IV SA/Wr 790/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku aktywizacyjnego i odmowy przyznania uprawnienia do odsetek ustawowych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania uprawnienia do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczeń; II. dalej idącą skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia [....]r. nr[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 72 ust. 12 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz § 4 pkt 2, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.08.2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. nr 136, poz. 1118), po rozpatrzeniu odwołania I.S. od decyzji Starosty K. z dnia [...]r. nr [...]orzekającej o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy obowiązującej w dniu orzekania o uprawnieniu do dodatku aktywizacyjnego, tj. 287,50 zł. brutto miesięcznie oraz odmowie przyznania uprawnień do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczeń, Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że decyzją administracyjną Starosty K. z dnia 16 sierpnia 2010 r. orzeczono o przyznaniu stronie dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy obowiązującej w dniu orzekania o uprawnieniu do dodatku aktywizacyjnego, tj. 287,50 zł. brutto miesięcznie oraz o odmowie przyznania uprawnień do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczeń. Od decyzji tej I.S. złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez orzeczenie o wykonaniu decyzji i orzeczenie w zakresie wypłaty przyznanej kwoty świadczeń oraz przyznaniu odsetek, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła, że brak wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie wypłaty dodatku aktywizacyjnego w przyznanej wysokości, czyni zaskarżoną decyzję niewykonalną. Zarzuciła również naruszenie zasady praworządności wynikającej z art. 7, art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez odmowę przyznania i wypłaty odsetek za zwłokę z tytułu niedokonania w ustawowych terminach wypłaty przyznanych kwot dodatku aktywizacyjnego. Podniosła również, że organ błędnie przyjął, że wydane decyzje mają charakter decyzji kształtującej podczas, gdy decyzje te mają charakter deklaratoryjny. Przyjęcie ich błędnego charakteru miało wpływ na odmowę przyznania i wypłaty odsetek. Rozpoznając powyższe odwołanie organ odwoławczy ustalił na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy, że I.S. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w K.G. w dniu 15.09.2006 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia 23.09.2006 r. w wysokości 80% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy, tj. 426,40 zł miesięcznie na okres nie przekraczający 12 miesięcy. W dniu 10.10.2006 r. strona zawiadomiła Powiatowy Urząd Pracy w K.G., że z dniem 02.10.2006 r. podjęła zatrudnienie oraz dołączyła kserokopię umowy o pracę zawartej na czas określony od 02.10.2006 r. do 30.09.2009 r. pomiędzy nią a Urzędem Skarbowym w Słubicach. Decyzją administracyjną z dnia 16.10.2006 r. strona utraciła status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku z dniem 02.10.2006 r. w związku z podjęciem zatrudnienia z własnej inicjatywy. W dniu 27.11.2006 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w K.G. wpłynął wniosek odwołującej się z 10.11.2006 r. o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Decyzją Starosty Kamiennogórskiego z 18.07.2007 r. orzeczono o przyznaniu stronie dodatku aktywizacyjnego za okres od 27.11.2006 r. do 23.05.2007 r. w wysokości 15 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy – 472 zł brutto. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie. Po jego rozpatrzeniu decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia 17.09.2007 r. uchylono zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta K. decyzją z dnia 19.10.2007 r. orzekł o przyznaniu I.S. dodatku aktywizacyjnego od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 15% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - 472 zł brutto. W wyniku zaskarżenia powyższej decyzji Wojewoda D. decyzją z dnia 27.12.2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. I.S. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 21.04.2008 r. uchylił decyzje I i II instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją Starosty K. z dnia 22.07.2008 r. przyznano stronie dodatek aktywizacyjny za okres od 25.11.2006r. do 21.05.2007 r. w wysokości 15% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy - 472 zł. I.S. ponownie wniosła odwołanie od powyższej decyzji. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 13.10.2008 r. uchylono zaskarżoną decyzje w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie decyzją Starosty Kamiennogórskiego z 12.11.2008 r. orzeczono o przyznaniu stronie dodatku aktywizacyjnego od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 30% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy. Decyzję tę I.S. ponownie zaskarżyła do organu II instancji. