IV SA/Wr 686/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Działający z upoważnienia Burmistrza Miasta Z. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. decyzją z dnia [...] nr [...] (dalej decyzja organu I instancji) ustalił M. D. (dalej skarżącemu) nienależnie pobrane świadczenia rodzinne na rzecz dziecka M. D. za okres od 1 stycznia 2013r. do 28 lutego 2013 r. w łącznej wysokości 212,00 zł: zasiłek rodzinny za styczeń 2013 r. w łącznej wysokości 106, 00 zł i zasiłek rodzinny za luty 2013 r. w łącznej wysokości 106, 00 zł. Na skutek odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...], nr [...] (decyzja organu II instancji) utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Wskazana decyzja organu II instancji doręczona skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2014 r. zawierała prawidłowe pouczenie o prawie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący pismem z dnia 2 maja 2014 r. złożonym za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. odwołanie od decyzji organu II instancji. Postanowieniem Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] nr [...] wskazane pismo zostało przekazane do organu II instancji. Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 i art. 16 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm. - dalej K.p.a.), stwierdził niedopuszczalność ww. odwołania. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że decyzja organu odwoławczego wydana w drugiej instancji jest ostateczna, co oznacza, że nie przysługuje od niej środek zaskarżenia w zwykłym toku instancji podlega natomiast zaskarżeniu w trybie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. O powyższym trybie skarżący został prawidłowo pouczony w doręczonej mu decyzji organu II instancji. Odpis postanowienia z dnia [...] wraz z pouczeniem został doręczony skarżącemu w dniu 2 lipca 2014 r. Skarżący w ustawowym terminie złożył skargę do tut. Sądu na powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że popełnił błąd pisarski i zamiast skargi napisał odwołanie, a błąd może wynikać z jego niewiedzy. Wniósł o rozpatrzenie jego skargi na decyzję organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a, sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze, jednak w swej ocenie nie może wykraczać poza sprawę, która była przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej, tj. której dotyczy zaskarżony akt. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a., tj. w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1) albo w razie zaistnienia przyczyn uzasadniających stwierdzenie ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa (pkt 2 i 3). W przypadku natomiast, gdy wskazane uchybienia nie występują, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, dokonana według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, że taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji organu II instancji, czyli akt administracyjny o charakterze procesowym. Oznacza to, że kontrola Sądu w niniejszym postępowaniu sprowadza się do ustalenia, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy administracyjnej istniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skarżącego od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]. Poza oceną Sądu pozostaje natomiast legalność tejże decyzji. Wyjaśnić należy, że niedopuszczalność odwołania organ stwierdza w formie postanowienia, co wynika z brzmienia art. 134 K.p.a. Nadto w orzecznictwie i doktrynie tak jak to zasadnie wskazuje organ odwoławczy wypracowano niekwestionowane stanowisko, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Pierwsza z sytuacji zachodzi, gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia oraz gdy przepisy prawne wyłączają możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nieposiadającą legitymacji do jego wniesienia, tj. niebędącą stroną w sprawie ani adresatem decyzji, czy też nie mającą zdolności do czynności prawnych (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nawiązując do pierwszej ze wskazanych grup przyczyn niedopuszczalności odwołania wskazać w tym miejscu przyjdzie, że zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W związku z tym należy przyjąć, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli zostało wniesione od decyzji organu II instancji doręczonej stronie, a wydanej przecież w wyniku rozpatrzenia skutecznie wniesionego odwołania przez skarżącego będącego właśnie stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. Prawidłowo zatem organ wywiódł zarówno w kwestionowanym postanowieniu jak i w odpowiedzi na skargę powołując się także na treść art. 16 §1 K.p.a., że w realiach rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości, że w razie gdy strona wnosi odwołanie od decyzji organu II instancji , tj. takiej od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji to organ odwoławczy powinien na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, bowiem dotyczy ono decyzji już ostatecznej. Tym bardziej, że w rozpatrywanej sprawie skarżący po skutecznym doręczeniu mu rozstrzygnięcia organu II instancji zawierającego prawidłowe i wyczerpujące pouczenie o tym, że na doręczoną decyzję służy mu skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w terminie 30 dni, złożył pismo z dnia 2 maja 2014 r. za pośrednictwem organu I instancji adresowane do SKO w L., w którym jednoznacznie wskazał, że składa odwołanie od decyzji organu II instancji wskazując datę i numer zaskarżonej decyzji. Zatem wbrew podstawowemu zarzutowi skargi, należy stwierdzić, że w realiach rozpatrywanej sprawy, wobec jednoznacznej treści pisma z dnia 2 maja 2014 r. złożonego w trybie przewidzianym dla odwołań, i wobec braku wątpliwości co do intencji strony organ prawidłowo uznał, że odwołanie skarżącego, skierowane zostało wobec decyzji, która uzyskała już walor ostateczności i tym samym było ono niedopuszczalne ze względów przedmiotowych. Nie można bowiem podzielić poglądu strony, że w piśmie tym złożonym we wskazanym wyżej trybie na skutek błędu pisarskiego doszło do błędnego określenia przez skarżącego, że składa "odwołanie" zamiast "skargę" . W opinii Sądu tego wskazania nie można uznać bowiem z błąd pisarski wpisany przez przeoczenie tj. niewłaściwy dobór słowa, błąd taki musi zawsze bowiem charakteryzować cechą oczywistości, czego zabrakło biorąc pod uwagę pozostałe okoliczności sprawy. Reasumując skoro skarżący będący stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną organu II instancji, mimo odebrania prawidłowego pouczenia o sposobie i trybie wniesienia na nie skargi do tut. Sądu, złożył odwołanie do tego organu za pośrednictwem właściwego organu I instancji to zasadnie organ odwoławczy stwierdził jego niedopuszczalność na podstawie art. 134 K.p.a., gdyż dotyczy ono decyzji ostatecznej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu