IV SA/Wr 659/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 lutego 2008 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie aktu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego I. uchyla decyzję I i II instancji II. zasądza od Dolnośląskiego Kuratora Oświaty na rzecz skarżącej B. M. kwotę 500 złotych (pięćset ) tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., Nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 9 b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.), art. 7 ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.), którą stwierdzono nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] r. aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego B. M., wydanego przez dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] we W. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej organ administracji publicznej wskazał, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy- Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, wymagane od nauczycieli kwalifikacje określały przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia ( Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.)(zwanego dalej rozporządzeniem). W myśl § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela posiada osoba, która legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku (specjalności) zgodnym (lub zbliżonym) z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym. Zdaniem organu z brzmienia § 1 przytoczonego rozporządzenia wynika, że przez przygotowanie pedagogiczne należy rozumieć nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej nauczanych w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia i praktyką pedagogiczną w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin oraz odbycie pozytywnie ocenionych praktyk pedagogicznych w wymiarze nie mniejszym niż 150 godzin. Przy czym o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom (zaświadczenie) szkoły wyższej albo świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego prowadzonego przez zakład kształcenia nauczycieli albo placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli. Dalej organ administracji wskazał, że B. M. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. posiadała kwalifikacje potwierdzone następującymi dokumentami: dyplomem ukończenia Państwowego Studium Kulturalno-Oświatowego i Bibliotekarskiego we W. Wydział Kulturalno – Oświatowy nr [...] z dnia [...] r.; dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich w zakresie kierunku rehabilitacji ruchowej Akademii Wychowania Fizycznego we W., Wydział Wychowania Fizycznego, nr [...] z dnia [...] r., oraz pismem dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] we W. nr SP [...] Ldz. nr [...] z dnia [...] r. uznającym kwalifikacje za zbliżone do gimnastyki korekcyjnej. Zdaniem organu założycielskiego szkoły, żaden z posiadanych przez nauczycielkę dokumentów kwalifikacyjnych nie potwierdza uzyskania przygotowania pedagogicznego do prowadzenia zajęć z gimnastyki korekcyjnej, a tym samym pełnych kwalifikacji do pracy na stanowisku nauczyciela. Stwierdzenie powyższych okoliczności - zdaniem organu –powodowało, że zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy- Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, B. M. jako nauczyciel zatrudniony w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę w wymiarze co najmniej obowiązkowego wymiaru zajęć i nie posiadający wymaganych kwalifikacji z tym dniem uzyskała stopień nauczyciela stażysty. Tym samym, Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] we W. w dniu 6 października 2000 r. wydając akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy- Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw rażąco naruszył art. 7 ust. 3 i ust 6 wymienionej ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. w stopniu uzasadniającym zaistnienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odwołaniu B. M. podniosła, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] uznał jej wieloletnią praktykę zawodową za wystarczającą do nadania stopnia nauczyciela kontraktowego. Organ odwoławczy w motywach decyzji ostatecznej poczynił ustalenia, według których strona była zatrudniona na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze godzin, na stanowisku nauczyciela gimnastyki korekcyjnej i legitymowała się dyplomem ukończenia wyższych studiów magisterskich na Wydziale Wychowania Fizycznego na kierunku rehabilitacji ruchowej, a ponadto dyplomem ukończenia Państwowego Studium Kulturalno-Oświatowego i Bibliotekarskiego we W., ze specjalizacją w zakresie pracy kulturalno-oświatowej. Wskazał, że zgodnie z § 3 powołanego wyżej rozporządzenia kwalifikacje do nauczania w szkołach podstawowych posiadała osoba legitymująca się dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich na kierunku (specjalności) zgodnym (lub zbliżonym) z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć oraz przygotowaniem pedagogicznym. Natomiast odwołująca się posiadała w dniu nadania stopnia poziom wykształcenia odpowiedni do nauczania w szkole (wykształcenie wyższe magisterskie) oraz zaświadczenie dyrektora o uznaniu kierunku ukończonych