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16.01.2009 r. utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Od decyzji tej I.S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 20.05.2009 r. ponownie uchylił decyzję organu I i II instancji. Sąd w uzasadnieniu podniósł m.in., że organ administracyjnej publicznej wydający decyzje o wysokości dodatku aktywizacyjnego stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu orzekania. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją Starosty Kamiennogórskiego z dnia 15.08.2009 r. przyznano stronie dodatek aktywizacyjny za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Po złożeniu przez zainteresowaną wniosku o uzupełnienie decyzji, decyzją Starosty Kamiennogórskiego z dnia 02.10.2009 r. orzeczono o uzupełnieniu decyzji z dnia 15.08.2009 r. w sprawie przyznania dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy. Następnie po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia 24.11.2009 r. uchylono zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją Starosty Kamiennogórskiego z dnia 21.12.2009 r. przyznano stronie zainteresowanej dodatek aktywizacyjny za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy obowiązującej w dniu orzekania o uprawnieniu do dodatku aktywizacyjnego, tj. 287,50 zł brutto. W dniu 15.02.2010 r. Starosta Kamiennogórski, po rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie decyzji, orzekł o uzupełnieniu decyzji z dnia 21.12.2009 r. w sprawie przyznania dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy obowiązującej w dniu orzekania o uprawnieniu do dodatku aktywizacyjnego, tj. 287, 50 zł brutto miesięcznie. W wyniku złożonego wniosku I.S. z 18.01.2010 r. o przyznanie odsetek, Powiatowy Urząd Pracy w K.G. pismem z 15.02.2010 r. poinformował, że brak jest podstaw prawnych do ich przyznania. Następnie decyzją Wojewody Dolnośląskiego z 16.04.2010 r., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty Kamiennogórskiego z 15.02.2010 r., uchylono zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją Starosty Kamiennogórskiego z dnia 17.05.2010 r. orzeczono o uzupełnieniu decyzji organu I instancji z dnia 21.12.2009 r. w sprawie przyznania dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy obowiązującej w dniu orzekania o uprawnieniu do dodatku aktywizacyjnego, tj. 287,50 zł brutto. Uzupełnienie decyzji polegało na szczegółowym rozpisaniu należnych stronie kwot dodatku aktywizacyjnego za poszczególne okresy. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji odniósł się również do wniosku strony o przyznanie odsetek. Po rozpatrzeniu sprawy decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia 20.07.2010r. uchylono zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z przyczyn formalnych. Następnie decyzją Starosty Kamiennogórskiego z dnia 16.08.2010 r. orzeczono o przyznaniu stronie dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy obowiązującej w dniu orzekania o uprawnieniu do dodatku aktywizacyjnego, tj. 287,50 zł. brutto miesięcznie oraz o odmowie przyznania uprawnień do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczeń. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Przepis ust. 3 w/w art. 48 stanowi, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Natomiast § 4 pkt 2, § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego stanowi, że Starosta przyznaje dodatek aktywizacyjny po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że dodatek aktywizacyjny przysługuje od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych przypadającego w okresie tej pracy zarobkowej, którą podjął z własnej inicjatywy bezrobotny, w wysokości do 50 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Uwzględniając powołane wyżej przepisy prawa, a także ustalenia stanu faktycznego oraz stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w wyrokach z dnia 21.04.2008 r. sygn. akt IVSA/Wr 100/08 oraz z dnia 20.05.2009r. sygn. akt IV SA/Wr 98/09 należy zdaniem organu odwoławczego stwierdzić, że przyznany I.S. decyzją Starosty K. z dnia 18.08.2010 r. dodatek aktywizacyjny za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy obowiązującej w dniu orzekania o uprawnieniu do dodatku aktywizacyjnego, tj. 287,50 zł brutto miesięcznie, jest zgodny z obowiązującym prawem. Z przedstawionych przez organ I instancji wyliczeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że zainteresowanej przyznano i wypłacono łącznie za listopad 2006 r. kwotę 35,60 zł. Na tę kwotę składa się kwota 10,70 zł wypłacona w dniu 27.07.2007 r. tytułem przyznanego dodatku aktywizacyjnego w wysokości 15% kwoty zasiłku podstawowego. Następnie w dniu 02.11.2008 r., uwzględniając zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 21.04.2008 r., wypłacono stronie w dniu 20.11.2008 r. dodatkowo kwotę 10,70 zł. Kwota ta stanowiła różnicę pomiędzy wysokością dodatku aktywizacyjnego przyznanego w wysokości 15% kwoty zasiłku, a nową kwotą dodatku aktywizacyjnego w wysokości 30% kwoty zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 08.10.2009 r. wypłacono I.S. za listopad 2006 r. dodatkowo kwotę 14,20 zł. Kwota ta stanowiła wyrównanie dodatku aktywizacyjnego w wysokości 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych od kwoty 532,90 zł. Przyznany i wypłacony stronie dodatek aktywizacyjny uwzględniał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w wyroku z dnia 20.05.2009 r. Identyczne wyliczenia dotyczą kolejnych miesięcy: za grudzień 2006 r. przyznano i wypłacono stronie łącznie kwotę 264,50 zł, za styczeń 2007 r. przyznano i wypłacono łącznie kwotę 264,50 zł, za luty 2007 r. przyznano i wypłacono łącznie kwotę 264,50 zł, za marzec 2007 r. przyznano i wypłacono łącznie kwotę 264,50 zł, za kwiecień przyznano i wypłacono łącznie kwotę 264,50 zł. Natomiast za maj 2007 r. przyznano i wypłacono łącznie kwotę 204,30 zł. Do dnia 08.10.2009 r. przyznano i wypłacono I.S. dodatek aktywizacyjny za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w łącznej kwocie 1493,05 zł. W dniu 08.12.2009 r. dodatkowo wypłacono stronie kwotę 123,90 zł. tytułem wyrównania przysługującego dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. Kwota ta stanowi różnicę wysokości 50% kwoty zasiłku, od którego naliczono dodatek aktywizacyjny, a 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy, tj. 575,00 zł obowiązującej w dniu orzekania. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uprawnionym do zasiłku, stypendium i innych świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy przysługują odsetki ustawowe, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie. Po rozpatrzeniu wszystkich okoliczności dotyczących tej sprawy organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii braku podstaw do przyznania odwołującej się odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie dodatku aktywizacyjnego. Podał, że jak wynika z przekazanych przez organ I instancji akt sprawy, wszystkie kolejne wypłaty dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r., tj. w dniu 27.07.2007 r. w łącznej kwocie 472,00 zł, w dniu 20.11.2008 r. w łącznej kwocie 471,50 zł, w dniu 08.10.2009 r. w łącznej kwocie 532,90 zł oraz w dniu 18.12.2009 r. w kwocie 123,90 zł, dokonywane były przez organ I instancji w terminie i uwzględniały stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w wyrokach z dnia 21.04.2008 r. i z dnia 20.05.2009 r., jak i stanowisko organu odwoławczego. Kolejne wypłaty dodatku aktywizacyjnego wynikały wprawdzie z uwzględnienia zarzutów strony podnoszonych w trakcie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego, jednakże organ I instancji dokonywał kolejnych wypłat dodatku aktywizacyjnego w terminie, bez zbędnej zwłoki. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W skardze na tę decyzję I.S. podniosła zarzut naruszenia: - art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niedokonanie zamiany określenia zastosowanego w poprzedzającej decyzji, że stronie "orzeka się o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego", podczas gdy stronie biorąc pod uwagę definicję dodatku aktywizacyjnego, przyznaje się prawo do dodatku aktywizacyjnego, co spowodowało, że organ przesądził o fakcie dokonania przez organ wypłaty należności z tytułu prawa do dodatku aktywizacyjnego, co jest sporne, - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak pouczenia lub błędne pouczenie strony w sprawie odmowy przyznania uprawnień do odsetek, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, których strona się domaga, tj. czy stronie przysługuje z tytułu odmowy przyznania odsetek skarga do sądu administracyjnego, czy powództwo do sądu powszechnego, narażając stronę na szkodę, - art. 72 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z § 6 ust. 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.08.2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. nr 136, poz. 1118), poprzez odmowę przyznania odsetek ustawowych z tytułu niedokonania wypłaty w ustawowym terminie przyznanego świadczenia. Powołując się na powyższe domagała się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podała, że przysługuje jej prawo do dodatku aktywizacyjnego, w związku z czym organ I instancji winien był w wydanej decyzji orzec o przyznaniu prawa do tego dodatku, a nie o orzeczeniu o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego. Organ II instancji nie zmienił w tym zakresie orzeczenia, choć zgodnie z definicją zawartą w ustawie dodatek aktywizacyjny to kwota wypłacona, co jest przedmiotem sporu, czy decyzja jest wykonalna i od kiedy. Ponadto zdaniem skarżącej, należą się jej odsetki ustawowe, o których mowa w art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia I instytucjach rynku pracy. Organ II instancji winien był uchylić decyzję pierwszoinstancyjną w zakresie odmowy przyznania uprawnień do odsetek, albowiem uprawnienie to wynika z art. 72 ust. 1 pkt 12 ustawy o promocji zatrudnienia. W ocenie skarżącej, organ bądź naruszył przepis art. 72 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z § 6 ust. 1 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 18.08.2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego, poprzez odmowę przyznania odsetek ustawowych z tytułu niedokonania wypłaty w ustawowym terminie przyznanego świadczenia albo też błędnie pouczył stronę o prawie zaskarżenia decyzji w zakresie odmowy przyznania odsetek do sądu administracyjnego, narażając stronę na szkodę. Ponadto skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a., wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Organ II instancji błędnie utrzymał decyzję w mocy, albowiem tym samym orzekł, że strona otrzymała w prawidłowej wysokości świadczenie oraz orzekł o wykonaniu decyzji. Zgodnie zaś z art. 130 § 2 k.p.a., przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, tym samym organ nie mógł rozstrzygnąć, że wykonał decyzję, co miało miejsce w zaskarżonej decyzji I instancji, którą organ odwoławczy utrzymał. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto dodał, że w związku z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie na podstawie akt, nie sposób zgodzić się z twierdzeniami strony, że spornym jest fakt dokonania wypłaty należności z tytułu prawa do dodatku aktywizacyjnego. Odnosząc się do zarzutu strony o niedokonaniu zamiany określenia zastosowanego w decyzji, że stronie "orzeka się o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego:, podczas gdy stronie biorąc pod uwagę definicję "dodatku aktywizacyjnego" przyznaje się prawo do dodatku aktywizacyjnego, organ stwierdził, że powyższa kwestia ma raczej znaczenie semantyczne i nie wpływa na zmianę sytuacji prawnej i faktycznej strony. Organ wskazał, że z art. 48 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, a nie prawo do dodatku aktywizacyjnego. W praktyce urzędów pracy, jak i w wyrokach sądów administracyjnych określenia te stosowane są zamiennie. Organ odwoławczy podtrzymał też swoje stanowisko dotyczące braku podstaw do przyznania skarżącej uprawnień do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przedmiotem oceny Sądu administracyjnego w niniejszej sprawie pod względem zgodności z prawem jest decyzja Wojewody D. z dnia 15 października 2010 r. nr[...], którą organ ten powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 72 ust. 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz § 4 pkt 2, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.08.2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. nr 136, poz. 1118), po rozpatrzeniu odwołania I.S. od decyzji Starosty K. z dnia 16 sierpnia 2010 r. nr 306/07/08/09/10 orzekającej przyznaniu dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 w/w ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania o uprawnieniu do dodatku aktywizacyjnego, tj. 287,50 zł. brutto miesięcznie oraz odmowie przyznania uprawnień do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczeń - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia sprawy stanowią prawidłowo powołane przez organ w w/w decyzji przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z mającym w sprawie zastosowanie przepisem art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Powołany przepis w ust. 3 stanowi, że w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 50 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Natomiast w myśl przepisu § 4 pkt 2, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. nr 136, poz. 1118), Starosta przyznaje dodatek aktywizacyjny po udokumentowaniu podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej oraz wysokości osiąganego wynagrodzenia, od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, przypadającego w okresie zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej, w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z przytoczonych wyżej przepisów prawa wynika, że dodatek aktywizacyjny przysługuje od dnia złożenia wniosku do ostatniego dnia połowy okresu przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych przypadającego w okresie tej pracy zarobkowej, którą bezrobotny podjął z własnej inicjatywy, w wysokości do 50 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej, organy rozpoznające sprawę w części dotyczącej przyznania skarżącej dodatku aktywizacyjnego za wskazany w decyzjach okres oraz jego wysokości, w niczym nie naruszyły zarówno wyżej cytowanych przepisów prawa, jak i przepisów powołanych w skardze wniesionej do Sądu. Rażąco jednak naruszyły, zdaniem Sądu, przepis art. 72 ust. 12 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy, orzekając o odmowie przyznania skarżącej uprawnień do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie przyznanego świadczenia. Z poczynionych w sprawie prawidłowych ustaleń organu decyzyjnego wynika, że skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w K.G. w dniu 15.09.2006 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia 23.09.2006 r. w wysokości 80% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy, tj. 426,40 zł miesięcznie na okres nie przekraczający 12 miesięcy. W dniu 10.10.2006r. zawiadomiła Powiatowy Urząd Pracy w K.G., że w dniu 02.10.2006 r. podjęła zatrudnienie. Do zawiadomienia dołączyła kserokopię umowy o pracę zawartej z nią przez Urząd Skarbowy w S. na czas określony od 02.10.2006 r. do 30.09.2009 r. W tej sytuacji organ I instancji decyzją z dnia 16.10.2006 r. orzekł o uracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 02.10.2006 r. w związku z podjęciem zatrudnienia z własnej inicjatywy. Następnie w dniu 27.11.2006 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w K.G. wpłynął wniosek skarżącej z 10.11.2006 r. o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. Rozpoznając ów wniosek i rozstrzygając o przyznaniu skarżącej dodatku aktywizacyjnego, z wyjątkiem orzeczenia o odmowie przyznania uprawnień do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczenia, zarówno organ I jak i II instancji w zaskarżonych decyzjach w niczym nie uchybiły, zdaniem Sądu, wyżej powołanym przepisom prawa. Rozpoznając sprawę organy uwzględniły też wytyczne zawarte w wydanych w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokach z dnia 21.04.2008 r. sygn. akt IVSA/Wr 100/08 oraz z dnia 20.05.2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 98/09. Przyznany skarżącej dodatek aktywizacyjny za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w wysokości 50 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania o uprawnieniu do dodatku aktywizacyjnego, tj. 287, 50 zł brutto miesięcznie jest zgodny z obowiązującym prawem. Z prawidłowych i niekwestionowanych przez skarżącą ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że przyznano skarżącej i wypłacono łącznie za listopad 2006 r. kwotę 35,60 zł, na którą składa się kwota 10,70 zł wypłacona w dniu 27.07.2007 r. tytułem przyznanego dodatku aktywizacyjnego w wysokości 15 % kwoty zasiłku podstawowego. Następnie w dniu 02.11.2008 r., uwzględniając zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 21.04.2008 r., wypłacono skarżącej w dniu 20.11.2008 r. dodatkowo kwotę 10,70 zł, która to kwota stanowiła różnicę pomiędzy wysokością dodatku aktywizacyjnego przyznanego w wysokości 15% kwoty zasiłku, a nową kwotą dodatku aktywizacyjnego w wysokości 30 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 08.10.2009 r. wypłacono skarżącej za listopad 2006 r. dodatkowo kwotę 14,20 zł, która stanowiła wyrównanie dodatku aktywizacyjnego w wysokości 50% kwoty zasiłku dla bezrobotnych od kwoty 532,90zł. Przyznany i wypłacony zainteresowanej dodatek aktywizacyjny uwzględniał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w wyroku z dnia 20.05.2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 98/09. Tej samej treści wyliczenia dotyczą kolejnych miesięcy. Z prawidłowych ustaleń faktycznych sprawy wynika, że za grudzień 2006 r. przyznano i wypłacono skarżącej łącznie kwotę 264,50 zł, za styczeń 2007 r. przyznano i wypłacono łącznie kwotę 264,50 zł, za luty 2007 r. przyznano i wypłacono łącznie kwotę 264,50 zł, za marzec 2007 r. przyznano i wypłacono łącznie kwotę 264,50 zł, za kwiecień przyznano i wypłacono łącznie kwotę 264,50 zł, natomiast za maj 2007 r. przyznano i wypłacono łącznie kwotę 204,30 zł. Do dnia 08.10.2009 r. przyznano i wypłacono skarżącej dodatek aktywizacyjny za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007 r. w łącznej kwocie 1 493,05 zł. W dniu 08.12.2009 r. dodatkowo wypłacono skarżącej kwotę 123,90 zł. tytułem wyrównania przysługującego dodatku aktywizacyjnego za okres od 25.11.2006 r. do 21.05.2007r. Kwota ta stanowi różnicę wysokości 50% kwoty zasiłku, od którego naliczono dodatek aktywizacyjny, a 50 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust.1 ustawy, tj. 575,00 zł wg stanu obowiązującego w dniu orzekania. W świetle powyższego nie można uznać za sporny podniesiony w skardze fakt dokonania przez organ wypłaty należności z tytułu prawa do dodatku aktywizacyjnego. Za nietrafny uznać też należy podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niedokonanie zamiany przez organ odwoławczy określenia zastosowanego w decyzji organu I instancji, że stronie "orzeka się o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego" zamiast, mając na uwadze definicję dodatku aktywizacyjnego, "przyznaje się prawo do dodatku aktywizacyjnego", co w ocenie skarżącej spowodowało, że organ przesądził o fakcie dokonania wypłaty należności z tytułu prawa do dodatku aktywizacyjnego, co