IV SA/Wr 788/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania A. D., dalej skarżący, utrzymało w mocy decyzję, wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta D. przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...], nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego Z. D., dalej żona skarżącego. W uzasadnieniu podano, że pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. żona skarżącego wystąpiła do Burmistrza Miasta D. o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dniem 1 kwietnia 2012 r. Niniejsze pismo zostało przekazane do organu I instancji w dniu 27 kwietnia 2012 r. W dniu 8 maja 2012 r. do żony skarżącego przesłany został wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o dochodach. Pismem z dnia 10 maja 2012 r. skierowanym do Burmistrza Miasta D. żona skarżącego przesłała uzupełniony wniosek o dodatek mieszkaniowy "celem jego dalszej realizacji" . Po rozpatrzenia powyższego wniosku, organ I instancji decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 2 - art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.), dalej ustawa, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., przyznał żonie skarżącego dodatek mieszkaniowy w kwocie 115,13 zł miesięcznie na okres od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 31 października 2012 r. Następnie podano, że w dniu 6 lipca 2012 r. wpłynął kolejny wniosek żony skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ I instancji wskazał, że skoro w obrocie prawnym jest już decyzja przyznająca wnioskowane świadczenie, to nie jest możliwe wydanie kolejnej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Zatem, postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. organ I instancji decyzją z dnia 20 lipca 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania żonie skarżącego dodatku mieszkaniowego. Odwołanie od decyzji pierwszo - instancyjnej wniósł skarżący. Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 21 września 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że stosownie do art. 7 ust. 5 ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku i dodał na taki okres przyznany został dodatek mieszkaniowy. Podał, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w okresie kiedy żona skarżącego miała przyznany dodatek mieszkaniowy - na okres od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 31 października 2012 r. - wpłynęło do organu I instancji w dniu 6 lipca 2012 r. kolejne pismo żony skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Podał, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, to brak przedmiotu postępowania, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 19 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2247/98, lex nr 4439). Wskazał, że z taką sytuacją taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, bowiem żona skarżącego wystąpiła kolejnym wnioskiem, który wpłynął do organu I instancji w dniu 6 lipca 2012 r., o przyznanie dodatku mieszkaniowego w okresie przyznanego wcześniej decyzją z dnia 3 lipca 2012 r. dodatku mieszkaniowego do końca października 2012 r. Zatem skoro żądanie żony skarżącego rozstrzygnięte zostało już wcześniejszą decyzją administracyjną, to wszczęte kolejnym wnioskiem żony skarżącego postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, a tym samym podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył skarżący. W uzasadnieniu zakwestionował sposób wyliczenia dochodu w oparciu o art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i wskazał, że nie zgadza się z wliczeniem do dochodu pobieranego świadczenia pielęgnacyjnego. Zażądał wyłączenia organów samorządu terytorialnego w trybie i na zasadach określonych w art. 24 - 27 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z przyczyn w niej wskazanych. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani też wskazaną podstawą prawną, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy. W ocenie Sądu skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Analiza akt administracyjnych dołączonych do skargi daje podstawę do następujących ustaleń i stwierdzeń: Żona skarżącego pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. skierowanym do Burmistrza D., a przekazanym do organu I instancji w dniu 27 kwietnia 2012 r., wniosła o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dniem 1 kwietnia 2012 r. Niniejsze pismo zostało przekazane do organu I instancji w dniu 27 kwietnia 2012 r. Po rozpatrzenia powyższego wniosku, organ I instancji decyzją z dnia 3 lipca 2012 r. przyznał żonie skarżącego dodatek mieszkaniowy w kwocie 115,13 zł miesięcznie na okres od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 31 października 2012 r. Następnie w dniu 6 lipca 2012 r. do organu I instancji wpłynął kolejny wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Pismo to podpisała żona skarżącego. Organ I instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem żony skarżącego, które wpłynęło w dniu 6 lipca 2012 r. stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzją z dnia 20 lipca 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania żonie skarżącego dodatku mieszkaniowego. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji pierwszo - instancyjnej. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji z dnia 20 lipca 2012 r. umarzającej postępowania w sprawie przyznania żonie skarżącego dodatku mieszkaniowego, organ odwoławczy decyzją z dnia 21 września 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja została zaadresowana do skarżącego. Wskazać należy, że aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który można by było określić jako pełnomocnictwo udzielone przez żonę skarżącego – jej mężowi. Mając na uwadze powyższe ustalenia należy stwierdzić, że z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego zwróciła się żona skarżącego pismem, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 6 lipca 2012 r. Natomiast odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący. Zatem stroną postępowania odwoławczego, w myśl art. 28 k.p.a. nie mógł być skarżący. Nie było również podstaw – co stwierdzono wyżej – do uznania go za pełnomocnika żony. Organ II instancji wydający zaskarżoną decyzję nie odniósł się do faktu, że stroną postępowania pierwszo – instancyjnego była żona skarżącego. Także decyzja organu I instancji z dnia 20 lipca 2012 r. była adresowana do żony skarżącego. Zatem, skarżący nie posiadał legitymacji do złożenia odwołania od decyzji z dnia 20 lipca 2012 r. oraz do występowania w sprawie na etapie postępowania odwoławczego. Z akt administracyjnych nie wynika, aby organ odwoławczy nawet ustalał, czy odwołującemu się zostało udzielone pełnomocnictwo, w aktach takiego nie było. W związku z powyższym należy uznać, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję uchybił w sposób istotny, mający wpływ na rozpoznanie sprawy, art. 28 i art. 33 w związku z art. 127 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy -Prawo o postępowanie przed sądem administracyjnym, należało orzec jak w punkcie I sentencji wyroku. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji (art 152 p.p.s.a).