IV SA/Wr 664/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia NSA Julia Szczygielska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę w całości. Komendant Wojewódzki Policji we W. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257) po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. L. S.- r. R. P. – I. Wydziału P.Komisariatu Policji W.F. Komendy Miejskiej Policji we W. od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] roku Komendanta Miejskiego Policji we W. w sprawie zawieszenia wymienionego funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy tj. od dnia [...] roku do dnia [...] roku: utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że w dniu [...] roku Komendant Miejski Policji we W. Postanowieniem nr [...] wszczął wobec sierż. szt. L.S. postępowanie dyscyplinarne obwiniając ją o popełnienie n/w czynów, tj.: - "1. w dniu [...] r. we W. przy ul. S. w sklepie B. popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie trwania interwencji związanej z kradzieżą sklepową, przekroczyła uprawnienia określone w ustawie o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, używając siły fizycznej poprzez zadawanie uderzeń wobec Pani B.D., czyni działała na jej szkodą, tj. o czyn z art. 132. ust 3 pkt 3 ustawy "o Policji" w zw. art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2013r. "o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej" zw. z art. 231 § 1 kk, 2. w tym samym miejscu i czasie, jak w pkt 1. popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej w ten sposób, że zdając uderzenia ręką Pani B. D. naruszyła zasady poprawnego zachowania i poszanowania jej godności oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka, tj. o czyn z art. 132. ust 1 ustawy "o Policji", w zw. z § 4 ust. 1 i 2 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". W związku z wszczęciem postępowania dyscyplinarnego Komendant Miejski Policji we W. na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1782 ze zm.) w dniu [...] roku wydał Rozkaz Personalny nr [...] o zawieszeniu wymienionego funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia [...] roku do dnia [...] roku. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik policjanta i zarzucił naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji przez jego niezasadne zastosowanie, a w konsekwencji zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych, podczas gdy nie jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. W uzasadnieniu odwołania zaznaczył, iż należy rozważyć, czy sam fakt komentowania pewnej sprawy w mediach, które - co jest faktem notoryjnym, nastawione są na prezentowanie zdarzeń w sposób sensacyjny i dramatyczny (...) stanowi wystarczającą przesłankę zawieszenia z uwagi na dobro postępowania, bądź dobro służby. Podkreślił też, że w jego ocenie zawieszenie obwinionej w czynnościach służbowych nie ma żadnego znaczenia w kontekście "dobra postępowania". Policjant pozostając w czynnej służbie nie jest w stanie w jakikolwiek sposób wpłynąć, bądź ingerować w jego przebieg. Wskazał również, iż zawieszenie to nie ma również znaczenia dla "dobra służby" poprzez sam fakt komentowania sprawy w mediach bez zapoznania się cyt. "...przez KWP np. z nagraniem wideo bądź relacjami świadków... ". Wobec tak sformułowanych zarzutów i uzasadnienia odwołania, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego. Komendant Wojewódzki Policji ponownie rozpoznając sprawę wskazał, że podstawę prawną dotyczącą zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, stanowi art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Sformułowanie "można zawiesić" oznacza, że stosowanie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności działania organów administracji publicznej, dlatego mają one obowiązek wnikliwego uzasadnienia podejmowanych działań i dokonanego wyboru. Korzystając z uprawnienia jakie przysługuje przełożonemu w sprawach osobowych niezbędnym jest wyjaśnienie okoliczności faktycznych, istotnych z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Jednocześnie jednak organ, w trakcie dokonywania oceny sprawy, zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes strony oraz uwzględniać interes społeczny. Wskazał, że na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych w razie wszczęcia wobec niego postępowania dyscyplinarnego uwarunkowane jest "celowością z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby". W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia mają dwie przesłanki tj. wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i celowość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych z uwagi na dobro postępowania dyscyplinarnego lub dobro służby. Tylko te okoliczności decydują zarówno o fakcie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, jak i o okresie, na jaki orzeczono o zawieszeniu. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w analizowanym przypadku te dwie przesłanki zaistniały, a organ I instancji wskazał konkretne argumenty i okoliczności, które uzasadniają zawieszenie odwołującej się w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy z uwagi na dobro służby. Analizując treść przedstawionych funkcjonariuszowi zarzutów stwierdził, iż zarzucane czyny stanowią rażące naruszenie przepisów służbowych, których popełnienie godzi w interes służby i w sposób istotny ujemnie wpływa na dobre imię Policji obniżając jej autorytet jako organu powołanego do egzekwowania i przestrzegania prawa. W ocenie organu odwoławczego w interesie służby tożsamym z interesem społecznym jest odsunięcie wymienionego funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych. Dodał, iż zgodnie z art. 25 cytowanej ustawy służbę w Policji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający, co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działanie policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie, ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. W ocenie organu odwoławczego zarzucane policjantowi przewinienia dyscyplinarne są czynami szczególnie nagannymi, gdyż skarżącej przedstawiono zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej i nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej polegających na użyciu siły fizycznej poprzez zadawanie uderzeń wobec B. D. Podkreślił, że już sam charakter przedstawionych obwinionej zarzutów nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której będzie ona pełniła służbę do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania dyscyplinarnego. Zauważył, że instytucja zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, nie przesądza o winie policjanta w toczącym się postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony, co do naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 39 ust. 2 ustawy o Policji stwierdził, że postępowanie organu musi być przede wszystkim związane z konkretną sytuacją i nie może abstrahować od okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy. Z materiałów postępowania wynika, że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, działając w granicach uznania administracyjnego. Wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Skarżąca jako funkcjonariusz Policji obowiązana była przestrzegać szczególnie rygorystycznych wymagań w zakresie przestrzegania oraz poszanowania prawa w toku wykonywanych czynności służbowych. W toku postępowania odwoławczego Komendant Wojewódzki Policji we W. potwierdził zaistnienie przesłanek koniecznych do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych tj. wszczęcia przeciwko wskazanemu funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego oraz celowości z uwagi na dobro służby. W zakresie argumentów podnoszonych przez pełnomocnika strony dotyczących faktu komentowania sprawy w mediach bez zapoznania się przez organ z nagraniem wideo bądź relacjami świadków stwierdził, iż zarzut ten jest chybiony. Bowiem jak wynika z materiałów sprawy Komendant Miejski Policji we W. w dniu [...] roku zapoznał się z nagraniem video z przebiegu interwencji w sprawie kradzieży w sklepie B. W. ocenie przełożonego dyscyplinarnego analiza nagrania wskazywała, że zachodzi uzasadnione podejrzenie naruszenia przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej. Ustawodawca w § 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. nr 120, poz. 1029 ze zm.) wskazuje przypadki, w których następuje wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu. Są to: upływ czasu zawieszenia, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, jeżeli zawieszenia nic przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego (pkt 1), prawomocne zakończenie postępowania karnego lub dyscyplinarnego (pkt 2), zwolnienia policjanta ze służby (pkt 3), śmierci policjanta (pkt 4). Z powyższego wynika, że okoliczności podnoszone przez pełnomocnika skarżącego nie mogą stanowić podstawy do wygaśnięcia zaskarżonego rozkazu personalnego. Podniósł, iż organ I instancji wydając zaskarżony rozkaz personalny w podstawie prawnej przywołał m. in. § 1 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych tj. niewłaściwą jednostkę redakcyjną. Nie zmienia to faktu, że w decyzji wskazano także art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zatem prawidłową podstawę dającą ustawowe umocowanie do dokonania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Przepisy rozporządzenia jako aktu wykonawczego, miały w tym przypadku określić podmiot uprawniony do dokonania tego zawieszenia. Podkreślić należy, że samo powołanie niewłaściwej podstawy decyzji przez organ administracji publicznej nic jest uchybieniem, które musi prowadzić do stwierdzenia jej niezgodności z prawem. Skargę na powyższą decyzję złożyła L.S. Zarzuciła, że jest ona niezasadna wobec naruszenia przepisu art. 39 ust. 2 ustawy o Policji polegającego na wadliwym, bo bezpodstawnym uznaniu, że zawieszenie to jest celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Zarzuciła też, że dowolne pozostaje twierdzenie, że skarżąca popełniła przewinienie dyscyplinarne przekraczając wymienione w rozkazie personalnym przepisy, a to w kontekście, iż posiadane informacje wskazują, że sprawa ta