IV SA/Wr 752/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 752/10 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte powyższym wnioskiem. Wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 752/10 oddalona została skarga Z. R., dalej skarżący, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego. W dniu 19 kwietnia 2011 r. skarżący złożył pismo nazwane "Wezwanie o wykładnię orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 752/10". Pismo to zostało przez tut. Sąd potraktowane, jako wniosek o dokonanie wykładni wskazanego wyroku. Postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 752/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił dokonania wykładni wyroku z dnia 24 marca 2011 r., wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Również kwestionowanie nie rozpatrzenia całości żądania oraz rozminięcie się z przedmiotem wniesionej skargi, nie mieści się w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym ponownie zażądał "rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści orzeczenia z dnia 24 marca 2011 r. wobec wadliwego i nieprecyzyjnego sformułowania orzeczenia i jego uzasadnienia (...)". W ocenie skarżącego Sąd w sprawach w zakresie udzielenia pomocy społecznej ma obowiązek ustosunkować się do złożonego wniosku o wykładnię, gdyż "ustawa tak nakazuje i odmowy nie przewiduje". Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OZ 569/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Tut. Sądu z dnia 20 maja 2011 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek skarżącego (w którym ograniczono się w zasadzie do polemiki ze stanowiskiem Sądu) o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2011 r. jest bezzasadny, zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji odmówił dokonania wykładni wyroku. Wskazał, że nierozpatrzenie całości żądania oraz rozminięcie się z przedmiotem wniesionej skargi, nie mieści się w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 p.p.s.a., lecz może być kwestionowane w skardze kasacyjnej. Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 p.p.s.a., ponownie wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń wydanych w sprawie. Podobnie skarżący wnosił w piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że pisma skarżącego z dnia 6 i 19 sierpnia 2013 r. są ponownymi wnioskami o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 752/10. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OZ 569/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Tut. Sądu z dnia 20 maja 2011 r. odmawiające dokonania wykładni wyroku z dnia 24 marca 2011 r. Tym samym ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni wyroku Tut. Sądu z dnia 24 marca 2011 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 752/10 jest bezprzedmiotowe. Wskazać ponadto należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Odnośnie zaś żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem, przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt tego postępowania tę instytucję prawną, wymagają spełnienia określonych przesłanek, w tym sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. postępowanie sądowe należało umorzyć.