IV SA/Wr 687/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak (sprawozdawca) Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi H. P.-H. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania H. P.-H. – przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 47 ust. 2 ustawy dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.e.l.d.o.") – utrzymał w mocy decyzję Burmistrza S. Ś. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] orzekającą o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania H. P.-H. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] w S. G., Gm. S. Ś.. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda D. przypomniał, że postępowanie w sprawie wymeldowania H. P. – H. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] w miejscowości S. G., w trybie art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o., wszczęte zostało przez Burmistrza S. Ś. w dniu 23 listopada 2009 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Burmistrz S. Ś. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu w/w z powyższego adresu. Od niniejszego rozstrzygnięcia wniesiono odwołanie. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego, organ II instancji uznał za niedopuszczalny fakt, iż przedmiotowe postępowanie organ I instancji prowadził niezgodnie z żądaniem Strony, C. P.. Zainteresowana wnioskowała bowiem o anulowanie czynności materialno - technicznej samego zameldowania Wymienionej, nie zaś o Jej wymeldowanie. W związku z powyższym, decyzją Wojewody D. o z dnia [...] kwietnia 2010 r. sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podkreślił potrzebę jednoznacznego ustalenia, czy w dacie zgłoszenia pobytu stałego Strona faktycznie zamieszkiwała pod rzeczonym adresem, tym samym należało udowodnić zaistnienie przesłanek określonych w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W związku z zaleceniami Wojewody D., organ prowadzący postępowanie wezwał L.S., zamieszkałą pod spornym adresem, do złożenia wyjaśnień. Oznajmiła, iż H. P. – H. nigdy nie mieszkała w danej nieruchomości. Przyznała, że Strona przyjeżdżała do mieszkania kilka razy na wakacje (do kuzynki zeznającej), lecz zabierała wówczas ze sobą jedynie niezbędne rzeczy. W toku sprawy organ I instancji wezwał Strony postępowania do przedstawienia dokumentów, które wykażą na jakim etapie jest toczące się przez Sądem Rejonowym w Kłodzku postępowanie w sprawie zniesienia współwłasności spornej nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie H. P. – H. podała sygnaturę sprawy, dodając jednocześnie, że sprawa ta nie została jeszcze zakończona. W dniu 2 czerwca 2010 r. w Urzędzie Miejskim w T. przesłuchano E. Ś. – P. Oświadczyła, że dom w S. G. jest Jej domem rodzinnym, a Zainteresowana jest Jej koleżanką z lat szkolnych. W związku z tym, gdy wyjeżdżała na wakacje, Strona jeździła wraz z Nią jako gość. Podkreśliła, że Wymieniona nigdy nie zamieszkiwała na stałe w danym miejscu, Jej pobyty pod spornym adresem miały wyłącznie charakter odwiedzin. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, działając na podstawie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ I instancji wezwał Strony do zapoznania się z dotychczas zebranym materiałem dowodowym, dając jednocześnie możliwość złożenia dodatkowych wyjaśnień bądź wniesienia żądań. Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Z 2006r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.) decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Burmistrz S. Ś. orzekł o anulowaniu czynności materialno - technicznej w przedmiocie zameldowania H. P. – H. na pobyt stały w lokalu nr [...] w miejscowości S. G. W dniu 9 sierpnia 2010 r. do Urzędu Miasta wpłynęło odwołanie Zainteresowanej od niniejszej decyzji. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędne przyjęcie, iż zameldowanie Wymienionej pod podanym adresem nie spełniło odpowiednich przesłanek. Odwołująca podkreśliła przede wszystkim, że jest obecnie współwłaścicielem nieruchomości, jak również, że w przyszłości ma zamiar zamieszkiwać na jej terenie. W uzasadnieniu decyzji II instancji podkreślił, że obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego lub czasowego, wynika wprost z przepisów prawa (art. 5, 8, 10, 15 ustawy) i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu wymaganych do zameldowania i wymeldowania danych właściwemu organowi administracji państwowej, który dokonuje stosownego aktu rejestracji - czynności materialno-technicznej, rodzącej skutki prawne. Zameldowanie rodzi domniemanie faktyczne istnienia uprawnienia do przebywania w lokalu, jak również stanowi potwierdzenie samego w nim zamieszkania. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania zgodnie z art. 47 ust. 2 cyt. ustawy, rozstrzyga organ meldunkowy. Powołany powyżej przepis cyt. ustawy upoważnia zatem organ prowadzący ewidencję ludności nie tylko do rozstrzygania o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu osoby wykonującej obowiązek meldunkowy budzą wątpliwości, ale także do prowadzenia postępowania w sprawach o uchylenie czynności materialno - technicznej zameldowania, zatem ustalania, czy w dacie jej dokonania osoba, której obowiązek meldunkowy dotyczył, spełniała warunki określone w ustawie. Zgodnie zaś z ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dla zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający ponad trzy miesiące niezbędne jest faktyczne zamieszkiwanie w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji dowiódł, że w dacie dokonywania stosownego zgłoszenia zameldowania Zainteresowana nie mieszkała faktycznie w rzeczonym lokalu. Organ odwoławczy w żaden sposób nie kwestionował chęci zamieszkiwania Wymienionej w przyszłości w miejscu zameldowania, lecz obecnie dowieść należało jedynie, czy w samym momencie zgłoszenia przebywała w mieszkaniu, spełniając wszelkie niezbędne to tegoż przesłanki. Innymi słowy należało sprawdzić, czy "druk zgłoszenia pobytu stałego" przyjęty został prawidłowo i czy on sam spełnił wszelkie formalne obostrzenia. Słusznie Zainteresowana powołuje się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r., w którym wskazuje się na przymus skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego, gdy w dacie czynności materialno - technicznej zameldowania osoba nie zamieszkiwała na terenie rzeczonego lokalu. Te orzeczenie można byłoby bez wątpienia zacytować właśnie w mniejszym postępowaniu. Dowiedziono, że zgłoszenia zameldowania dokonano nie prawidłowo, w związku z czym wydano przedmiotową decyzję. Podkreślenia wymaga, że organ I instancji nie wyjaśniał okoliczności związanych z zamiarem Strony do zamieszkiwania w przyszłości w mieszkaniu, po jego stosownym wyremontowaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że H. P.-H., jako współwłaścicielka spornej nieruchomości ma prawo do dysponowania nią niezależnie od faktu anulowania czynności materialno - technicznej zameldowania. Jest to czynność rejestracyjna, a więc w przypadku zamieszkania Zainteresowanej we wspomnianym miejscu, nie zaistnieje żaden problem skorygowania obecnego wpisu, a więc zameldowania Jej pod oznaczonym adresem. Stosownie do art. 10 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z definicji zamieszczonej w tym przepisie wynika zatem, że aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, należy fizycznie zamieszkiwać pod oznaczonym adresem i mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli koncentracji spraw życiowych. Przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. Należy zatem przyjąć, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do bytowania, przyjmuje wizyty gości czy też podejmuje korespondencję (wyrok WSA z dnia 5 lutego 2009r, nr III SA/Lu 345/08). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że w dacie dokonywania zameldowania żadnych z powyższych czynności Strona nie wykonywała w rzeczonym mieszkaniu. Okoliczność tę potwierdzają świadkowie zamieszkali pod rzeczonym adresem, jak również zeznania samej Zainteresowanej. Słowa:"(...)moim zamiarem było i jest zamieszkiwanie w S.G., po uprzednim dokonaniu stosownych remontów i napraw budynku w stopniu, w którym nie będzie on zagrażał jego mieszkańcom" świadczą, zdaniem organu, że Strona nosiła się z zamiarem zamieszkania, nie świadczą natomiast by w dacie zgłoszenia przebywała na jego terenie. Strona podnosi, iż organ I instancji w swym rozstrzygnięciu nie odniósł się do faktu, iż w Sądzie Rejonowym w Kłodzku prowadzone jest postępowanie o zniesienie współwłasności rzeczonego budynku. W związku z niniejszym po pierwsze zwrócić należy uwagę na to, iż w postępowaniu o zameldowanie ani o wymeldowanie spór stron o to, która z nich może dysponować lokalem, nie ma znaczenia. Takie spory regulowane są przez sądy powszechne w sprawach z powództwa cywilnego. Organy meldunkowe ustalają jedynie, czy dana osoba faktycznie zamieszkuje w miejscu stałego bądź czasowego pobytu, czy też nie. Innymi słowy, żadne z wydanych rozstrzygnięć wymienionego organu administracji nie spowoduje utraty przez jedną ze stron prawa dysponowania nieruchomością. Zamiar zamieszkiwania w spornym lokalu w przyszłości, czy też spór na tle uprawnień właścicielskich do lokalu jest nieistotny w sprawie dotyczącej meldunku. Nawet bowiem posiadanie tytułu prawnego do lokalu, w którym się nie zamieszkuje, nie stanowi prawnej przeszkody do wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego (por. teza nr l wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2009r. sygn. akt. II SA/G1 874/08, Lex nr 478528). Wojewoda podkreślił, że w dokumentacji sprawy znajduje się pismo do Sądu Rejonowego w Kłodzku, w którym H. P. – H. nie wyraża zgody na proponowany przez m. in C. P. sposób zniesienia współwłasności. W uzasadnieniu wskazuje, iż jest w posiadaniu opinii technicznej z maja 2004 r. dotyczącej stanu technicznego budynku nr [...] w S. G., z której wynika, że budynek ten został zalany w czasie powodzi w 1997 r. w związku z czym doszło do wielu uszkodzeń. Zalecono więc kapitalny remont wskazanego budynku. Nadto dodać, że w 2009 r. wydano powtórną opinię dotyczącą stanu nieruchomości, w której stwierdzono, że budynek nie nadaje się do zamieszkiwania przez ludzi. Najważniejszym dla niniejszej sprawy jest jednak wskazanie na datę wydania pierwszej opinii: maj 2004 r. Jak ustalono, Zainteresowana dokonała zameldowania w przedmiotowym lokalu w dniu 12 sierpnia 2004 r., a więc już po stwierdzeniu, że budynek wymaga licznych remontów. W ocenie organu odwoławczego okoliczność ta dowodzi, iż niemożnością ze strony Zainteresowanej było faktyczne zamieszkiwanie w miejscu dokonywania zgłoszenia zameldowania. Trudno bowiem uznać, że pomimo tak wielu zniszczeń, zaleceń remontu kapitalnego budynku, przebywałaby w nim, spełniałaby przesłanki wymienione uprzednio (art.6 ustawy meldunkowej). Przy czym, raz jeszcze za zasadne uważa się podkreślenie, że decyzja o anulowaniu wpisu dotyczącego zameldowania nie wiąże się w żaden sposób ze sprawą dotyczącą współwłasności, czy też z pozbawieniem Strony - współwłaścicielki lokalu- prawa do jego dysponowania. Nie sposób jednak nie uznać, że zgłoszenie pobytu zostało dokonane niezgodnie z obowiązującymi przepisami, a w momencie gdy strona faktycznie zamieszka w lokalu takowego zgłoszenia będzie mogła ponownie dokonać. Warto również zwrócić uwagę na fakt, że w najbliższym czasie nie będzie Ona zamieszkiwać w podanym miejscu, co uzasadnia zgłoszenie pobytu w faktycznym miejscu pobytu. Charakter meldunku winien każdorazowo rozumiany być jak swojego rodzaju zgłoszenie pobytu w danym miejscu, tak więc przy zmianie tegoż miejsca może być zawsze odpowiednio skorygowany. Zameldowanie to czynność materialno - techniczna polegająca na zarejestrowaniu danych dotyczących osoby i jej miejsca pobytu. Jeżeli czynność ta jest niezgodna z prawem, organ administracyjny właściwy do spraw ewidencji ludności rozstrzyga w sprawie zameldowania na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej badane jest, czy w dacie zameldowania spełnione zostały łącznie przesłanki przewidziane w art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 tej ustawy, tj. czy przy zameldowaniu na pobyt stały przedstawiono potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, oraz czy osoba dopełniająca obowiązku meldunkowego w dacie zameldowania zamieszkiwała w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zameldowanie dokonane bez spełnienia tych przesłanek jest niezgodne z prawem. Jeżeli zostanie stwierdzone, że zameldowanie nastąpiło mimo tego, iż osoba nie mieszkała w lokalu, w którym została zameldowana, to właściwy organ jest zobowiązany orzec o usunięciu zapisu o zameldowaniu z ewidencji ludności. Dokonując ustaleń w tym zakresie organ administracyjny powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, uwzględnić wszystkie okoliczności przedstawione przez strony, a w razie wątpliwości dokonać własnych ustaleń (art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego). W ocenie Wojewody D. udowodniono bezsprzecznie, że w dacie dokonywania zameldowania H. P. – H. nie zamieszkiwała w lokalu, nosiła się jedynie z zamiarem zamieszkiwania w przyszłości, jak dodaje po stosownym wyremontowaniu budynku. Tak więc zaistniały przesłanki do dokonania anulowania czynności materialno - technicznej zameldowania. W związku z niniejszym należało orzec jak w sentencji. W skardze na ostateczną decyzję Wojewody D. H. P. – H. że nie zgodziła się z orzeczeniami wydanymi w toku postępowania administracyjnego. Skarżąca zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 47 ust. 1 i 2 u.e.l.d.o. Skarżąca podkreśliła, że jest ona współwłaścicielem nieruchomości i że w dacie wydania decyzji o zameldowaniu zamieszkiwała w tym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Skarżąca zarzuciła także organowi nie przeprowadzenia dowodu z ewidencji wyborów samorządowych i ogólnokrajowych oraz nieprzesłuchanie sąsiadów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 4 lutego 2011 r. pełnomocnik uczestnika postępowania C. P. poparł argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi oraz przyznanie kosztów zastępstwa prawnego na rzecz uczestniczki postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). To oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W sprawie niniejszej Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. Ś. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] orzekającą o anulowaniu czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu H. P.