IV SA/Wr 730/15

|Sygn. akt IV SA/Wr 730/15 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 20 kwietnia 2016 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , Sędziowie:, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r., sprawy ze skargi A. L., na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych, , , oddala skargę w całości., , , Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny z dnia [...] września 2015 r., nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., którym po rozpatrzeniu odwołania asp. szt. A. L. (dalej skarżący) organ ten uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w części dotyczącej okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i ustalił okres zawieszenia jego w czynnościach służbowych od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 października 2015 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu orzeczenia podał, że w dniu [...] lipca 2015 r. Komendant Powiatowy Policji postanowieniem nr [...] wszczął wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne obwiniając go o to, że w dniu 29 lipca 2015 r. pełnił służbę w Komisariacie Policji w K. w godzinach 8:00 - 20:00, na stanowisku kierowania tej jednostki jako dyżurny będąc w stanie nietrzeźwości, które zostało stwierdzone badaniem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem alkosensor IV seria 032076 o godz. 9:54 z wynikiem 0,26 mg/l czym naruszył dyscyplinę służbową określona w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. z 2015 r. Dz. U. poz. 355 dalej ustawa) W związku z wszczęciem postępowania dyscyplinarnego Komendant Powiatowy Policji na podstawie art. 6f, art. 39 ust. 2 i 4 oraz art. 45 ust. 3 ustawy wydał rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj od dnia 31 lipca 2015 r. do dnia 30 października 2015 r. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kpa, która została doręczona skarżącemu w dniu 31 lipca 2015 r. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie zarzucając naruszenie art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 9 kpa poprzez niezawiadomienie go o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, art. 9 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz powinności udzielenia wyjaśnień, art. 7 i art. 10 kpa poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, art. 77 § 1 kpa polegające na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący i w konsekwencji nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, art. 80 i art. 81 kpa zasadzające się na bezkrytycznym przejęciu domniemania faktycznego, że skarżący w trakcie pełnienia służby w dniu 29 lipca 2015 r. był w stanie nietrzeźwości. Dalej skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 1 kpa popoprzez całkowite pominięcie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakie fakty organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których się oparł, a także naruszenie art. 6 kpa w zw. z art. 108 § 1 kpa poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W dalszej części odwołania skarżący zarzucił naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy poprzez wydanie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych na podstawie nieistniejącej przesłanki prawnej, to jest że będzie on naruszał dobre imię Policji i zaufanie obywateli do organów Policji. Wobec tego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Komendanta Powiatowego Policji. Komendant Wojewódzki Policji uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w części dotyczącej okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i ustalił okres zawieszenia jego w czynnościach służbowych od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 października 2015 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych w razie wszczęcia wobec niego postępowania dyscyplinarnego uwarunkowane jest "celowością z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby". Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji ważne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie mają dwie przesłanki tj. wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i celowość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych z uwagi na dobro postępowania dyscyplinarnego lub dobro służby. Tylko te okoliczności decydują zarówno o fakcie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, jak i o okresie, na jaki orzeczono o zawieszeniu. W analizowanym przypadku te dwie przesłanki w niniejszej sprawie zaistniały. Zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych ze swej istoty jest szczególnym uprawnieniem przełożonych, wyrażającym się w uniemożliwieniu funkcjonariuszowi wykonywania zadań i czynności właściwych nie tylko dla zajmowanego stanowiska służbowego, ale i w Policji w ogóle (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/ Wa 863/08 z dnia 30 października 2008 r. LEX 510061). Podkreślenia także wymaga fakt, że zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych na podstawie ustawy ma za zadanie zapewnić właściwe funkcjonowanie Policji, opierające się w dużej mierze na zaufaniu społecznym. W ocenie organu odwoławczego zarzucany czyn stanowi rażące naruszenie przepisów służbowych, którego popełnienie godzi w interes służby i w sposób istotny ujemnie wpływa na dobre imię Policji obniżając jej autorytet jako organu powołanego do egzekwowania i przestrzegania prawa. W ocenie organu odwoławczego w interesie służby tożsamym z interesem społecznym jest odsunięcie wymienionego funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych. Dodać przy tym należy, iż zgodnie z art. 25 ustawy służbę w Policji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający, co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działanie policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia go od wykonywania czynności służbowych. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. Skarżący jako funkcjonariusz Policji obowiązany był przestrzegać szczególnie rygorystycznych wymagań w zakresie przestrzegania prawa oraz poszanowania prawa w toku wykonywanych czynności służbowych w czasie służby. W toku postępowania odwoławczego Komendant Wojewódzki Policji potwierdził zaistnienie przesłanek koniecznych do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych tj. wszczęcie przeciwko wskazanemu funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego (które na dzień wydania przedmiotowej decyzji było w toku) oraz celowość z uwagi na dobro służby. Wskazać należy, że zarzucane policjantowi przewinienie dyscyplinarne jest czynem szczególnie nagannym, gdyż skarżącemu obwiniono o naruszenie dyscypliny służbowej polegające na pełnieniu służby w stanie nietrzeźwości. W ocenie organu odwoławczego już sam charakter przedstawionego obwinionemu zarzutu nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której będzie on pełnił służbę do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania dyscyplinarnego. Podkreślenia przy tym wymaga też fakt, że instytucja zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, nie przesądza o winie policjanta w toczącym się postępowaniu. Art. 124 ust. 2 ustawy stanowi, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego w tym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podał, że skarżący wskazując na naruszenie ich ograniczył się jedynie do podania, że doszło do naruszeń przepisów procesowych w tym art. 6 kpa, art. 7, art. 9 kpa, art. 10 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 i art. 81 kpa, art. 107 § 1 kpa oraz art. 108 § 1 kpa jednak nie podał jaki charakter miały mieć owe naruszenia. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji podniesione przez skarżącego zarzuty nie są wystarczającą przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wskazał jakiej konkretnie czynności nie mógł dokonać w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu odwoławczego szczególny charakter zadań związanych z wykonywaniem zawodu policjanta, wyrażający się m.in. w obowiązku ochrony życia, zdrowia, mienia, porządku publicznego i bezpieczeństwa oraz charakter czynu, o które skarżacy jest obwiniony, powoduje, że za uzasadnione względami społecznymi należy uznać nadanie, zaskarżonemu rozkazowi personalnemu dotyczącemu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. Jednocześnie stwierdzić należy, że funkcjonowanie Policji, jako formacji służącej społeczeństwu, jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy jej przedstawiciele będą darzeni społecznym zaufaniem. Zaufaniem zaś nie mogą być obdarzeni policjanci, których postawa i zachowanie w służbie nie znajdują akceptacji społecznej. W sprawach dotyczących zawieszenia w czynnościach służbowych rygor natychmiastowej wykonalności służy najczęściej temu, aby od daty zawieszenia, chociażby rozkaz nie był jeszcze w tej dacie ostateczny, faktycznie odsunąć zawieszonego funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych. Zgodnie z treścią zaskarżonego rozkazu personalnego, skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 31 lipca 2015 roku do dnia 30 października 2015 roku. Policjant odebrał przedmiotowe rozstrzygnięcie w dniu 31 lipca 2015 roku. Organ I instancji wskazując w sentencji przedmiotowego rozkazu personalnego początkową datę zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych tożsamą z datą doręczenia decyzji stronie, pomimo nadaniu swemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kpa, dopuścił się istotnego naruszenia art. 110 kpa. Uwzględniając powyższe należało zmienić termin określony w zaskarżonej decyzji, ustalając nowy termin zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych od dnia 1 sierpnia 2015 roku do dnia 31 października 2015 roku. Powyższe rozwiązanie jest zgodne z dyspozycją art. 110 kodeksu postępowania administracyjnego, nakładającego na organ obowiązek związania decyzją, którą wydał od dnia jej doręczenia, mając na względzie treść art. 57 § 1 kpa, zgodnie z którym przy obliczaniu terminu określonego w dniach, nie uwzględnia się dnia, w który zdarzenie nastąpiło. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji - rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji wydanie decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa, tj.: 1. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77, 136 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji - rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego w sytuacji, gdy Komendant Wojewódzki Policji nie dysponował wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy, uniemożliwił stronie czynne uczestnictwo w toku postępowania, w szczególności pozbawiając ją prawa do wyrażenia stanowiska i zgłaszania wniosków dowodowych, a mimo dostrzeżonych uchybień nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego oraz uniemożliwił skarżącemu przedstawienie swojego stanowiska w sprawie; 2. art. 7 i 10 k.p.k., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, że rażące naruszenie przepisów procedury, skutkujące pozbawieniem funkcjonariusza Policji realnych możliwości obrony i prawa do przedstawienia swojego stanowiska, nie miało wpływu na treść decyzji administracyjnej rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji; 3. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 135g ust. 2 ustawy, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji, w której organ administracyjny nie rozważył okoliczności stanu faktycznego, a swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na domniemaniach faktycznych wskazanych w art. 81 k.p.a. oraz rozstrzygnął dostrzeżone wątpliwości na niekorzyść skarżącego; 4. art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewskazaniu w zaskarżonej decyzji jakie fakty Komendant Wojewódzki Policji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 5. art. 39 ust. 2 ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię tego przepisu i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych skarżącegona podstawie nieistniejącej przesłanki prawnej tj. naruszania dobrego imienia Policji i zaufania do organów Policji oraz bezzasadne i nie znajdujące podstawy prawnej uznanie, że interes służby jest tożsamy z interesem społecznym; 6. art. 39 ust. 2 w zw. z art. 135h ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i orzeczenie zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych skarżącego w okresie od 1 sierpnia 2015 r. do 31 października 2015 r., czyli na okres dłuższy niż okres wyznaczony do zakończenia postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącemu. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci: historia choroby A. L. ulotka informacyjna leku [...] karta informacyjna leczenia szpitalnego ze [...] w P. z dnia 29 lipca 2015 r. EKG z pogotowia ratunkowego z dnia 29 lipca 2015 r. karta informacyjna leczenia szpitalnego z [...] w P. z dnia 7 sierpnia 2015 r. odpis postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2015r. o przedłużeniu terminu prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy, w postępowaniu dyscyplinarnym o sygn. [...] wszczętego [...] lipca 2015r., zażądanie przez Sąd na rozprawę od Komendanta Powiatowego Policji i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci akt postępowania dyscyplinarnego o sygn. [...] prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji, a w tym wyjaśnień złożonych przez skarżącego występującego w tej sprawie w charakterze obwinionego bowiem wszystkie w/w zawnioskowane uzupełniające dowody z dokumentów w ocenie skarżącego są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, a przy tym nie spowodują one jednocześnie nadmiernego przedłużenia postępowania oraz zmierzają do umożliwienia Sądowi dokonania oceny, czy właściwe w sprawie organy ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do tak poczynionych ustaleń, a nadto przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z w/w dokumentów przez Sąd Administracyjny pozostaje w ścisłym związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że Komendant Wojewódzki Policji nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego w zakresie wystarczającym do pełnego rozpatrzenia sprawy, a w konsekwencji powielił uchybienia z postępowania w I instancji, które mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w tym uniemożliwił skarżącemu chociażby przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Gdyby w toku postępowania administracyjnego strona miała możliwość wyrażenia swojego stanowiska i zgłoszenia wniosków dowodowych, przedstawiłaby dowody potwierdzające fakt, że w dniu 29 lipca 2015 r. skarżący, pełniąc służbę nie znajdował się pod wpływem alkoholu, a wynik badania urządzeniem służącym do pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości 0,26 mg/l był fałszywie pozytywny z uwagi na uprzednie zażycie leku [...], celem złagodzenia bólu w klatce piersiowej i napadów duszności. Należy również podkreślić, że zaraz po wykonaniu w/w badania skarżący skontaktował się z żoną, opisał swój stan zdrowia, która poleciła mu niezwłocznie wezwać pogotowie. Ratownicy medyczni, po zmierzeniu mu ciśnienia, pobraniu krwi i podaniu kroplówki z solą fizjologiczną podjęli decyzję o przewiezieniu go do przychodni, celem wykonania badania EKG. Lekarz, który analizował wynik badania podjął decyzję o natychmiastowym przewiezieniu go do [...] w P., gdzie przyjęto go na SOR i powtórnie wykonano badanie EKG i inne badania oraz pobrano krew. Potwierdzeniem tego jest karta informacyjna leczenia szpitalnego ze [...] w P. z dnia 29 lipca 2015 r., karta informacyjna leczenia szpitalnego z [...] w P. z dnia 7 sierpnia 2015 r,, EKG z pogotowia ratunkowego z dnia 29.07. 2015 r., Dziennik Kontroli Diabetologicznej skarżącego, ulotka informacyjna dotyczącą leku [...] wyprodukowanego przez [...], akta postępowania dyscyplinarnego o sygn. akt [...] prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji, a w tym wyjaśnienia złożone przez skarżącego występującego w tej sprawie w charakterze obwinionego. Dalej skarżący podniósł, że zawieszenie w czynnościach służbowych z uwagi na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nie jest obligatoryjne, a organ przełożony może skorzystać z tej instytucji wtedy, gdy jest to celowe ze względu na dobro postępowania lub dobro służby. Ustawodawca pozostawia przełożonemu służbowemu duży margines swobody (uznania administracyjnego) w orzekaniu o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Niemniej nie do końca precyzyjne ustawowe sformułowania nie oznaczają dowolności orzekania. W szczególności nie jest dopuszczalne wykraczanie poza granice "luzu decyzyjnego" wskazanego w art. 39 ust. 2 ustawy. Zawieszenie w czynnościach służbowych nie może być "karą" dla osoby, przeciwko której prowadzone jest postępowanie dyscyplinarne, ale jest swoistym środkiem zapobiegawczym, który pozwala natychmiast zareagować na przypadki rażącego naruszenia przez funkcjonariusza zasad służby. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd oceniając legalność zaskarżonego orzeczenia kontroluje je z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przez organ administracyjny obowiązujących przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie przez sąd, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego orzeczenia stanowił art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. z 2015 r. Dz. U. poz. 355 dalej ustawa), zgodnie z którym, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W myśl powyższego przepisu, można zawiesić policjanta w czynnościach służbowych, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. Odnośnie pojęcia "celu postępowania", to należy je odnosić łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzegania prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo, czy choćby postępować w sposób naganny w odniesieniu do norm współżycia społecznego. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant, który zachowywał się w sposób niegodny, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Dlatego też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów państwa. Wyżej wymienione negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot doskonałości charakteru, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta. Pozostawanie w służbie osób niewłaściwych, niedających rękojmi, iż będą one respektować nakazy i zakazy wynikające z określonych norm prawa, i to zarówno w służbie, jak i w czasie wolnym od niej, rzutuje bowiem na wizerunek całej Policji i na zaufanie społeczne jakim jest darzona. "Dobro służby" należy do zwrotów niedookreślonych. Na pojęcie to składają się dobra szczegółowe, takie jak: dobre imię Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania aparatu administracji, niezależności formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych. Popełnienie przez policjanta przestępstwa lub przewinienia dyscyplinarnego (np. w mediach lub w lokalnej społeczności), choćby z winy nieumyślnej, naraża na szwank wymienione dobra przedstawiające wartość społeczną. Osoba, która jest podejrzana o popełnienie takiego czynu, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale też naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym. Takim następstwom powinien przeciwdziałać przełożony służbowy właściwy w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych Korcz-Maciejko Aneta, Zawieszenie funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych opublikowany w Sł.Pracow 2009/10/25-28). W przedmiotowej sprawie skarżący w dniu 29 lipca 2015 r. pełnił służbę w Komisariacie Policji w K. w godzinach 8:00 - 20:00, na stanowisku kierowania tej jednostki jako dyżurny będąc wstanie nietrzeźwości, które zostało stwierdzone badaniem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem alkosensor IV seria 032076 o godz. 9:54 z wynikiem 0,26 mg/l czym naruszył dyscyplinę służbową określona w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy. Zachowanie takie należało uznać za niedopuszczalne, nieodpowiedzialne i sprzeczne z rotą ślubowania policjanta. W niniejszej sprawie, jako przyczynę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych organ wskazał konieczność czasowego odsunięcia policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na charakter zarzuconego mu czynu w postępowaniu dyscyplinarnym. W ocenie organu czyn popełniony przez skarżącego jest nie tylko sprzeczny z zasadami etyki zawodowej policjanta, ale i rodzi negatywny wydźwięk zarówno wśród społeczności lokalnej, jak i całego społeczeństwa. W kontrolowanej sprawie, jako przyczynę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych organ wskazał konieczność czasowego odsunięcia policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na charakter zarzuconego mu czynu w postępowaniu dyscyplinarnym. W przedmiotowej sprawie dobro służby przejawia się zatem koniecznością odsunięcia od wykonywania zadań i czynności służbowych policjanta, wynikające, bezpośrednio z charakteru czynu, jaki zarzucono policjantowi w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu dyscyplinarnym. Charakter tego dobra jest również powszechny, w związku z czym, oceniając czyn policjanta należy wziąć również pod uwagę oceny społeczne jakie on wywołuje. Z zawodem policjanta wiąże się bowiem, jak wskazano wyżej, szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym, od policjantów wymaga się, aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. W świetle powyższych rozważań w ocenie Sądu zgodzić należało się z organem, że wobec skarżącego zachodziły przesłanki do zawieszenia go w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy. Z treści uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, wynika bowiem w sposób jednoznaczny, jakimi motywami kierował się organ zawieszając skarżącego w czynnościach służbowych. W ocenie Sądu popełniony przez skarżącego funkcjonariusza czyn potwierdza słuszność wydanego rozstrzygnięcia, a organ nie tylko nie przekroczył granic uznania administracyjnego, ale także rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Przepis art. 108 k.p.a. stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym przypadku takim chronionym dobrem, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie, jest interes społeczny wyrażający się szczególnymi zadaniami Policji. Właściwa realizacja czynności służbowych powierzonych do wykonania policjantom jest niezbędna w celu uzyskiwania pożądanych wyników z punktu widzenia ustawowych zadań Policji. W rozpatrywanej sprawie zarzucane skarżącemu zachowanie tj. pełnienie służby w wstanie nietrzeźwości uzasadniają niezbędność natychmiastowego wykonania rozkazu personalnego o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji zarówno w chwili jej wydania, jak i po jej wydaniu (art. 108 § 2 kpa). Rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jeżeli rygor ten jest nadawany w chwili wydania decyzji, stanowi jej składnik. Przepisy kodeksu nie określają momentu, od którego obowiązuje rygor natychmiastowej wykonalności. W doktrynie jest sporne, czy decyzja zaopatrzona w taką klauzulę staje się natychmiast wykonalna z dniem jej wydania, czy od dnia doręczenia jej stronie. Z zasady związania organu decyzją mogłoby wynikać, że staje się ona natychmiast wykonalna z dniem jej doręczenia lub ogłoszenia stronie. Należy jednakże przyjąć, że staje się ona natychmiast wykonalna z dniem wydania decyzji pisemnej lub z dniem ogłoszenia decyzji ustnej, gdy rygor został w niej nadany. Rozstrzygając sprawę ponownie na skutek odwołania Komendant Wojewódzki Policji. rozkazem personalnym uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w części dotyczącej daty początkowej zawieszenia w czynnościach służbowych i tę datę ustalił na dzień 1 sierpnia 2015 r. w pozostałym zakresie utrzymując w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek samodzielnie ustalić treść rozstrzygnięcia i skonfrontować je z działaniem organu I instancji w celu zastosowania właściwych środków prawnych z art. 138 k.p.a., co zostało dopełnione. Zdaniem Sądu organ drugiej instancji szczegółowo i prawidłowo wyjaśnił i uzasadnił zarówno okoliczności faktyczne, jak podstawy materialnoprawne rozstrzygnięcia. Wywody w tym zakresie Sąd podziela. Organ II instancji nie dopuścił się naruszenia przytoczonych w skardze zarzutów, bowiem swe postępowanie oparł o wszechstronnie zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, który obligował organ do zastosowania art.. 77 § 1 kpa. Dodać wypada, że Komendant Wojewódzki Policji. przekonująco uzasadnił wszystkie z istotnych aspektów swego stanowiska. Sąd działając z urzędu również nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać skorzystanie z posiadanych uprawnień kasacyjnych. Sąd nie dopatrzył się z powyższych względów naruszenia w sprawie przepisu art. 7 § 1 k.p.a., 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 kpa wskazać należy, że nie każde naruszenie ww. przepisu stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Sąd może zaś uchylić decyzję administracyjną jedynie w sytuacji takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc, zarzut naruszenia tego przepisu mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że powyższe uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych. Innymi słowy, zarzut naruszenia art. 10 kpa oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. np.: wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Należy wskazać, że stawiając zarzut naruszenia powołanych przepisów skarżący nie określił, jakiej konkretnie czynności prawnej nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ uchybienie to miałoby na wynik sprawy. Równocześnie stwierdzić należy, że całość postępowania dowodowego została przeprowadzona przed organem I instancji, a więc zaniechanie przez organ II instancji poinformowania skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowiło uchybienia, mogącego mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stąd całkowicie bezpodstawne były zarzuty naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów orzekających, że instytucja zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, nie przesądza o winie policjanta w toczącym się postępowaniu. Samo zaś rozstrzygnięcie o zawieszeniu nie przesądza o winie policjanta, a jego celem jest zabezpieczenie prawidłowego przebiegu postępowania dyscyplinarnego oraz interesu służby. Art. 124 ust. 2 ustawy stanowi, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Negatywne zatem skutki rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w czynnościach służbowych, o których wspomina skarżący, zostaną niezwłocznie zniesione w przypadku, gdy policjant nie zostanie ukarana karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, o czym stanowi przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Wniosek o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze został rozpoznany w dniu 12 maja 2016 r. i oddalony, ponieważ nie istniała potrzeba ich dopuszczenia, gdyż w ocenie składu orzekającego dokumenty zgromadzone przez Komendanta Policji stanowiły wystarczający materiał do orzeczenia w przedmiocie zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków oraz dawały podstawę do oceny rozstrzygnięcia (art.106 p.p.s.a.) Uznanie za pozbawione usprawiedliwionych podstaw prawnych zarzutów naruszenia powyższych przepisów czyni bezzasadnymi wtórne wobec niech zarzuty naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Wobec powyższego, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono w sentencji wyroku.