studiów za zbliżony do prowadzenia zajęć z gimnastyki korekcyjnej. Nie posiadała natomiast przygotowania pedagogicznego. Zgodnie z § 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia, przygotowanie pedagogiczne jest to nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej nauczanych w powiązaniu z kierunkiem kształcenia i praktyką pedagogiczną, w wymiarze co najmniej 270 godzin teoretycznych oraz co najmniej 150 godzin praktycznych. O posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom (zaświadczenie) szkoły wyższej albo świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego prowadzonego przez zakład kształcenia nauczycieli, placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy. Strona nie posiadała żadnego dokumentu potwierdzającego uzyskanie wymaganego przygotowania pedagogicznego. Zdaniem Kuratora Oświaty pismo dziekana Wydziału Wychowania Fizycznego z dnia 2 września 2005 r. potwierdza również, że nie uzyskała tego przygotowania w trakcie studiów. Nie uzyskała tego przygotowania także po studiach, do dnia 6 kwietnia 2000 r. W ocenie organu II instancji z tym dniem uzyskała z mocy prawa stopień nauczyciela stażysty, co wynika z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, według którego nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę w wymiarze co najmniej 1/2 etatu, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji, z tym dniem uzyskują stopień nauczyciela stażysty. Oznacza to, że dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] we W., ustalając na podstawie wyżej cytowanej ustawy stopień awansu zawodowego B. M., zastosował do istniejącego stanu faktycznego niewłaściwy przepis prawa, wobec czego zaskarżona decyzja stwierdzająca nieważność decyzji dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] we W. z dnia 6 października 2000 r., nr [...], jest prawidłowa. W skardze na decyzję ostateczną B. M. podniosła, że od 1992 r. do wydania decyzji z dnia 6 października 2000 r. prowadziła w placówkach oświatowych gimnastykę korekcyjną. Akt nadania jej stopnia nauczyciela kontraktowego był uznawany także przez dyrektorów trzech przedszkoli, w których pracowała po tej dacie. Podniosła, że program zajęć Magisterskiego Wydziału Wychowania Fizycznego, Kierunek Rehabilitacja Ruchowa, w powiązaniu z dołączonym do akt sprawy zaświadczeniem z dnia 18 lutego 2002 r., stwierdzającym odbycie przez skarżącą seminarium w Zakładzie Pedagogiki, a także wieloletnia praca w placówkach oświatowych, stanowią wystarczającą podstawę do przyjęcia, że skarżąca posiada pełne przygotowanie pedagogiczne do zajmowania stanowiska nauczycielki gimnastyki korekcyjnej. Skarżąca powołała się ponadto na znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie z dnia 24 czerwca 2002 r. o ukończeniu przez nią na Uniwersytecie W. Podyplomowych Studiów Logopedycznych, dających pełne przygotowanie pedagogiczne. Skarżąca zakwestionowała właściwość organów do stwierdzenia nieważności decyzji aktu nadania, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2004 r. (sygn. akt II SA 384/03), w którym stwierdzono, że w oparciu o art. 9 lit. h) ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela, nadzór nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie nauczycielom stopnia awansu zawodowego przez dyrektorów szkół sprawuje organ nadzoru pedagogicznego. Organ ten, zgodnie z art. 9 ust. 2 zdanie drugie Karty Nauczyciela, stwierdza w drodze decyzji nieważność takiej czynności. Zdaniem skarżącej, z przepisu tego wynika, że zastosowanie trybu nadzorczego wobec wskazanych czynności organów uczestniczących w postępowaniu o nadanie stopnia awansu zawodowego jest możliwe tylko do chwili zakończenia takiego postępowania. Według strony fakt otrzymania przez nią aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego spowodował niemożność unieważnienia czynności dyrektora szkoły, polegającej na ustaleniu kwalifikacji podczas wydania aktu. W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Kurator Oświaty wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 września 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wr 90/06) oddalił skargę B. M. , aprobując pogląd organów, zgodnie z którym skarżąca w chwili wydania aktu nadania stopnia awansu zawodowego nie posiadała wymaganego przepisem art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela przygotowania pedagogicznego. Kwalifikacje pedagogiczne w szkołach określało w tym czasie rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r., wydane na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela. Zdaniem Sądu I instancji wskazane przez stronę zaświadczenie z dnia 18 lutego 2002 r. potwierdza zaliczenie przez skarżącą zajęć z pedagogiki w liczbie 39 godzin, zajęć z pedagogiki specjalnej w liczbie 26 godzin oraz odbycie seminarium w rozmiarze 104 godzin w Zakładzie Pedagogiki Wydziału Wychowania Fizycznego. Z kolei z zaświadczenia z dnia 18 lutego 2002 r. poświadczającego ukończenie przez skarżącą w 1986 r. Państwowego Pomaturalnego Studium Kulturalno-Oświatowego i Bibliotekarskiego wynika, że skarżąca zaliczyła tam 20 godzin pedagogiki. W ocenie Sądu strona łącznie odbyła praktykę pedagogiczną w ilości 189 godzin, zatem mniej niż 270 godzin wymagane przepisem § 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Natomiast kwalifikacje pedagogiczne uzyskane przez skarżącą po dniu 6 kwietnia 2000 r. nie mogą być wzięte pod uwagę. Jako niezasadny ocenił Sąd zarzut braku właściwości Prezydenta Miasta W. do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji aktu nadania stopnia awansu zawodowego. Wskazał, że zgodnie z art. 157 § 1 kpa właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia nad organem, który wydał decyzję podlegającą stwierdzeniu nieważności. W myśl art. 9 lit. b ustawy Karta Nauczyciela organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego jest w stosunku do dyrektora szkoły organ prowadzący szkołę. Organem prowadzącym szkoły podstawowe jest gmina zgodnie z przepisem art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Zakończenie postępowania kwalifikacyjnego – w ocenie Sądu - nie stało na przeszkodzie wszczęciu postępowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której skarżąca zarzuciła naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu następujących przepisów, a to: - art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239 z późn. zm.) w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674) i w związku z § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 88, poz. 433), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż nie spełnia warunku posiadania przygotowania pedagogicznego, koniecznego do nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego osoba, która legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych na kierunku uznanym za zbliżony do rodzaju prowadzonych zajęć, a przy tym na stwierdzeniu, że przygotowanie pedagogiczne polega na nabyciu wiedzy z zakresu wyłącznie pedagogiki, co jest wprost sprzeczne z wyraźnym brzmieniem przepisu; - § 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w związku z art. 9 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela, art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 178 ust. 1 Konstytucji oraz art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez oparcie wyroku na przepisie rozporządzenia, który jako wydany bez szczegółowej delegacji z ustawy zwykłej, naruszał Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym Sąd pierwszej instancji zaniechał zbadania tej okoliczności; - art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., które polegało na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozpoznał "sprawy" w jej granicach, lecz z oczywistym naruszeniem ustawy zawęził zakres swej kognicji jedynie do rozpoznania skargi oraz podniesionych w niej zarzutów i wniosków, skupiając się głównie na analizie zasadności decyzji organu administracji właściwego rzeczowo w pierwszej instancji, - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, na jakiej podstawie przyjął, że dyplom ukończenia wyższej uczelni, w związku z innymi dowodami przedstawionymi przez skarżącą, nie potwierdza przygotowania pedagogicznego, które wobec wyraźnego i jednoznacznego brzmienia § 1 pkt 2 rozporządzenia mogło być tylko w ten sposób potwierdzone, dlaczego nie wziął pod uwagę przytaczanych przez nią twierdzeń i dowodów, z których wynika, że w trakcie studiów w istocie odbyła ona nie 189 godzin pedagogiki, lecz aż 508 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i dydaktyki, a także dlaczego uznał, że decyzję administracyjną w postępowaniu odwoławczym wydał organ właściwy. - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 19 k.p.a., art. 127 § 2 k.p.a., art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 9b ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela i art. 31 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2005 r. Nr 256, poz. 2572), polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze na decyzję Dolnośląskiego Kuratora Oświaty, skargi tej nie uwzględnił, mimo że organ wyższego stopnia orzekł decyzją ostateczną w postępowaniu odwoławczym nie przestrzegając swej właściwości instancyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dolnośląski Kurator Oświaty we W. wniósł o oddalenie tej skargi jako bezzasadnej. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 21/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Jako bezzasadny ocenił Sąd II instancji zarzut podnoszący, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. W tym zakresie Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej, według którego Dolnośląski Kurator Oświaty, jako organ sprawujący nadzór pedagogiczny w stosunku do organu prowadzącego szkołę podstawową w mieście W., nie był organem właściwym do rozpatrzenia odwołania skarżącej, a takim organem było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Wskazał, że właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 kpa), a zgodnie z art. 17 pkt 1 kpa organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Natomiast przepis art. 1 § 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) stanowi, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Ordynacja podatkowa w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego takim przepisem szczególnym