będzie szeroko komentowana w mediach publicznych. Według skarżącej można domniemywać, że ta obawa o komentowanie w mediach wypełnia w mniemaniu Komendanta Miejskiego Policji przesłankę celowości zawieszenia, które jest przesłanką niezależną od samego aktu wszczęcia postępowania karnego i dyscyplinarnego, o której mowa w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Komendant Policji nie próbuje przedstawić ani poddać rzetelnej analizie którejkolwiek z przesłanek. Podała, że zawieszenie postępowania nie ma żadnego znaczenia w kontekście tak przesłanki "dobro postępowania" jak i "dobro służby". Skarżąca pozostająca w służbie nie może wpływać ani ingerować w przebieg postępowania. Sam bowiem fakt komentowania w mediach tej sprawy bez zapoznania się z materiałem sprawy "i pochopne, a więc bezkrytyczne podążanie Komendanta za medialną sensacją i dawanie jej wiary stanowi jedynie o swoistej naiwności organu i niedość roztropnym podejściu do istoty sprawy". W uzasadnieniu II instancji pojawia się nowy wątek: fakt postawienia zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej mający uzasadnić konieczność zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Organ II instancji nie zajmuje się, jak wynika z fragmentu tego uzasadnienia, merytoryczną weryfikacją zasadności zarzutu przedstawionego funkcjonariuszowi, a zadowala się jedynie faktem postawienia zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym. W ocenie skarżącego to za mało aby doprowadzić do skutecznego i zgodnego z prawem zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych albowiem nie istnieje podstawa prawna zawieszenia polegająca na postawieniu komukolwiek zarzutu w postępowaniu dyscyplinarnym, a po drugie w postępowaniu dyscyplinarnym obwiniony winien uchodzić za niewinnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy dyscyplinarnej. Według skarżącego dotychczasowe dowody w sprawie dyscyplinarnej nie tylko nie potwierdzają zarzutów "prasowych" pod adresem policjantów ale wręcz wskazują na prawidłowość zgodności z prawem czynności służbowych. Na powyższą okoliczność wniósł o dopuszczenie dowodu z materiałów zgromadzonych w toku postępowania dyscyplinarnego albowiem organy uchylają się od analizy dostępnych im dowodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając to stanowisko stwierdził, że w jego ocenie zaistniały przesłanki do zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych. Podał także, że rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] r. skarżąca została zwolniona ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne badają zgodność aktów prawnych z prawem materialnym i przepisami postępowania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Oznacza to między innymi, że Sąd może w ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem ograniczyć się do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnieść z urzędu. Kontrola zaskarżonej decyzji – rozkazu personalnego według wskazanych zasad nie daje podstaw do uznania, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych. Podstawę materialnoprawną wskazanych orzeczeń stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.) – dalej ustawa. Art. 39 ust. 2 tej ustawy stanowi, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z przepisu powyższego wynika, że orzeczenie wydane na jego podstawie zapada w ramach uznania administracyjnego. Przepis ten bowiem wyraźnie stwierdza, że gdy zaistnieją przesłanki w nim wymienione organ "może", ale nie musi, wydać orzeczenie o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Uznaniowy charakter tego orzeczenia powoduje, że kontrola tego aktu jest ograniczona. Sprowadza się do badania, czy wydane orzeczenie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. Sąd bada przede wszystkim czy dokładnie wyjaśniono stan faktyczny i zebrano cały materiał dowodowy w celu ustalenia istnienia lub nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji a także, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne nie może bowiem nosić cech dowolności. Powołany art. 39 ust. 2 ustawy o Policji określa dwie przesłanki, które dają podstawę do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Pierwsza z nich to wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego bądź wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Druga przesłanka to stwierdzenie celowości zawieszenia funkcjonariusza ze względu na dobro postępowania bądź dobro służby. Należy się zgodzić z organami, że zostały w niniejszej sprawie spełnione warunki zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych. Zaistniały obie przesłanki określone w pkt 39 ust. 2 ustawy. Okolicznością niesporną jest, że w dniu 26 lipca 2017 r. wszczęto przeciwko skarżącej postępowanie dyscyplinarne. Skarżąca została obwiniona o to, że: 1) popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie trwania interwencji w dniu [...] r. związanej z kradzieżą sklepową, przekroczyła uprawnienia określone w ustawie o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, używając siły fizycznej poprzez zadawanie uderzeń wobec (...) czym działała na jej szkodę tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. "o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej", w zw. z art. 231 § 1 kk; 2) w tym samym miejscu i czasie jak w pkt 1, popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej w ten sposób, że zadając uderzenia ręką (...) naruszyła zasady poprawnego zachowania i poszanowania jej godności oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy "o Policji" w zw. z § 4 ust. 1 i 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "zasad etyki zawodowej policjanta". Zgodzić się również należy z organami, że dobro służby wymaga aby skarżącą zawiesić w czynnościach służbowych. Zarzucane obwinionej przewinienia dyscyplinarne są czynami wyjątkowo nagannymi; przedstawiono zainteresowanej zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej i nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej polegającej na użyciu siły fizycznej poprzez zadawanie uderzeń wobec zatrzymanej. Takie zachowanie jest również sprzeczne z wartościami, które powinna posiadać osoba pełniąca służbę w policji. Art. 25 ustawy mówi między innymi, że służbę w Policji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjant zobowiązany jest do egzekwowania prawa. Tym samym ma obowiązek przestrzegać prawa i działać według określonych przepisów i zasad etycznych. Z uwagi na wykonywane obowiązki powinien cieszyć się zaufaniem publicznym. W omawianym przypadku istotne jest również i to, że powyższe zarzuty dotyczą zachowania skarżącej wobec osoby zatrzymanej – kobiety – ponad 80 letniej. Według Sądu zachowanie skarżącej opisane w zarzutach w sprawie postępowania dyscyplinarnego jest tak naganne, że pozostawienie jej w służbie do czasu wyjaśnienia sprawy, powodowałoby brak zaufania publicznego dla formacji którą reprezentuje. Godziłoby też w prestiż i dobre imię instytucji. Zadania, które wypełnia policja wymagają aby były one realizowane przez osoby, które dają rękojmię przestrzegania prawa. W świetle powyższego należy uznać, iż zarzut naruszenia art. 39 ustawy zawarty w skardze nie jest zasadny. Należy też stwierdzić, że organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Stan faktyczny istotny dla rozpoznania sprawy dotyczy istnienia przesłanek z art. 39 ust. 2 ustawy został zebrany i rozpatrzony prawidłowo. Ponadto Sąd zauważa, że postępowanie w przedmiocie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest uregulowane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjantów w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120 poz. 1029 ze zm.). Z przepisów powyższych wynika, że postępowanie to służy wyłącznie czasowemu odsunięciu policjanta od czynności służbowych w związku z toczącym się, w tym przypadku postępowaniu dyscyplinarnym, które ostatecznie wyjaśni, czy jest on winny naruszenia dyscypliny służbowej (wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r. I OSK 2032/14). W postępowaniu tym Sąd nie bada zasadności zarzutów i winy obwinionego. Nie narusza też zasady domniemania niewinności. Konsekwentnie zatem należy podkreślić, że zarzuty skargi dotyczące braku ustaleń co do winy skarżącego, jego zachowania podczas interwencji i braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie – a przede wszystkim niezapoznanie się z nagraniami dotyczącymi interwencji – są niezasadne, nie tylko dlatego, co podkreśla organ, że prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie zapoznał się z powyższymi materiałami, ale także z tego powodu, że nie mają one znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Z tego też względu brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania dowodowego, zawnioskowanego w sprawie na okoliczność, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza zarzutów procesowych pod adresem Policjantów, a przede wszystkim wskazuje "na prawidłowość zgodności z prawem ich czynności służbowych". W tym momencie należy też zauważyć, że nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że podstawą do zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącej był fakt nagłośnienia w mediach sposobu przeprowadzania omawianej interwencji i obawy, "że komentarze mediów wpłyną na utratę pozytywnego wizerunku policji i zaufania publicznego". Argumentacja dotycząca istnienia przesłanki do zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych dla dobra postępowania" i dobra służby przez organ II instancji została szczegółowo przedstawiona w części wstępnej uzasadnienia. Organ zaś I instancji stwierdził, że "w związku z treścią zarzutów przedstawionych w postępowaniu dyscyplinarnym oraz posiadanymi w tej sprawie informacjami, zasadne jest czasowe odsunięcie policjantki od wykonywania obowiązków służbowych". Natomiast stwierdzenie w uzasadnieniu rozkazu personalnego, że posiadane informacje wskazują, "że sprawa ta będzie szeroko komentowana w mediach publicznych narażając Policję na utratę pozytywnego wizerunku oraz zaufania społecznego" organ nie łączył z żadną z przesłanek określonych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak wyżej.