jest decyzja prezydenta gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzające to prawo. Decyzja ta wydawana jest po: 1) przedłożeniu przez świadczeniobiorcę dokumentów potwierdzających: a) posiadanie obywatelstwa polskiego; b) zamieszkiwanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej; 2) przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego; 3) stwierdzeniu spełnienia kryterium dochodowego przewidzianego w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej; 4) stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy o pomocy społecznej wskazującej, że nie występują dysproporcje między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby, która wskazywałaby, że jest ona w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości. Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie decyzji, przysługuje przez okres 30 dni chyba, że w tym okresie świadczeniobiorca zostanie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Dalej organ orzekający wskazał, iż decyzja ta podjęta została w związku z nieuzasadnionym brakiem współpracy strony w przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, w trakcie którego ustala się sytuację rodzinną, dochodową, mieszkaniową, zdrowotną, zawodową i majątkową osoby ubiegającej się o pomoc. Wywiad przeprowadza się w miejscu faktycznego zamieszkania (pobytu) klienta, podczas którego pracownik socjalny może domagać się złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym oraz dokumentów niezbędnych do potwierdzenia faktycznej sytuacji materialno-bytowej. Na podstawie zebranej dokumentacji ustalono, że strona odmawia wskazania faktycznego miejsca swego pobytu. Wskazywanego przez nią adresu, tj. Dworzec Główny PKP (peron 3), nie można uznać za miejsce zamieszkania ani pobytu. Strona sama podaje, że teren Dworca Głównego jest miejscem do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, natomiast noce spędza w różnych miejscach i u różnych znajomych, których wskazania adresów odmawia. Zamieszkania (pobytu) strony na terenie Dworca Głównego PKP nie potwierdzają też funkcjonariusze Straży Ochrony Kolei, Dyżurny Ruchu Dworca Głównego peronu trzeciego, jak również pracownicy socjalni tutejszego Zespołu, którzy kilkakrotnie sprawdzali również, w asyście Straży Miejskiej, czy faktycznie L.F. tam przebywa. Z ustaleń tutejszego Zespołu wynika, że strona nadal zamieszkuje u swoich znajomych we W., przy ul. [...], o czym nie poinformował. Takie zachowanie traktuje się jako uchylanie się od udziału w czynnościach postępowania dowodowego i brak zgody na zbieranie danych ustalonych przepisami ustawy o pomocy społecznej (art. 106 ust. 4). Brak możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego uniemożliwia ustalenie faktycznej sytuacji materialno-bytowej strony, a tym samym stwierdzenie czy spełnia kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy o pomocy społecznej oraz stwierdzenie braku okoliczności, o których mowa jest w art. 12 ustawy, tj. że nie występują dysproporcje między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby, wskazującą, że osoba ta jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości. Nie jest również znana faktyczna sytuacja mieszkaniowa wnioskodawcy. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej między innymi brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, nieuzasadniona odmowa podjęcia pracy przez osobę bezrobotną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Zatem, dodatkową przesłanką do odmowy przyznania pomocy finansowej jest fakt, że L.F. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji zatrudnienia oferowanej przez Urząd Pracy, przez co z dniem 29 stycznia 2007r. utracił status osoby bezrobotnej. Zgodnie z art. 2 ust. 1, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia zasoby i możliwości. Odmawiając przyjęcia propozycji pracy L. F. ponownie nie wykorzystał własnych możliwości w celu poprawy swej sytuacji materialno-bytowej. Wszystkie wyżej wymienione okoliczności również uniemożliwiają objęcie strony programem wychodzenia z bezdomności, którego realizacja opiera się na współpracy. Brak zameldowania na pobyt stały nie przesądza o bezdomności danej osoby. W myśl art. 6 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej muszą jeszcze zaistnieć dodatkowe przesłanki, tj. zamieszkiwanie w lokalu niemieszkalnym np. schronisko, noclegownia. Tymczasem, faktycznego miejsca pobytu strony nie udało się do tej pory ustalić. W przypadku osoby bezdomnej gminą właściwą do udzielenia pomocy jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. W przypadku L. F. jest to gmina Sz. W miejscu pobytu udzielana jest pomoc tylko w szczególnych przypadkach sprawach niecierpiących zwłoki (art. 101 ust. 2 i 3). Zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Strona odmawia współpracy poprzez uniemożliwianie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu faktycznego pobytu. Nadto organ decyzyjny nadmienił, iż wydanie skierowania na kursy: obsługa komputera (w tym Internet, bazy danych, arkusze kalkulacyjne, grafika), nauka języka angielskiego w stopniu podstawowym, a w porozumieniu z Powiatowym Urzędem Pracy we W. kursy w ramach zwiększenia lub zmiany kwalifikacji zawodowych z zakresu mechaniki, pośrednik w obrocie nieruchomości, profesjonalny kierowca kat. C + E z językiem angielskim, operator koparki, ładowarki, spychacza, walca, rozściełacza do asfaltu, maszynisty spalinowych i elektrycznych pojazdów trakcyjnych, licencji pilota samolotowego i śmigłowców klasy turystycznej jest niemożliwe ponieważ Zespół do Spraw Osób Bezdomnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej nie wydaje tego typu skierowań, nie może również zwrócić się z prośbą do Urzędu Pracy o skierowanie strony na takie kursy ponieważ nie posiada informacji czy Urząd Pracy takowe organizuje. Ponadto L. F. utracił status osoby bezrobotnej z uwagi na odmowę przyjęcia oferty pracy i nie może uczestniczyć w kursach organizowanych przez Powiatowy Urząd Pracy. Skierowanie strony do Centrum Integracji Społecznej we W. na kurs komputerowy i języka angielskiego także nie jest możliwe z uwagi na fakt, że Centrum nie prowadzi takich kursów. Zajęcia językowe i informatyczne są prowadzone w ramach kursów zawodowych organizowanych przez to Centrum. Ponadto strona nie spełnia podstawowego kryterium kwalifikującego do odbycia tych kursów, tj. co najmniej 36-miesięcznego zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. W kwestii mieszkania strona wielokrotnie była informowana, że właściwym w sprawie jest Wydział Lokali Mieszkalnych i Użytkowych. Ośrodek nie dysponuje lokalami mieszkalnymi. Może jedynie zaproponować zamieszkanie w jednej z placówek pomocowych typu schronisko, noclegownia, co wielokrotnie zresztą czyniono. Strona może skorzystać z pomocy w formie rzeczowej, tj. schronienia i kąpieli w placówkach pomocowych, skierowania po odzież do PCK lub PKPS. Po wykaz placówek, skierowanie po odzież wnioskodawca winien zgłosić się do pracownika socjalnego. Do noclegowni przyjmowane są osoby zgodnie z regulaminem tam obowiązującym po godz. 19-tej, natomiast o przyjęciu do schroniska decyduje jego kierownik w miarę posiadanych miejsc. Przebywając zaś w placówce pomocowej strona może jednocześnie uzyskać bezpłatną pomoc medyczną. W odwołaniu od tej decyzji L. F. podniósł, że odmówiono mu pomocy, gdyż podobno utrudnia przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, a tym samym nie można ustalić, jaka jest jego sytuacja majątkowa i mieszkaniowa. W dniu 28 lutego 2007r. pracownicy socjalni wraz ze Strażnikiem Ochrony Kolei oraz kilkoma policjantami przyszli do jego miejsca zamieszkania na peron 3 Dworca Głównego PKP we W. Wywiad nie został przeprowadzony z przyczyn od niego niezależnych. Tym samym, w opinii odwołującego się, pracownicy socjalni nie dopełnili swoich obowiązków. Po rozpatrzeniu odwołania, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 54 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych mają osoby objęte powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym (pkt 1) oraz inne, niż ubezpieczone osoby, które spełniają kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy o pomocy społecznej (pkt 2). Dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to prawo (art. 54 ust 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Decyzję taką wydaje się po: - przedłożeniu przez świadczeniobiorcę dokumentów potwierdzających posiadanie obywatelstwa polskiego i zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; - przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego; - stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w przepisach ustawy o pomocy społecznej; - stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy o pomocy społecznej w wyniku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego (art. 54 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Przepis art. 12 ustawy o pomocy społecznej stanowi natomiast, że w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz.U. Nr 77, poz. 672) przewidują, że wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby, albo w miejscu pobytu (§ 2 ust. 4). L. F. twierdzi, jakoby miejscem jego zamieszkania był peron 3 Dworca Głównego PKP. Jednak sam odwołujący się twierdzi, że nie śpi na dworcu. Ponadto we wniosku o udzielenie zasiłku celowego, który rozpatrywany był w odrębnym postępowaniu, domagał się przyznania pomocy na uregulowanie odpłatności za zajmowany pokój w miesiącach od kwietnia 2006r. do lutego 2007r., czyli do miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. Świadczy to o tym, że L. F. ma jakieś miejsce zamieszkania, ale go nie ujawnia. Odnosząc się do argumentu zawartego w odwołaniu, że pracownicy socjalni spotkali na Dworcu Głównym L. F., ale nie przeprowadzili z nim wymaganego wywiadu środowiskowego, należy zauważyć, że w adnotacji urzędowej (znajdującej się w aktach sprawy) pracownicy socjalni wyjaśnili, że w dniu 28 lutego 2007r. w obecności funkcjonariuszy Policji oraz Służby Ochrony Kolei zastali L. F. na peronie 3 Dworca Głównego. Według ich oceny nie było tam jednak warunków do uznania, że jest to miejsce jego stałego pobytu. Pracownicy socjalni stwierdzili, że "nie ma tam żadnego łóżka i rzeczy osobistych klienta". Wyjaśnili również, że wskazali L. F. wykaz placówek pomocowych, ale nie wyraził on zgody na przebywanie w nich. Odmówił ponadto wskazania faktycznego miejsca swego pobytu. Z powołanych wyżej przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wynika, że decyzję potwierdzającą prawo do tych świadczeń wydaje się po ustaleniu przez organ administracji, że dana osoba spełnia kryterium dochodowe, oraz że w jej przypadku nie występują okoliczności, o których mowa w art. 12 ustawy o pomocy społecznej. Ustaleń tych dokonuje się w trakcie wywiadu środowiskowego, którego przeprowadzenie L. F. uniemożliwia, gdyż nie podaje faktycznego miejsca swego pobytu. W ocenie Kolegium, skoro organ administracji, z przyczyn od niego niezależnych, nie może ustalić, czy w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały wszystkie warunki wskazane w art. 54 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, to nie mógł wydać decyzji potwierdzającej prawo L. F. do tych świadczeń. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. L. F. podniósł, że rozstrzygnięcie Kolegium wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, gdyż decyzje w sprawie świadczeń wydaje się po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, którego w jego przypadku nie przeprowadzono. Nadto dodał m.in., że w myśl art. 28 kc można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania, a wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania albo w miejscu pobytu. Podtrzymując swoją argumentację przedstawioną w odwołaniu, skarżący konsekwentnie utrzymuje, że jego miejscem zamieszkania jest Dworzec Główny we W. Powołał również przepis ustawy o pomocy społecznej oraz rozporządzenia w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego, stwierdzając, że zostały one przez organy obu instancji naruszone. Skarżący zarzucił, że na podstawie art. 304 § 2 kpk w związku z art. 233 § 1 kk, nie zawiadomiono odpowiednich organów o przestępstwie i podniósł, że odmowa przyznania świadczenia na cele opieki zdrowotnej podważa jego prawo do "utrzymania odpowiedniej formy psychofizycznej" i stanowi dyskryminację. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Rozpatrując skargę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa o jakim mowa wyżej. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Według art. 2 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w ustawie mają prawo: 1) osoby objęte powszechnym - obowiązkowym i dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym, zwane dalej "ubezpieczonymi", 2) inne, niż ubezpieczeni, osoby posiadające obywatelstwo polskie i posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które spełniają kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 i Nr 99, poz. 1001), co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy, na zasadach i w zakresie określonych dla ubezpieczonych - zwane dalej "świadczeniobiorcami". Z kolei, po myśli art. 54 ust. 1 tej ustawy dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to prawo. Decyzję, o której mowa powyżej, wydaje się po: 1) przedłożeniu przez świadczeniobiorcę, o którym mowa w ust. 1, dokumentów potwierdzających: a) posiadanie obywatelstwa polskiego, b) zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego; 3) stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej; 4) stwierdzeniu braku okoliczności, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, w wyniku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w pkt 2 (ust. 2). W celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin, a więc okoliczności, o których traktują wyżej wskazane przepisy art. 8 i art. 12 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z art. 107 ust. 1 tej ustawy przeprowadza się rodzinny wywiad środowiskowy. Sposób przeprowadzenia tego wywiadu regulują przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005r. w sprawie przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz.U. Nr 77, poz. 672 ze zm.). W myśl przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenia wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Przeprowadzając wywiad pracownik socjalny bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej pomocy. Ustalenia wywiadu stanowią następnie dla pracownika socjalnego podstawę do analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny. Tymczasem, z przeprowadzonej analizy akt sprawy wynika, że skarżący uniemożliwiał pracownikom socjalnym przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu swego faktycznego zamieszkiwania. Liczne adnotacje urzędowe tych pracowników, którzy wielokrotnie podejmowali próby zweryfikowania miejsca zamieszkania skarżącego, a także informacje uzyskane od Straży Ochrony Kolei, z Komisariatu Kolejowego Komendy Wojewódzkiej Policji we W., od Dyżurnego Ruchu peronu 3 Dworca Głównego we W., jak i liczna korespondencja z właściwymi organami przeczą twierdzeniu strony, jakoby stale zamieszkiwała na Dworcu Głównym PKP we W. L. F. nie podejmuje też żadnych działań mających na celu wyjaśnienie sytuacji, w której się znalazł. Przy czym wskazać należy, iż skarżący miał świadomość konieczności uprzedniego przeprowadzenia, w sprawach takich jak rozważana, wywiadu środowiskowego, co wynika choćby ze skargi. Sąd posiada także wiedzę o tym fakcie w związku z prowadzonymi postępowaniami w innych sprawach, w których L. F. złożył nawet oświadczenia, iż nie wyraża zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Sądowi znany jest również z urzędu fakt, że co najmniej do końca czerwca 2007r. skarżący mieszkał u T. B., przy ulicy [...] we W. Według jej oświadczenia za mieszkanie opłacał czynsz. Skarżący zaś twierdzi, że nie ma żadnego dochodu. Celem rodzinnego wywiadu środowiskowego jest dokonanie ustaleń faktycznych, które mają pomóc w określeniu potrzeb osoby lub rodziny ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej, stąd zupełnie naturalnym jest, że wywiad ten przeprowadza się w lokalu, w którym osoba ta lub rodzina zamieszkuje. Zatem miejscem zamieszkania w rozumieniu przepisów regulujących udzielanie pomocy społecznej jest lokal (mieszkanie) zajmowany przez osobę lub rodzinę występującą o pomoc. W związku z wyżej powiedzianym wskazać należy, iż niewątpliwie organ orzekający nie był w stanie przeprowadzić wywiadu środowiskowego, co jest czynnością obligatoryjną po myśli art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i ocenić sytuację majątkową, osobistą itd. skarżącego. Tym samym nie mógł wydać decyzji potwierdzającej prawo skarżącego do świadczeń opieki zdrowotnej. Nadto dodać trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest on osobą bezdomną, a jego zachowanie świadczy o utrudnianiu organowi administracyjnemu prowadzenie postępowania w sprawie. Wobec tego, w tym zakresie uznać należało, iż organy decyzyjne podjęły wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydały słuszne rozstrzygnięcie, zaś zarzuty sformułowane przez L.F. w skardze pozbawione są uzasadnionych podstaw. W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak na wstępie.