jest art. 9b ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela, a właściwości instancyjnej określonej w tym przepisie nie można zawężać wyłącznie do postępowania zwykłego w przedmiocie nadania bądź odmowy nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego. Podkreślił, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym właściwość organu odwoławczego w odniesieniu do decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji także należy oceniać z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego, według których wydano decyzję będącą przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 kpa. Zważywszy, że argumentacja o właściwości kuratora oświaty doznaje wsparcia, jeśli się weźmie pod uwagę treść art. 31 ust. 1 ustawy o systemie oświaty; zgodnie z którym kurator oświaty, w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, m.in. wykonuje zadania organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie może zatem budzić wątpliwości, że to nie samorządowe kolegium odwoławcze, lecz kurator oświaty jest organem wyższego stopnia właściwym do rozpoznania odwołania strony od decyzji organu prowadzącego szkołę podstawową, wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora szkoły podstawowej o nadaniu stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji aktu nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego może zostać wszczęte i być prowadzone niezależnie od tego, czy uprzednio toczyło się postępowanie, o którym mowa w art. 9h ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, a zatem postępowanie nadzorcze nad czynnościami w postępowaniu o nadanie nauczycielom stopni awansu zawodowego. Są to dwa oddzielne i niezależne od siebie postępowania. Natomiast jako uzasadnione ocenił Naczelny Sąd Administracyjny podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego. Przywołując treść przepisu art. 9 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela Sąd odniósł się do rozumienia pojęcia "posiadania wyższego wykształcenia z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym" wskazując, że ani art. 9 ust. 1 pkt 1, ani inny przepis ustawy Karta Nauczyciela nie wyjaśniają znaczenia tego pojęcia, pomimo tego, że ustawodawca wprowadził do tekstu tej ustawy w art. 3 tzw. słownik wyrażeń używanych w ustawie. Wskazał, że w orzecznictwie sądowym, jeszcze w okresie obowiązywania ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.), powszechnie przyjmowano, że posiadanie wyższego wykształcenia przez osobę ubiegającą się o stanowisko nauczyciela oznacza legitymowanie się odpowiednim dyplomem ukończenia studiów wyższych na określonym kierunku. Pogląd ten na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) zachowuje aktualność. Dalej stwierdził, że żaden przepis rangi ustawowej nie wyjaśnia, jak należy rozumieć używane w ustawie pojęcie "odpowiednie przygotowanie pedagogiczne". Definicja tego pojęcia zawarta została w § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.), wydanego z powołaniem się na upoważnienie zawarte w art. 9 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela. Rozporządzenie to utraciło już moc prawną, gdyż uchylone zostało rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 września 2002 r. (Dz. U. Nr 155, poz. 1288), obowiązywało jednak w dacie nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego. Zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia przez przygotowanie pedagogiczne należy rozumieć nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu psychologii, pedagogiki i dydaktyki szczegółowej nauczanych w powiązaniu z kierunkiem (specjalnością) kształcenia i praktyką pedagogiczną w wymiarze nie mniejszym niż 270 godzin; o posiadaniu przygotowania pedagogicznego świadczy dyplom (zaświadczenie) szkoły wyższej albo świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego prowadzonego przez zakład kształcenia nauczycieli albo placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w zakresie w jakim definiuje pojęcie "przygotowania pedagogicznego" jest niezgodny z art. 9 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem ustawodawca w przepisie art. 9 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela udzielił ministrowi właściwemu do spraw oświaty i wychowania upoważnienia do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli mniemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli, nie wskazał natomiast jakichkolwiek wytycznych, jakimi winien się kierować minister określając szczegółowe kwalifikacje wymagane od nauczycieli, co już tylko z tego powodu przesądza o niekonstytucyjności upoważnienia. Przypomniał Sąd odwoławczy, że rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania, a upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia, zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Wskazał za Trybunałem Konstytucyjnym, że na ustawodawcy ciąży obowiązek odpowiedniej zawartości upoważnienia, tak pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym oraz treściowym. Całkowity brak w upoważnieniu wytycznych przesądza o niekonstytucyjności upoważnienia, a brak stanowiska ustawodawcy w określonej kwestii musi być interpretowany jako