IV SA/Wr 691/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] 2013., Nr [...], wydaną na podstawie art.2 ust. 1 pkt 2, art.71 ust.1 i 2 oraz art.10 ust.2 pkt 4 i ust.7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013r., poz. 674 ze zm.), Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] 2013r, Nr [...] orzekającej o uznaniu za osobę bezrobotną od dnia 8 lipca 2013r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, opisaną wyżej decyzją z dnia [...] 2013r. uznał [...] za osobę bezrobotną od dnia 8 lipca 2013r., lecz odmówił przyznania wnioskodawcy prawa do zasiłku. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ I instancji stwierdził, że w/w do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] zgłosił się w dniu 8 lipca 2013r., przedkładając zaświadczenie z Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o pobieraniu świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 maja 2011r. do 30 czerwca 2013r., co oznacza, że w dniu rejestracji, tj. 8 lipca 2013r. - spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną uzyskania statusu bezrobotnego. Odmawiając przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku, Starosta powołał się na przesłanki wymienione w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdził, że skoro skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, tj. od 8 stycznia 2012r. do 7 lipca 2013r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne, które nie jest wymienione w katalogu okresów zaliczanych - warunkujących nabycie prawa do zasiłku, to nie może być ono zaliczone do 365 dni warunkujących nabycie prawa do zasiłku. Dlatego należało zdaniem organu I instancji - orzec o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od 8 lipca 2013r. , lecz odmówić przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący wniósł o jej wyeliminowanie jako niezgodnej z ustawą z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz.U. z 2013r. poz. 267) oraz ustawą z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997r. poz. 483). Zarzucił m.in., iż organ nie wyjaśnia dlaczego uznano, iż bezrobotnym jest od 8 lipca 2013r. skoro decyzję o wygaśnięciu decyzji przyznającej mu świadczenie pielęgnacyjne otrzymał 2 lipca 2013r., a zaświadczenie 8 lipca 2013r., gdy zaś oba dokumenty były wymagalne przy rejestracji w PUP. O wydanie zaświadczenia wystąpił 2 lipca 2013r., stad uważa, że decyzja wydana przez Starostę [...] jest niezgoda z rozdziałem 2 ustawy z dnia 14.06.1960r. oraz orzecznictwem WSA i NSA. Zdaniem [...] także rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie przyznania prawa do zasiłku, jest sprzeczne z zapisami ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku (art. 2, art. 8, art. 32 Konstytucji), jako, że Konstytucja ma nadrzędność i pierwszeństwo wobec aktów obowiązujących w porządku prawnym. Wyjaśnił, że od 1 maja 2011r. do 30 czerwca 2013r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne, co Jego zdaniem, powinno być potraktowane jako okres nieskładkowy, skoro zasiłek dla bezrobotnych przysługuje w sytuacji pobierania zasiłku chorobowego, traktowanego jako okres bezskładkowy. Uważa, że odmowa przyznania prawa do zasiłku jest bezprawna. Sprawowanie bowiem opieki jest pracą, która wymaga poświęcenia więcej niż 40 godzin tygodniowo, a który to wymiar czasu pracy jest zapisany w ustawie Kodeks pracy . Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że decyzja ta zawiera w sobie dwa rozstrzygnięcia, a mianowicie : o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 8 lipca 2013r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie są obydwa te rozstrzygnięcia. Odnosząc się do pierwszego z nich, tj. uznania [...] za osobę bezrobotną od dnia 8 lipca 2013r. organ odwoławczy wskazał, że skarżący decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] 2011r. uzyskał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 maja 2011r. do odwołania, w wysokości 520,00 zł miesięcznie. W dniu 8 lipca 2013r. [...] zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] celem rejestracji jako bezrobotny. Przedłożył wówczas zaświadczenie z 8 lipca 2013r. wystawione przez Ośrodek Pomocy Społecznej w [...], z którego wynika, że w okresie od 1 maja 2011r. do 30 czerwca 2013r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne. Po przekazaniu pracownikowi Powiatowego Urzędu Pracy w [...] niezbędnych do rejestracji danych, została założona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12.11.2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2012r. poz. 1299) - karta rejestracyjna bezrobotnego, gdzie w części "C" tejże karty rejestracyjnej [...] oświadczył, iż wszystkie podane przez niego dane w trakcie rejestracji, są zgodne ze stanem faktycznym. Kartę te własnoręcznie podpisał 8 lipca 2013r. i z tym dniem został zarejestrowany jako bezrobotny. Organ podkreślił przy tym, że rejestracji w charakterze bezrobotnego - w ustawowym rozumieniu - dokonuje się z dniem, w którym osoba zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w tym celu. Stąd trafna jest w ocenie organu odwoławczego, decyzja organu I instancji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 8 lipca 2013r., a nie od dnia 1 lipca 2013r., jak zaś wywodzi skarżący. Odnosząc się do drugiego rozstrzygnięcia organu I instancji i zarzutów [...] w tym przedmiocie, organ odwoławczy stwierdził, że Starosta [...] powołując się na treść art. 71 ust. 1 i ust. 2 w/w ustawy argumentował, iż w/wymieniony nie spełnia żadnego z warunków uprawniających do zasiłku, ponieważ świadczenie pielęgnacyjne nie zostało w tym przepisie wymienione jako okres zaliczany - warunkujący nabycie prawa do zasiłku. Z takim sformułowaniem organu I instancji nie do końca można się zgodzić – podkreślił organ odwoławczy, jakkolwiek faktem jest, że pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego nie zostało "z nazwy" enumeratywnie wymienione, jednak zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 tej ustawy, tj. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, zalicza się również okresy niewymienione w ust. 1 pkt 2 ustawy, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wskazał, ze okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się skarżącego, mieści się w przedziale czasowym od 8 stycznia 2012 do 7 lipca 2013. Poza sporem jest, że w tym okresie [...] pobierał świadczenie pielęgnacyjne w kwocie niższej niż kwota obowiązującego w tym czasie minimalnego wynagrodzenia za pracę i składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy nie były opłacane. Z tych właśnie przyczyn, okres ten nie może zostać zaliczony do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku. Minimalne wynagrodzenie za pracę obowiązujące od 1 stycznia 2012r. to kwota 1.500 zł (Dz. U. z 2011 r. Nr 192, poz. 1141), zaś od 1 stycznia 2013r. to kwota 1.600 zł (Dz. U. z 2012r. poz. 1026). Także w ocenie organu odwoławczego, podniesione w odwołaniu zarzuty, nie mogą stanowić samodzielnej przesłanki do przyznania wnioskodawcy prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jako, że przepis art. 71 omawianej ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co nie daje organom administracji uprawnienia do uznaniowego orzekania w tym przedmiocie, tj. uwzględniając argumentację bezrobotnego, iż sprawowanie opieki jest pracą i okres ten powinien zostać zaliczony jako nieskładkowy. Nie może też odnieść zamierzonego skutku argumentacja wskazująca na naruszenie postanowień Konstytucji RP, bowiem art. 67 ust. 2 ustawy zasadniczej, odsyła w zakresie swej regulacji do ustawodawstwa zwykłego, stanowiąc, iż obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Z treści tego unormowania nie można zatem wyprowadzić prawa do jakiegokolwiek konkretnego świadczenia. Prawodawca konstytucyjny pozostawił bowiem określenie zakresu i form zabezpieczenia społecznego ustawom zwykłym. Skoro [...] został zarejestrowany w PUP w [...] jako bezrobotny w dniu 8 lipca 2013r. i w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, nie posiada wymaganego przez ustawodawcę okresu od którego zależy nabycie prawa do zasiłku, to zdaniem organu odwoławczego, należało decyzję organu I instancji utrzymać w mocy Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wniósł [...]. Ponawiając zarzuty zawarte w odwołaniu, skarżący cyt. przepis art.77 § 1 i art.107 § 3 k.p.a., stwierdził, że w żaden sposób przywołany w uzasadnieniu decyzji Wojewody art. 67 ust.2 Konstytucji nie może odnosić się do jego sytuacji prawnej skarżącego. Skarżący stwierdził, że został bez pracy z mocy ustawy, a to prawo nakazywało mu rezygnację z pracy. Zdaniem skarżącego, argument, że w okresie pobierania świadczenia pielęgnacyjnego nie płacono składki na ubezpieczenia społeczne oraz na fundusz pracy jest o tyle chybiony, iż takich składek nie płaci się przebywając na zasiłku chorobowym, a okres ten zaliczany jest do okresu zatrudnienia. Zdaniem skarżącego, zasada sprawiedliwości społecznej zakazuje m.in. wprowadzania niesprawiedliwych zróżnicowań podmiotów prawa. Skarżący powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego stwierdził, w przypadku naruszenia zasady równości (art. 2 i art.32 ust. 2 Konstytucji),Trybunał orzekłby jednoczesne naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej, a ściślej wynikającego z tej zasady - zakazu wprowadzania niesprawiedliwych zróżnicowań podmiotów prawa. Zasadnym jest także zdaniem skarżącego powołać się na art. 8 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym "Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej", co oznacza - zdaniem skarżącego, że odmowa prawa do zasiłku jest bezprawna. W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżący cytując przepis art.7 Konstytucji, stwierdził, że fakt związania organów prawem i obowiązek stania na straży praworządności oznacza m.in., że organowi nie wolno naruszać norm prawnych, które zostały prawidłowo ustanowione. Zasadne jest stanowisko, iż nie tylko sąd, ale każdy organ stosujący prawo w tym organ administracji publicznej, może odmówić stosowania każdego aktu niższego rzędu w tym także ustawy sprzecznej z Konstytucją. Każdy podmiot stosujący prawo powinien rozważać zgodność stosowanej podstawy prawnej z normami ustawy zasadniczej. "W tych wszystkich wypadkach, gdy postanowienia konstytucyjne są sformułowane w sposób na tyle precyzyjny i jednoznaczny, by możliwe było ich odniesienie do konkretnych sytuacji zachodzących w rzeczywistości prawnej, podmiot stosujący prawo powinien oprzeć swe działania (rozstrzygnięcia) bezpośrednio na takim postanowieniu konstytucyjnym, a dopiero w drugiej kolejności powinien powołać odpowiednie postanowienia ustaw zwykłych" Postanowienie TK z dnia 25.06.1998r., U 4/97, OTK 1998/4/54. Skarżący podkreślił, że NSA wielokrotnie wyjaśniał, jaka ma być sytuacja prawna obywatela podejmującego określone działania na mocy obowiązujących przepisów i przy zapewnieniach władzy, że przepisy te będą nadal obowiązywały, gdy mimo takich zapewnień zostały one nagle zmienione. W wyniku nowelizacji podjęto decyzję, która w sposób rażący narusza interes prawny obywatela. NSA opierając się na przepisie obecnego art. 2 Konstytucji stwierdził, że działanie takie podważa zasadę zaufania obywatela do państwa i decyzja, mimo że wydana na podstawie przepisów obowiązującego prawa, dotknięta jest sankcją nieważności. NSA stwierdził, że skoro skarżący podjął określone działania przed nowelizacją, powodowany brzmieniem obowiązujących ówcześnie przepisów oraz przy zapewnieniach ze strony władz państwa, iż nie zostaną one znowelizowane w najbliższym czasie, (decyzja wydana na stałe, oraz zmuszała do rezygnacji z pracy), aby chronić jego zaufanie do władz publicznych, jedyną możliwością jest niezastosowanie do jego sytuacji przepisów zmienionych w taki sposób. Zdaniem skarżącego, w postępowaniu administracyjnym organ zobowiązany jest uwzględnić interes społeczny oraz słuszny interes stron (art. 7 k.p.a.). Jednak w każdym przypadku wyważenie interesu prywatnego i społecznego powinno się odbywać w sposób jak najmniej uciążliwy dla jednostki, która musi mieć możliwość dochodzenia i ochrony swoich praw. NSA w wyroku z 23 października 1982r.,sygn. akt II SA 1031/82, przyjął, że wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść obywatela wszędzie tam, gdzie nie narusza to interesu społecznego. Zasada pogłębiania zaufania obywatela do państwa jest nie tylko podstawową zasadą postępowania administracyjnego, ale także w ogóle jedną z fundamentalnych zasad, na których powinien opierać się polski porządek prawny. Przestrzeganie jej jest nieodzowne dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania demokratycznego państwa prawnego w Polsce i dlatego w orzecznictwie NSA spotyka się ona z tak zdecydowaną ochroną. Mając powyższe na uwadze skarga w ocenie skarżącego jest zasadna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej oceniając prawidłowość zastosowania przepisów i ich wykładnię, a więc zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na tle stanu faktycznego ustalonego w chwili wydania decyzji. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /Dz. U. z 2012r., poz. 270 t.j./. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 p.p.s.a./. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] 2013., Nr [...], którą to organ odwoławczy powołując się m.innymi na przepis art.2 ust.1 pkt.2 i art. 71 ust.1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013r., poz.674 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] 2013r., Nr [...] orzekającą o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 8 lipca 2013r. i orzekającą odmowę przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. Niesporne jest w sprawie, że decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] 2011r., Nr [...] wydaną m. innymi na podstawie art.17 ust.1 – 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U.Nr 139, poz.992 ze zm.) – przyznano skarżącemu od 1 maja 2011r. do odwołania świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 520,00 zł miesięcznie na matkę – [...]. Z urzędu jest Sądowi wiadomym, że na mocy art.11 ust.3 w związku z art.11 ust.1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2012, poz.1548), wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasały z mocy prawa po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 art.11, czyli po 30 czerwca 2013r. Niesporne jest także w sprawie, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] celem rejestracji jako bezrobotny w dniu 8 lipca 2013r., przedkładając m.innymi zaświadczenie z 8 lipca 2013r., Nr [...], wystawione przez Kierownika Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] wz Dyrektora, w którym stwierdzono, że [...] pobierał w okresie od 1 maja 2011r. do 30 czerwca 2013r. świadczenie pielęgnacyjne na matkę – [...]. Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, że z chwilą zgłoszenia się skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] tj. w dniu 8 lipca 2013r., została założona w tymże Urzędzie - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2012r. poz. 1299) Karta Rejestracyjna Bezrobotnego, gdzie w części "C" skarżący złożył w tym samym dniu, czyli 8 lipca 2013r. własnoręczny podpis, oświadczając równocześnie, iż wszystkie podane przez Niego dane w trakcie rejestracji, są zgodne ze stanem faktycznym. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że zasadnie uczyniły organy uznając skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 8 lipca 2013r., a nie zaś jak żąda skarżący od 1 lipca 2013r., z tej to przede wszystkim przyczyny, iż zgodnie z art.33 ust.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Gdy nadto § 8 ust.1 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012r., wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art.33 ust.5 omawianej ustawy - stanowi, iż rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu w brzmieniu: "Świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczam, iż wszystkie podane przeze mnie w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz zostałem pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego/poszukującego pracy." Wbrew zarzutom skarżącego, orzekające w niniejszej sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa tak procesowego, jak i materialnego , przyjmując, że skarżący nie spełnia wymogów do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie do art. 71 ust. 1 ww. ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy, po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: - nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz - w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Omawiany przepis nie przewiduje możliwości zaliczenia okresu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego do okresu równorzędnego wykonywaniu pracy, tj. uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. W treści tego przepisu, tj. w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, ustawodawca enumeratywnie wymienia i określa sytuacje równorzędne wykonywaniu pracy i nie wymienił w nim okresu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. A zatem okresu pobierania świadczenia pielęgnacyjnego nie można było zakwalifikować jako okres równorzędny wykonywaniu pracy, a tym samym jako okres, który można byłoby zakwalifikować jako okres uprawniający do przyznania zasiłku dla bezrobotnego. Wprawdzie przepis art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy stanowi, że do 365 dni, o których mowa w ust.1 pkt 2 zalicza się również okresy niewymienione w ust.1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, jednakże uzależnia to od tego, że podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za prace. Zgodzić się należy z organami, że okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżącego , czyli dzień 8 lipca 2013r., to przedział czasowy od 8 stycznia 2012r. do 7 lipca 2013r. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący w w/w okresie, a to w okresie od dnia 1 maja 2011r. do 30 czerwca 2013r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawną matką w kwocie 520 zł miesięcznie, czyli niewątpliwie w kwocie niższej niż kwota obowiązującego w tym czasie minimalnego wynagrodzenia za pracę, gdy nadto składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy nie były opłacane. Zgodnie bowiem z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012r. (Dz. U. z 2011r. Nr 192, poz. 1141) - minimalne wynagrodzenie za pracę obowiązujące od 1 stycznia 2012r. - to kwota 1.500 zł, gdy zaś minimalne wynagrodzenie za pracę od 1 stycznia 2013r., to zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2012 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r. (Dz.U. z 2012r. poz. 1026) - to kwota 1.600 zł Z tego to również powodu, w niniejszej sprawie - wbrew zarzutom skarżącego, nie może być mowy o dokonanej przez organy orzekające błędnej wykładni powołanych przepisów omawianej ustawy. Podkreślić należy, że wybór metody wykładni przepisów nie należy do sfery swobodnego uznania interpretatora. Zgodnie z panującym poglądem nauki teorii prawa, jako podstawową przyjmuje się kategorię językowych dyrektyw interpretacyjnych. Dopiero w razie wątpliwości co do możliwych znaczeń tekstu prawnego należy odwołać się do innych dyrektyw. W rozważanej sytuacji przypadek takiej wieloznaczności nie zachodzi. Cyt. wyżej przepis art. 71 ust.1 i 2 ustawy, w sensie językowym nie budzi żadnych wątpliwości. W okolicznościach niniejszej sprawy, dokonana przez organy, zwłaszcza przez organ odwoławczy wykładnia powołanego wyżej przepisu art. 71 ust.1 i 2 ustawy jest prawidłowa, co oznacza, że wydane w sprawie decyzje - wbrew zarzutom skargi nie naruszają tak przepisów prawa procesowego, jak i przepisów prawa materialnego, innymi słowy nie pozwalają na przyjęcie, iż decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym stanowi przepis art. 145 p.p.s.a. Nie podziela Sąd także zarzutu w zakresie naruszenia przepisów Konstytucji R.P. z tej to przede wszystkim przyczyny, że Konstytucja jest ustawą zasadniczą i odsyła do unormowań szczególnych. W niniejszej sprawie przepisem szczególnym jest powołana wyżej ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i regulacje tam zawarte, co oznacza, że kwestie związane z prawem do przedmiotowego zasiłku, jako kompleksowo uregulowane w tejże ustawie rozstrzygane były prawidłowo w oparciu o przepisy tejże ustawy, stąd Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by zaskarżoną decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja o organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.