jest sporne. Trafnie zauważa w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, że zawarte w zaskarżonych decyzjach sformułowanie dotyczące orzeczenia o przyznaniu skarżącej dodatku aktywizacyjnego, a nie prawa do tego dodatku, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, w tym także w świetle zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 9) ustawy definicji dodatku aktywizacyjnego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że powyższa kwestia ma raczej znaczenie semantyczne i z pewnością nie wpływa na zmianę sytuacji prawnej i faktycznej skarżącej. Z analizy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i art. 48 ust. 1 tej ustawy wynika, że ustawodawca używa zamiennie określeń: dodatek aktywizacyjny i prawo do dodatku aktywizacyjnego. W art. 48 ust. 1 ustawy stanowi bowiem, że bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, a nie prawo do dodatku aktywizacyjnego, zaś w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b), że do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów. W świetle powyższego, wydane w tym zakresie decyzje zaskarżonej treści uznać należy za prawidłowe, a podniesione w skardze w tej mierze zarzuty za nietrafne. W tej sytuacji skarga w tej części podlegała oddaleniu, co orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organy rozpinające sprawę rażąco naruszyły art. 72 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez zawarcie w zaskarżonych decyzjach orzeczenia o odsetkach ustawowych z tytułu niedokonania wypłaty w ustawowym terminie przyznanego świadczenia. Problem prawnego charakteru odsetek ustawowych z tytułu niedokonania w ustawowym terminie wypłaty przyznanego świadczenia był przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w wyroku z dnia 3 września 2008 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 269/08 (lex 560174). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko WSA we Wrocławiu zawarte w w/w wyroku. Zgodnie z wyrażonym w nim poglądem, przepis art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie uprawnia do wniosku, że orzekanie o przyznaniu lub odmowie przyznania ustawowych odsetek, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał wypłaty świadczeń, o jakich mowa w tymże przepisie prawa, następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepis art. 72 ust. 12 ustanawia bowiem jedynie materialnoprawną podstawę do żądania odsetek, nie stanowi natomiast, że ich wysokość, a także prawo do nich, co do zasady, określa organ administracji po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Roszczenie o odsetki ma bowiem cywilnoprawny charakter, w związku z czym może być przedmiotem sporu cywilnego między równoprawnymi stronami. Spory takie rozstrzygać mogą natomiast sądy powszechne. Sam fakt zamieszczenia tego przepisu w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie pozbawia roszczenia o odsetki ustawowe charakteru cywilnoprawnego. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ administracji publicznej nie może w tym zakresie wydać decyzji administracyjnej, a wydana w tym przedmiocie decyzja musi być oceniona jako wydana bez podstawy prawnej. W świetle powyższego zawarte w wydanych w sprawie decyzjach rozstrzygnięcie w części dotyczącej odmowy przyznania uprawnienia do odsetek ustawowych z tytułu opóźnienia w wypłacie świadczeń należy uznać za podjęte bez podstawy prawnej, co powodowało konieczność stwierdzenia nieważności w tej części zarówno decyzji organu I, jak i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (pkt I wyroku). W tej sytuacji, wbrew stanowisku skarżącej, nie można postawić organom zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak pouczenia lub błędne pouczenie strony o służących jej środkach odwoławczych od decyzji wydanej w sprawie odmowy przyznania uprawnień do odsetek ustawowych. Zauważyć przy tym należy, że skarżąca błędnie powołała w tym miejscu przepis art. 72 ust. 1 pkt 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem przepis art. 72 w ust. 1 zawiera jedynie dwa punkty. Sąd nie zamieścił w wydanym w sprawie wyroku orzeczenia, o jakim mowa w art. 152 p.p.s.a., to jest orzeczenia w przedmiocie wykonania decyzji w części, w której stwierdził ich nieważność, a to z tego względu na odmowny charakter decyzji w tej części. Wydane w sprawie decyzje w tej części nie kwalifikują się do wykonania. W wyroku z dnia 8 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 338/08 (lex 475216) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że: "Wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że art. 152 p.p.s.a. odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis tego przepisu wskazuje, że jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd." Podzielając to stanowisko, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał za zbędne zamieszczanie w wyroku orzeczenia na podstawie art. 152 p.p.s.a.