nieudzielenie w danym zakresie kompetencji normodawczej. Sąd w tym zakresie podzielił argumentację strony skarżącej, że brak upoważnienia dla ministra do określenia w rozporządzeniu definicji "przygotowania pedagogicznego" oznacza nieudzielanie organowi upoważnionemu delegacji do wyjaśnienia tego pojęcia. W konsekwencji za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tego przepisu polegający na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy jest niezgodny z upoważnieniem ustawowym. Niezaleznie od tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli legalności zaskarżonych decyzji w jej całokształcie. Nie zwrócił bowiem uwagi na to, że zastosowany przepis § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w zakwestionowanym wyżej zakresie jako nieposiadający upoważnienia ustawowego nie mógł stanowić podstawy do oceny, czy w dacie nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego spełniała wynikający z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela wymóg posiadania odpowiedniego przygotowania pedagogicznego. Niewątpliwie przygotowanie pedagogiczne oznacza dysponowanie odpowiednim zasobem wiedzy i umiejętności z zakresu pedagogiki i dziedzin zbliżonych do tej specjalności, który można nabyć w wyniku kształcenia i odbycia praktyki. Jednakże w ocenie Sądu II instancji nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że osoba ubiegająca się o stanowisko nauczyciela wykazać może swoje przygotowanie pedagogiczne tylko poprzez przedłożenie dyplomu lub innego dokumentu, z których wynikać będzie, że wymiar kształcenia był nie mniejszy niż 270 godzin, zaś praktyki pedagogicznej nie mniejszy niż 150 godzin. Wymogów takich nie zawierają przepisy ustawy Karta Nauczyciela oraz innych przepisów regulujących kwalifikacje pedagogiczne. W rozpoznawanej sprawie skarżąca na dzień nadania jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela legitymowała się wyższym wykształceniem, ukończyła bowiem w 1988 r. studia magisterskie na Akademii Wychowania Fizycznego we W. uzyskując tytuł magistra rehabilitacji ruchowej. W postępowaniu o nadanie stopnia awansu zawodowego ukończony kierunek studiów został uznany skarżącej, jako wykonującej pracę na stanowisku nauczyciela gimnastyki korekcyjnej, za zbliżony do rodzaju prowadzonych zajęć w Szkole Podstawowej nr [...]. Ocenę, czy skarżąca w dacie nadania jej stopnia nauczyciela kontraktowego posiadała przygotowanie pedagogiczne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela, zatem czy nabyła odpowiedni zasób wiedzy teoretycznej i praktycznej, należało dokonać biorąc pod uwagę treść wszystkich dokumentów przedłożonych przez skarżącą (dyplomów, zaświadczeń), jak również zebranych z urzędu. Dla oceny czy skarżąca posiadała przygotowanie pedagogiczne należało uwzględnić nie tylko okres kształcenia mającego na celu nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu pedagogiki, lecz również dziedzin zbliżonych, np. psychologii, dydaktyki itp. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przygotowanie pedagogiczne można wykazać nie tylko poprzez złożenie dokumentów stwierdzających te kwalifikacje w postaci dyplomu czy też zaświadczenia o ukończeniu studiów lub specjalistycznych kursów, lecz także na podstawie innych środków dowodowych. Przemawia za tym dokonana przez Sąd I instancji analiza okresu kształcenia skarżącej na Akademii Wychowania Fizycznego we W., wynikająca z ramowego planu studiów magisterskich na Wydziale Wychowania Fizycznego, błędnie przy tym przyjmującego, że chodzi o zaświadczenie z dnia 18 lutego 2002 r. W rzeczy samej z tego dnia są dwa zaświadczenia, a żadne z nich nie dotyczy ramowego programu studiów. Zauważył też sąd kasacyjny, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dopuścił się w tym fragmencie rozważań wewnętrznej sprzeczności, gdyż z jednej strony przyjmuje, że zakres pojęciowy przygotowania pedagogicznego wyjaśnia § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej, z drugiej zaś zdobycie odpowiedniego zasobu wiedzy i umiejętności odnosi tylko do pedagogiki, pomijając zbliżone do tej specjalności dziedziny (w przepisie tym mowa jest również o psychologii i dydaktyce szczegółowej). Zdaniem Sądu z uzasadnienia skarżonego wyroku nie wynika również, dlaczego Sąd pierwszej instancji uznał decyzję nadającą skarżącej stopień awansu zawodowego za dotkniętą kwalifikowaną wadą. Wszak nie każde wydanie decyzji z naruszeniem prawa daje podstawę do stwierdzenia jej nieważności, lecz tylko takie, które nosi cechy rażącego naruszenia. Natomiast nie spełnia wymogu wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 141 § 4 p.p.s.a.) ograniczenie się do stwierdzenia, że skoro skarżąca nie posiadała prawnie wymaganych kwalifikacji pedagogicznych, to akt nadania stopnia awansu zawodowego jest nieważny. W piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2008 r., stanowiącym uzupełnienie skargi strona podniosła zarzut naruszenia przez organy administracji przepisu § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 88 poz. 433) w związku z art. 9 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela , art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na niewłaściwym ich zastosowaniu. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...], nr [...] z dnia 6 października 2000 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy w dniu jej wydania skarżąca spełniała wszelkie przesłanki materialnoprawne, wskazane w ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela oraz art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem zasady praworządności i z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zauważyć, że rozstrzygnięta nią sprawa administracyjna jest po raz drugi przedmiotem osądu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, któremu Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wymaga też podkreślenia, że Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, związany jest bowiem wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, o czym stanowi przepis art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Przy czym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne , jak i prawo procesowe. Nie można zatem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczony wyżej przepis determinuje postępowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który nie posiada już, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może dokonać odstępstw od wskazań co do dalszego postępowania. W rozpatrywanej sprawie Sąd kasacyjny krytykując w aspekcie prawnym pierwotnie wydane orzeczenie przez Sąd I instancji wyraził pogląd, że przepis § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.) w zakresie, w jakim definiuje pojęcie "przygotowanie pedagogiczne" jest niezgodny z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem ustawodawca w przepisie art. 9 ust. 2 ustawy Karta Nauczyciela udzielił ministrowi właściwemu do spraw oświaty i wychowania upoważnienia do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli, nie wskazał natomiast jakichkolwiek wytycznych, jakimi winien się kierować minister określając szczegółowe kwalifikacje wymagane od nauczycieli. Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że do ustalonego stanu faktycznego sprawy dany przepis nie znajduje zastosowania z powodu jego niekonstytucjonalności , to związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego taką wykładnią prawa materialnego oznacza, że nie może on formułować innej , sprzecznej z wyrażoną wcześniej przez sąd odwoławczy, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się w pełnym zakresie. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie będąc z jednej strony związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny ( art.190 p.p.s.a.) , a z drugiej strony korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w myśl którego Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom stwierdza, że zakwestionowany z punktu widzenia konstytucyjności przepis § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. we wskazanym wyżej zakresie nie może stanowić podstawy oceny czy w dacie nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego spełniała ona wynikający z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela wymóg posiadania odpowiedniego przygotowania pedagogicznego . A zatem poza przedmiotem dociekań organów administracyjnych z punktu widzenia oceny rażącego naruszenia prawa musi pozostawać brzmienie przepisu § 1 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w zakresie w jakim definiuje pojęcie " przygotowanie pedagogiczne". Przy czym rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan prawa z dnia wydania tej decyzji i na taką ocenę nie może mieć wpływu późniejsza zmiana prawa. Z punktu widzenia zasadności skargi również dostrzeżone przez sąd kasacyjny uchybienie proceduralne w postępowaniu przed organami w zakresie zastosowanego trybu stwierdzenia nieważności wymaga wyjaśnienia ,a mianowicie czy w istocie rzeczy zaistniały przesłanki do zastosowania tego nadzwyczajnego trybu. Wypada w tym miejscu przypomnieć, że w postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji prowadzone jest w trybie nadzoru i organ administracji ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach zakreślonych przepisem artr.156 § 1 k.p.a. Postępowanie to nie może jednak przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, lecz jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istota sprowadza się do ustalenia czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Przy czym enumeratywne wymienienie w omawianym przepisie wad, nie tylko stanowi katalog przesłanek, warunkujących stwierdzenie nieważności, ale także tym samym zakreśla ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu. Decyzja będąca przedmiotem osądu oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały na skutek wszczęcia przez organ administracji postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia 6.10.2000r. Nr [...] aktu nadania skarżącej stopnia nauczyciela kontraktowego, wydanej przez Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] we W. Zdaniem obu organów orzekających w sprawie decyzja będąca przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności rażąco narusza prawo poprzez przyjęcie ,że strona w dniu 6 kwietnia 2000r. posiadała pełne kwalifikacje do uzyskania statusu zawodowego nauczyciela kontraktowego, mimo że nie posiada żadnego dokumentu potwierdzającego uzyskanie przygotowania pedagogicznego. Oceniając pod tym kątem przedmiotową decyzję należy w pierwszej kolejności zauważyć, że rażące naruszenie prawa mimo, że nie ma ściśle określonego znaczenia nie ma również charakteru całkowicie abstrakcyjnego. Przede wszystkim odwołać się w tym miejscu należy do utrwalonego już orzecznictwa sądowo-administracyjnego, w którym przeważa pogląd o formalnym rozumieniu pojęcia rażącego naruszenia prawa ( por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997r. sygn. akt III SA 1134/96 ). Taka linia orzecznictwa wiąże się niewątpliwie z językową wykładnią pojęcia rażącego naruszenia prawa. Według definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego (Warszawa 1993, t. III s. 24) "rażący" znaczy oczywisty, dający się łatwo stwierdzić, niewątpliwy. Wobec tego o rażącym naruszeniu prawa możemy mówić, gdy występuje oczywista sprzeczność między treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Jest ono z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. W przypadku zatem wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z oparciu o tę przesłankę, to organ powinien wykazać, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa oraz, że charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa ( por. wyrok NSA z dnia 17 września 1997r. III SA 1425/96 , wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001r III SA 907/00). Przy czym stwierdzone wady decyzji administracyjnej muszą być o szczególnym ciężarze gatunkowym i muszą mieć charakter rażący w sensie obiektywnym a nie subiektywnym, zaś obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). Wymaga bowiem podkreślenia ,że postępowanie prowadzone w ramach tego trybu jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby zatem stwierdzić nieważność badanej decyzji należy bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym zakresie organy orzekające w sprawie nie uczyniły zadość temu obowiązkowi. Organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na stwierdzeniu, że strona w dacie nadania stopnia awansu zawodowego nie spełniała wymogu odpowiedniego przygotowania pedagogicznego w rozumieniu przepisu § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. wskazując , że w toku postępowania w sprawie aktu nadania B. M. stopnia nauczyciela kontraktowego doszło do rażącego naruszenia prawa, a więc zaistniała przesłanka określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Taki sposób rozumowania organów został zakwestionowany przez Naczelny Sąd Administracyjny, który samodzielnie dokonał oceny konstytucyjności aktu rangi podustawowej, stanowiącego materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji. Tym samym wymieniony przepis § 1 pkt 2 rozporządzenia nie może być brany przez organy administracji pod uwagę przy ocenie, czy skarżąca w dniu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego posiadała wymagane przepisem art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela odpowiednie przygotowanie pedagogiczne niezbędne do zajmowania stanowiska nauczyciela. W związku z tym nieuprawniona i co najmniej przedwczesna jest konstatacja organów administracyjnych o rażącym naruszeniu prawa, opierająca się na stwierdzeniu, że skarżąca nie posiada wymaganego przepisami prawa przygotowania pedagogicznego, wyprowadzonym z faktu, że przedłożone przez nią dokumenty nie świadczą o tym, że odbyła kształcenie w tym zakresie w wymiarze 270 godzin i analogiczną praktykę w wymiarze 150 godzin. Wskazać za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy, że wymienionych wymogów nie zawierają zarówno przepisy ustawy Karta Nauczyciela jak i inne przepisy normujące kwestie kwalifikacji pedagogicznych. Natomiast w przepisie art. 9 ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela, umiejscowionym w rozdziale zatytułowanym "Wymagania kwalifikacyjne", przewidziano, że stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która: posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje, przestrzega podstawowych zasad moralnych, spełnia warunki zdrowotne niezbędne do wykonywania zawodu. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć dalej również trzeba ,że ocena, czy skarżąca w dacie nadania jej stopnia nauczyciela kontraktowego posiadała przygotowanie pedagogiczne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela, powinna być dokonana przy uwzględnieniu treści wszystkich dokumentów przedłożonych przez skarżącą (dyplomów, zaświadczeń), jak również zebranych z urzędu. Przy czym dla oceny czy skarżąca posiadała przygotowanie pedagogiczne należało mieć na uwadze nie tylko okres kształcenia mającego na celu nabycie wiedzy i umiejętności z zakresu pedagogiki, ale również dziedziny zbliżone do tego przedmiotu jak na przykład psychologię, dydaktykę itp. w tym również projektu ramowego planu studiów magisterskich na Wydziale Wychowania Fizycznego kierunek rehabilitacja ruchowa. Konkludując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) wyeliminowania ich z obrotu prawnego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy