IV SA/Wr 717/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia NSA Henryk Ożóg, Protokolant Anna Rudzińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi D. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego oddala skargę. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w G. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 7, art. 8, art. 40 ust. 2 i ust. 3, art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.) zwanej dalej ustawą postanowił odmówić D.Ż. udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego z tytułu szkód spowodowanych powodzią. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 6 czerwca 2010r. do Ośrodka wpłynęło pismo D. Ż. z prośbą o udzielenie pomocy do 6.000 zł na zakup opału w celu osuszenia domu. Z przeprowadzonego wywiadu wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i zamieszkuje na stałe przy ul. W. w G. Ze złożonej dokumentacji oraz oświadczenia zainteresowanej wynika, że na skutek powodzi uległ zalaniu dom przy ul. O. w G., który nabyła wnioskodawczyni po zmarłej matce, dom nie był zamieszkiwany od 2009r. Łączny dochód rodziny wynosi 3.586,39 zł. Zgodnie z wytycznymi MSWiA z dnia 6 lipca 2009r. pomoc przysługuje osobom i rodzinom, które poniosły straty w gospodarstwach domowych i znalazły się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, w której nie mogą zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych w oparciu o posiadane środki finansowe. Rodzina zainteresowanej w wyniku powodzi nie poniosła żadnych strat w gospodarstwie domowym tj. w pomieszczeniach mieszkalnych czy w podstawowym wyposażeniu gospodarstwa domowego, gdyż zamieszkuje przy ul. W. Dom przy ul. O. nie był zamieszkały ani przed powodzią ani w jej trakcie. Wnioskodawczyni ma możliwość funkcjonowania we własnym mieszkaniu przy ul. W. które nie uległo zniszczeniu podczas powodzi. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D.Ż., wniosła w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podała, że budynek przy ul. O., który został zalany jest jej własnością z tytułu spadkobrania po matce, zmarłej w maju 2009r. W budynku tym rozpoczęła remont. Wskazała, że mieszkanie przy ul. W., w którym mieszka z mężem jest mieszkaniem "lokatorskim" będącym własnością spółdzielni. Podała, że pobiera z ZUS emeryturę i rentę z tytułu choroby zawodowej, astmy oskrzelowej. Mąż ma rentę, jest niezdolny do pracy, po zawale serca. Świadczenia przez nich otrzymywane muszą wystarczyć na życie, lekarstwa a także remont budynku. Dom przed powodzią był częściowo wyremontowany, teraz został zalany na wysokości 0,5 m. Podała, że po powodzi musi zbijać tynk, osuszać, remontować od nowa. W jej ocenie w związku z wytycznymi MSWiA dochód rodziny nie powinien być brany pod uwagę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] po rozpoznaniu odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ podał, że podstawową zasadą udzielania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej formułuje art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Zgodnie z pkt 1 i 2 przepisu prawo do świadczeń z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40 i art. 41, art. 53a, art. 78, i art. 91 przysługuje między innymi rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym w rodzinie" (ust. 1 pkt 3) przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 127 poz. 1055) ustalono kryterium dochodowe pomocy społecznej, które dla osoby w rodzinie wynosi 351 zł. Prawo do świadczeń z pomocy społecznej uwarunkowane jest zatem łącznym spełnieniem dwóch przesłanek - osiąganiem określonego minimalnego dochodu oraz wystąpieniem jednej z okoliczności, o których mowa w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Wyjątek od wyżej wskazanej zasady stanowi m.in. zasiłek celowy, unormowany w art. 40 cytowanej ustawy. Zgodnie z ust. 1 wskazanego artykułu zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. Natomiast zgodnie z przepisami art. 40 ust. 2 i 3 ustawy, powołanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji - zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (ust. 2). Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2 może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (ust. 3). Analiza powyższego przepisu wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wydanego na tej podstawie, przy czym wstępnym warunkiem podjęcia decyzji w tym zakresie będzie zaistnienie przesłanki w postaci "straty w wyniku zdarzenia losowego". W ocenie Kolegium wyposażenie organu administracji publicznej w kompetencje o charakterze uznaniowym nie oznacza jednak jego pełnej swobody, co do kształtowania treści rozstrzygnięcia. W tego rodzaju sprawach koniecznym jest bowiem respektowanie pewnych dyrektyw ograniczających zakres uznania. W przypadku decyzji podejmowanych na podstawie ustawy o pomocy społecznej, w tym rozstrzygnięć dotyczących zasiłku celowego, wynikają one z celów określonych w art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 3 tejże ustawy. Według tych przepisów pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W jej ramach wspiera się osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, zaś rodzaj, rozmiar i forma świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, iż strona wraz z mężem zajmują mieszkanie spółdzielcze przy ul. W. w G. na podstawie ustanowionego spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego. Jak strona wyjaśniła w oświadczeniu z dnia 11 czerwca 2010r., zamieszkują przy ul. od 18 łat. Natomiast wniosek strony dotyczy udzielenia zasiłku celowego w związku z poniesieniem strat w wyniku powodzi, która wystąpiła w maju 2010r., w budynku przy ul. O. [...] w G., którego własność strona nabyła w roku 2009, jednakże w nim nie zamieszkuje. Dom ten był remontowany i przygotowywany do zamieszkania przez stronę oraz jej męża. W ocenie Kolegium okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby przyznanie wnioskowanego przez stronę zasiłku celowego było zgodne z celami ustawy o pomocy społecznej. Nie ma bowiem podstaw do stwierdzenia, aby na skutek poniesienia strat w budynku przy ul. O. [...] w G. strona znalazła się w trudnej sytuacji życiowej, której niezaspokojenie będzie skutkowało brakiem możliwości życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1) ustawy. O występowaniu takiej sytuacji życiowej można mówić w przypadku powstania na skutek powodzi trudności w zaspokajaniu podstawowych potrzeb, a takie okoliczności w przypadku rodziny nie nastąpiły. Remont budynku nie stanowi takiej potrzeby, gdyż strona ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, zatem nie jest niezbędną potrzebą. Zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 ustawy nie jest formą odszkodowania za poniesione straty, ale stanowi pomoc dla osób, które na skutek tych zdarzeń znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, której nie są w stanie przezwyciężyć. Podniesiono również, że argumentacja strony, że budynek przy ul. O. był przed powodzią częściowo wyremontowany, że zamierza w nim zamieszkać, a mieszkanie przy ul. W. nie jest ich własnością, bo jest to mieszkanie spółdzielcze, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zamieszkanie w domu, który jest własnością rodziny nie jest podstawową potrzebą w rozumieniu ustawy. Na gruncie ustawy zasadnicze znaczenie ma to, że rodzina ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i wobec tego nie ma podstaw do przyznania zasiłku celowego na remont budynku, w którym rodzina nie zamieszkuje. Skargę na powyższą decyzję złożyła D. Ż. zarzucając naruszenie art. 40 ustawy. Wniosła o jej zmianę poprzez udzielenie skarżącej pomocy w formie zasiłku celowego z tytułu szkód spowodowanych powodzią, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając skargę zainteresowana podniosła, że organ nie uwzględnił, że nie ma możliwości pokonania zaistniałej na skutek powodzi trudnej sytuacji przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości. Wskazała, że spełnia przesłanki z art. 40 ust. 1 i art. 3 ustawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem zasiłek celowy przyznawany jest osobom, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego, niezależnie od dochodu. Na skutek zalania zniszczeniu uległy remontowane pomieszczenia, nie można w nich zamieszkać, bo są to warunki nie odpowiadające godności człowieka. Ponadto zaistniały stan grozi dalszymi chorobami dróg oddechowych oraz pogorszeniem stanu konstrukcyjnego budynku w razie zaniechania prac remontowych. Stwierdziła, że dostosowuje mieszkanie przy ul. O. do swoich potrzeb zdrowotnych a dalsze zamieszkiwanie przy ul. W. wiąże się z dalszym kontaktem z czynnikami chorobotwórczymi, w warunkach urągających jej zdrowiu. Rozstrzygnięcie wniosku nie tylko nie daje jej możliwości przeprowadzenia koniecznego remontu wymaganego dla jej stanu zdrowia w domu przy ul. O. i zamieszkania w odpowiednich warunkach, to jeszcze skutkuje pozostawaniem jej w obecnych warunkach, które dalekie są od zaleceń dotyczących jej stanu zdrowia. Ponadto zamieszkanie przy ul. O. zmniejszyłoby koszty utrzymania o około 500 zł. Wreszcie według opinii skarżącej głównym celem ustawy o pomocy społecznej, w tym art. 40, jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a skarżąca nie jest w stanie samodzielnie dokonać niezbędnych remontów i prac adaptacyjnych odpowiadających jej stanowi zdrowia, których odwlekanie spowoduje dalsze niszczenie budynku i pogorszenie jej sytuacji zdrowotnej. Poza tym za udzieleniem pomocy skarżącej przemawiają również zasady słuszności, których organ wydający decyzję nie wziął pod uwagę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo stwierdził, że stan majątkowy wnioskodawczyni jest dobry, gdyż ma nieruchomość a także zaspokojone potrzeby mieszkaniowe przy ul. W. Ponadto, że w razie powodzi pomoc powinna być skierowana do osób zamieszkujących budynki, czy lokale mieszkalne, które zostały zalane, i które uległy zniszczeniu lub uszkodzeniu, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, jakiej nie są w stanie przezwyciężyć przy wykorzystaniu własnych możliwości i zasobów. Nie ma podstaw do przyjęcia, że zadaniem pomocy społecznej jest umożliwienie realizacji planów dotyczących zmiany miejsca zamieszkania, nawet wówczas, gdy ma to na celu poprawę jej sytuacji zdrowotnej jeżeli może ona we własnym zakresie doprowadzić do poprawy tej sytuacji. Odnośnie zaś zmiany miejsca zamieszkania organ zauważył, że nie może ona przemawiać za uwzględnieniem skargi, bowiem skarżąca winna dostosować swoje decyzje do posiadanych przez siebie możliwości ich realizacji. Tymczasem z wypowiedzi skarżącej wynika, że nie chce zmienić swoich planów, ale uważa za zasadne ich realizowanie za pomocą środków uzyskanych z pomocy społecznej co jest równoznaczne z przerzuceniem kosztów ich wykonania na całe społeczeństwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas to Sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a, może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, organy przy jej wydawaniu nie naruszyły prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. odmawiającą pomocy w formie zasiłku celowego z tytułu szkód spowodowanych powodzią w 2010r. Podstawę materialnoprawną do rozpoznania skargi stanowi ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. z 2009r., Dz.U. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). W art. 2 ust. 1 stanowi ona, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przytoczony przepis wskazuje cel pomocy społecznej zaspokajanie "niezbędnych" potrzeb życiowych. Artykuł 3 ust. 3 ustawy stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przepisach tych ustanowiono zasady indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania świadczeń, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczenioodbiorcy. Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o. świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie. Pomoc społeczna, także świadczona w formie zasiłku celowego, ma charakter uzupełniający. Pomoc ta nie zaspokaja całkowicie potrzeb jej beneficjentów. Powinni oni również wykorzystywać własne środki i możliwości. Z uwagi na ograniczoność środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielość potrzebujących, takie całkowite zaspokojenie potrzeb jest niemożliwe. Zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe, których materialnoprawną podstawę stanowi art. 39, art. 40 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej, są świadczeniami przyznawanymi w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, powoduje, że sam fakt spełniania kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 1,ust. 3 i ust. 4 ustawy. Chodzi o dostosowywanie rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy przede wszystkim należy zaakcentować, że przedmiotem rozpoznania organów był wniosek D. Ż. z dnia 4 czerwca 2010r., w którym wnosiła o przyznanie zasiłku celowego w kwocie 6.000 zł na zakup 2 ton węgla na osuszenie domu i dalszej kwoty 20.000 zł na remont zalanego przez powódź budynku przy ul. O. w G. Podstawę materialnoprawną złożonego wniosku stanowił art. 40 ustawy. Mówi on, że zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany także osobie lub rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (ust. 2). Zasiłek celowy, o którym mowa w art. 1 i 2 może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. W przedstawionej decyzji wskazano ust. 2 powołanego art. 40. Na przepis ten właściwie powołany przez organy wskazuje niesporny stan faktyczny: Rodzina wnioskodawczymi jest dwuosobowa, dochód miesięczny rodziny wynosi 3.586,39 zł. Wnioskodawczyni wraz z mężem od 18 lat mieszka w mieszkaniu spółdzielczym i służy im lokatorskie prawo do lokalu położonego w G., ul. W. [...]. Mieszkanie to nie ucierpiało w czasie powodzi. Zainteresowana jest właścicielką budynku położonego w G. ul. O. [...]. Zostało ono nabyte w drodze spadkobrania w 2009r. i przed powodzią było remontowane. W wyniku powodzi w połowie roku 2010r. zostały zalane piwnice i pomieszczenia mieszkalne. Budynek ten nie był zamieszkiwany od 2009r. Wysokość uzyskanego dochodu przekraczająca wielokrotnie kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy nie daje podstaw do przyznania zasiłku w oparciu o art. 39 ustawy. Okoliczności, które zaistniały i stanowią podstawę do wystąpienia z wnioskiem, są tego rodzaju, że wypełniają dyspozycję art. 40 ust. 2 ustawy, który mówi, że zasiłek celowy może być przyznany osobie albo rodzinie, które poniosła straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Jak wynika z ust. 3 wyżej powołanego przepisu w takich sytuacjach zasiłek celowy może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Zgodzić się należy z organami, iż mimo wypełnienia przesłanek z omawianego przepisu brak jest podstaw do przyznania zasiłku celowego. Istotnie, w szczególności gdy przedmiotem wniosku jest świadczenie przyznane w oparciu o ustawę o pomocy społecznej a ma ono charakter – tak jak w tym przypadku, fakultatywny organy mają obowiązek rozważyć wniosek, również na podstawie ogólnych przepisów, które wyznaczają zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Zasady te wynikają z powołanych na wstępie rozważań art. 2, art. 3 i art. 4 ustawy o pomocy społecznej. Zadaniem opieki społecznej jest zapewnienie niezbędnych potrzeb (art. 3 ustawy). Zakres pomocy wynika z faktu, że to społeczeństwo wspiera osoby potrzebujące, jak również, że środki na ten cel są ograniczone, choćby z uwagi na dużą liczbę osób potrzebujących. W ocenie Sądu nie jest niezbędną potrzebą w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej przekazanie środków pieniężnych na odremontowanie zniszczonych przez powódź pomieszczeń w budynku przy ul. O. [...]. Strona w tym budynku nie mieszkała a przygotowywała prowadząc w nim remont do zamieszkania aby jak twierdzi poprawić sobie warunki życia. Skarżąca koncentruje swoje sprawy życiowe w mieszkaniu przy ul. W., te pomieszczenia nie ucierpiały na skutek powodzi ani innego zdarzenia. Wniosek nie dotyczy tego lokalu, stwierdzenia sugerujące zły stan lokalu mówiące "o wzmożonym kontakcie z czynnikami chorobotwórczymi w warunkach urągających jej zdrowiu (astma)", są enigmatyczne bo nie wskazują na konkretny stan, wady lokalu pojawiają się dopiero w skardze. Ostatecznie podsumowując ten wątek należy podnieść, że o ile mieszkanie przy ul. W. jest mieszkaniem, w którym warunki "urągają zdrowiu" wnioskodawczyni, to w tym postępowaniu, te zarzuty nie mogą być rozpoznane albowiem złożony wniosek dotyczy innego obiektu. Przede wszystkim zaś nie ma możliwości ogólnego rozpatrzenia sytuacji mieszkaniowej skarżącej z uwagi na posługiwanie się w skardze hasłowymi, sloganowymi określeniami bez jakichkolwiek konkretów w tej sprawie. Na marginesie należy tylko zauważyć, że mieszkania będące własnością spółdzielni na ogół nie posiadają niskiego standardu. Ostatecznie należy stwierdzić, że istotą zasiłku celowego jest zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej umożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, występującej u osoby, czy rodziny ubiegającej się o jego przyznanie (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Ol 964/08. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, nie ma takiej potrzeby bytowej. Zresztą sytuacja finansowa strony jest dobra. Strona wykorzystując własne możliwości jest w stanie podnieść standard mieszkania, czy też wykonać pewne prace w zalanym budynku. W związku z zarzutami skargi należy również stwierdzić, że zgodnie z powołanym na wstępie rozważań art. 1 ustawy o ustroju sądów administracyjnych, sądy kontrolują decyzję pod względem zgodności z prawem nie mogą natomiast oceniać ją pod względem słuszności, czy zasad współżycia społecznego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.