IV SA/Wr 724/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2022 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w Wydziale IV sprawy ze skargi T. T. na niewykonanie przez Wojewodę D. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 404/20 I. wymierza Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 300 (trzysta) złotych; II. stwierdza bezczynność Wojewody D. w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 404/20, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.000 (słownie: tysiąc) złotych; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 25 czerwca 2021 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 8 lipca 2021 r.) skarżąca T. T. wniosła skargę na niewykonanie przez Wojewodę D. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 404/20, domagając się stwierdzenia: 1) bezczynności Wojewody D. o charakterze rażącego naruszenia prawa; 2) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 6.000 zł. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wyrokiem z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 404/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził bezczynność Wojewody D. w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy; orzekł że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznał skarżącej sumę pieniężną w kwocie 500 zł oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Następnie strona podkreśliła, że pomimo uprawomocnienia się wyroku oraz po bezskutecznym upływie wskazanego przez Sąd 14dniowego terminu na wykonanie wyroku, organ do dnia sporządzenia skargi nie podjął kroków zmierzających do załatwienia sprawy i to pomimo wezwania do wykonania wyroku, skierowanego do organu w dniu 1 czerwca 2021 r., skutecznie doręczonego w dniu 4 czerwca 2021 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 31 sierpnia 2021 r. Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ powołał się na trudną sytuacją kadrową oraz ogromną ilość wniosków składanych przez cudzoziemców w sprawach dotyczących legalizacji pobytu w Polsce. W piśmie z dnia 3 września 2021 r. Wojewoda D. poinformował o wykonaniu w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 404/20 oraz dołączył: 1) kserokopię decyzji Wojewody D. z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr [...], wydanej po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 27 września 2019 r. i udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy do dnia 30 sierpnia 2024 r.; 2) dowód potwierdzenia przelania na konto kwoty 1.097 zł z dopiskiem "zwrot kosztów sądowych sygn. akt III SAB 404/20 T. T.". Z urzędu należy wskazać, że odpis prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt III SAB 404/20 wraz z aktami administracyjnymi sprawy Wojewoda otrzymał w dniu 4 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się (por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018), że środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30.05.2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24.05.2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594). Cytowany art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. W pierwszej kolejności należy odnotować, że stron a w odpowiedzi na wezwanie Sadu przedłożyła dowód wezwania organu do wykonania wyroku tut. Sądu z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 404/20 (por. wezwanie z dnia 28 maja 2021 r.). Po drugie, jak wynika z akt sprawy o sygn. akt III SAB/Wr 372/20, odpis prawomocnego wyroku wydanego w tej sprawie (tj. w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 372/20) wraz z aktami administracyjnymi sprawy, doręczony został organowi w dniu 4 września 2020 r. Od tego dnia zatem rozpoczął bieg termin 14 dni do załatwienia sprawy, do czego Wojewoda został zobowiązany na mocy punktu III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 404/20. Zauważyć w tym miejscu należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a. Przepis ten w zakresie znajdującym zastosowanie w sprawie stanowi, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt. Mając na uwadze, że w dniu 4 września 2020 r. organ otrzymał odpis wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 404/20 wraz ze stwierdzoną prawomocnością tego wyroku oraz akta administracyjne do tej sprawy to stwierdzić należy, że wyznaczony przez Sąd w wyroku z dnia 21 maja 2020 r., 14dniowy termin upływał w dniu 18 września 2020 r. (piątek). Jak wynika natomiast z akt sprawy zarejestrowanej w związku ze skargą strony na niewykonanie wyroku z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 404/20, Wojewoda D. załatwił sprawę z wniosku strony z dnia 27 września 2019 r. poprzez wydanie decyzji udzielającej stronie zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 30 sierpnia 2021 r. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 8 września 2021 r. Niewątpliwa w ocenie Sadu bezczynność Wojewody w sprawie miała – w ocenie Sądu – charakter rażącego naruszenia prawa. W istocie bowiem, organ zakończył postępowanie w sprawie poprzez wydanie decyzji po niespełna roku od dnia, kiedy otrzymał prawomocny wyrok zobowiązujący go do wydania aktu w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Tak długi czas oczekiwania przez stronę na wykonanie przez organ wyroku z dnia 21 maja 2020 r. o sygn. akt III SAB/Wr 404/20 uzasadnia przyjęcie, że naruszenie prawa przez organ miało w tym przypadku charakter kwalifikowany. Wobec uznania bezczynności organu w wykonaniu wspomnianego wyroku przez Sąd za rażącą, opierając się na przepisach art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a., wymierzył organowi grzywnę w kwocie 300 zł, mając na uwadze jej dyscyplinującą funkcję oraz stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy wskazanego w wyroku i okoliczności, w jakich doszło do niezachowania tego terminu Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zasądzenie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 6000 zł uznając, że przyznana suma pieniężna w kwocie 1.000 zł dostatecznie zrekompensuje stronie czas oczekiwania na wykonanie wyroku w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 404/20. Z tych powodów, na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku. Należy w tym miejscu dostrzec, że strona żądanie sumy pieniężnej w kwocie podanej w skardze nie poparła żadnym uzasadnieniem odnoszącym się do wysokości tego żądania. W sprawie Sąd uwzględnił również okoliczność ostatecznego załatwienia sprawy przez organ. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił dalej idącą skargę, o czym orzekł jak w punkcie IV wyroku. Zawarte w punkcie V wyroku orzeczenie o kosztach postępowania sądowego znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. z art. 205 § 2 p.p.s.a.