-H. w miejscu pobytu stałego w lokalu nr [...] w S. G., Gm. S. Ś. Czynność materialno-techniczna, o której mowa w zaskarżonej decyzji, jest prawnie regulowaną formą działania administracji, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. Czynnością taką jest czynność zameldowania polegająca na dokonaniu wpisów w określonej ewidencji. Ustawodawca przewiduje załatwianie spraw administracyjnych w formie czynności materialno-technicznej w przypadku, gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze jego wykładni. Natomiast eliminacja czynności materialno-technicznej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej stwierdzającej nieważność lub anulującej materialno-techniczną czynność zameldowania. Podstawę prawną dla takiego działania organu i wydania decyzji jest art. 47 ust. 2 u.e.l.d.o.. Czynność materialno-techniczna jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności, ani prawomocności, co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego. Stwierdzenie nieważności (anulowanie) czynności materialno-technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości o których mowa w art. 47 ust. 2 u.e.l.d.o. ujawniły się już po dokonanej czynności materialno-technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 r., wyrok WSA w Lublinie z 04.03.2010 r. sygn. akt III SA/Lu 565/09). Art. 47 ust. 2 nakazuje organowi gminy prowadzącemu ewidencję ludności dokonać na podstawie zgłoszenia zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również w przypadku innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (art. 47 ust. 1 u.e.l.d.o.). Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2 u.e.l.d.o.). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wyjaśnić trzeba, iż czynność materialno - techniczna zameldowania będzie prawidłowa i nie budząca wątpliwości, jeżeli osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w tym miejscu zameldowania z zamiarem stałego zameldowania. Przez pojęcie "pobytu stałego" w myśl art. 6 ust. 1 u.e.l.d.o. należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego konieczne jest zatem fizyczne przebywanie osoby w miejscu pobytu stałego i skupienie tam centrum życiowego. Zgodzić się należy z organem, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazują, że powyższe przesłanki wymagane do zameldowania skarżącej na pobyt stały w lokalu nr [...] w S. G. nie zostały spełnione. Prawidłowo ustalono, że skarżąca faktycznie nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu. Chodzi o datę rejestracji jego zameldowania jak i czas po rejestracji, okoliczność tę potwierdzają świadkowie zamieszkali pod tym adresem, jak również sama skarżąca. Przytoczone przez organ II instancji w uzasadnieniu słowa skarżącej z których wynikało, że jej zamiarem było i jest zamieszkiwanie w S. G., po uprzednim dokonaniu stosownych remontów i napraw budynku w stopniu, w którym nie będzie on zagrażał jego mieszkańcom, świadczą, że nosiła się ona z zamiarem zamieszkania, nie świadczą natomiast by w dacie zgłoszenia przebywała na jego terenie. Podkreślenia w tej sytuacji wymaga to, że skarżąca dokonała zameldowania w przedmiotowym lokalu w dniu 12 sierpnia 2004 r., a więc już po stwierdzeniu, że budynek znajduje się w bardzo złym stanie technicznym i powinien być niezwłocznie wysiedlony ze względu na zagrożenie dla użytkowników. W ocenie Sądu okoliczność ta dowodzi, iż niemożnością ze strony skarżącej było faktyczne zamieszkiwanie w miejscu dokonywania zgłoszenia zameldowania. Dla dokonania zaś czynności materialno - technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu ale też faktyczne zamieszkanie w lokalu. Inaczej rzecz ujmując: miejsce stałego pobytu osoby to miejsce, w którym osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Okoliczności tego rodzaju nie można przypisać skarżącej, stąd dokonaną na jego rzecz w dniu 12 sierpnia 2004 r. czynność materialno-techniczną zameldowania w lokalu nr [...] w S. G. należało istotnie jako wadliwą anulować. Nie ma w związku z tym znaczenia sama tylko i wyłącznie wola skarżącej zamieszkania w lokalu stanowiącym współwłasność skarżącej. Kwestie korzystania z nieruchomości są stricte kwestiami cywilistycznymi, które w razie sporu mogą być rozstrzygane na tle postępowania cywilnego w sądzie powszechnym. Powszechnym jest bowiem stanowisko, że instytucja zameldowania nie przesądza o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim, które to uprawnienie jest pochodną tytułu do lokalu. Zameldowanie jest czynnością materialno-techniczną, która potwierdza jedynie fakt zamieszkiwania w lokalu, a nie rozstrzyga o prawie do lokalu. Wyjaśnił to wyczerpująco wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie sygn. akt K 20/01 (OTK - A 2002/3/34). W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ani też przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało bowiem prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji. Z tego względu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę