IV SA/Wr 790/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. I. na pismo Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy postanowił: odrzucić skargę. T.I., dalej skarżący, wniósł w niniejszej sprawie skargę na pismo Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] września 2012 r. nr [...], które zostało skierowane do skarżącego w następujących okolicznościach sprawy. Pismem z dnia 25 lipca 2012 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. (dalej Komendant Wojewódzki Policji) za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w K. (dalej Komendant Powiatowy Policji) o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w latach 2008 - 2012. Podał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. nr 43, poz. 277 ze zm.- dalej ustawa o Policji) zwalniany ze służby z zastrzeżeniem ust. 2-4 otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz niewykorzystany czas wolny od służby, w związku z czym Komendant Policji obligowany był do wypłaty stosownego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w wymienionych latach. Pismem z dnia 9 sierpnia 2012 r. Komendanta Wojewódzki Policji zawiadomił skarżącego o przekazaniu na podstawie art. 65 k.p.a. jego wniosku Komendantowi Powiatowemu Policji. Pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. nr [...] L.p. [...] Komendant Powiatowy Policji poinformował skarżącego, że brak jest podstaw do wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany w latach 2008-2012 urlop wypoczynkowy. Poinformowano skarżącego, że art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji stanowi, że "Policjant zwalniany ze służby otrzymuje [...] ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe [...], nie więcej jednak niż za ostatnie 3 lata kalendarzowe". Przepis ten uniemożliwia wypłatę ekwiwalentu pieniężnego policjantowi, który byłby zwalniany ze służby w Policji nawet na własną prośbę w 2012 r. i posiadał ewentualne prawo do urlopu wypoczynkowego za 2008 i 2009 rok. Ponadto Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że również w oparciu o przepisy ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopu policjantów (§ 6 ust. 1 pkt 3 tegoż rozporządzenia - Dz.U. nr 81, poz. 740 ze zm.) brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, że za okres zawieszenia w czynnościach służbowych przysługuje wnioskującemu prawo do urlopu wypoczynkowego, a tym samym nie nabył on prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w latach 2010-2012. Komendant Powiatowy Policji wskazał również, że zgodnie z § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz.U. nr 151, poz. 1261) wniosek o sprostowanie świadectwa służby policjant zwolniony może złożyć w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Świadectwo służby zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 lipca 2012 r. a wniosek z dnia 25 lipca 2012 r., jak wynika ze stempla pocztowego, skarżący wysłał w dniu 26 lipca 2012 r. Zaskarżonym pismem z dnia 5 września 2012 r. Komendant Powiatowy Policji, w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 20 sierpnia 2012 r. dotyczące wezwania do wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w latach 2008 - 2012 oraz do wcześniejszego wniosku z dnia 25 lipca 2012 r. i w ślad za pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. poinformował skarżącego, że zgodnie z § 27 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, wniosek o sprostowanie świadectwa służby policjant zwolniony może złożyć w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Z dokumentacji będącej w posiadaniu Komendanta Powiatowego Policji wynika, skarżący złożył wniosek po upływie 7 dni, co powoduje, że nie ma już możliwości sprostowania świadectwa służby. Następnie pismem z dnia 17 września 2012 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o spowodowanie wypracowania jednolitego stanowiska w sprawie przyznawania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy dla funkcjonariuszy, którzy byli zawieszeni w czynnościach służbowych, a następnie zwolnieni z Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W odpowiedzi, Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji we W. (upoważniony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji), pismem z dnia 15 października 2012 r. poinformował skarżacego, że organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy jest Komendant Powiatowy Policji w K.. Z § 5 ust 3 rozporz. MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów wynika, że urlopu wypoczynkowego udziela kierownik jednostki organizacyjnej Policji. Natomiast zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporz. MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, to przełożony właściwy w sprawach osobowych załatwia sprawy osobowe związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów. W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z art. 6f ustawy o Policji, przełożonym właściwym w sprawach osobowych jest Komendant Powiatowy Policji w K., który do dnia zwolnienia ze służby w Policji był pracodawcą skarżącego. Poinformowano także skarżącego, że Komendant Wojewódzki Policji nie jest właściwy do zmiany podjętego rozstrzygnięcia w sprawie. Pismem z dnia 16 listopada 2012 r. skarżący skargę do tut. Sądu za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w K., na stanowisko tego organu z dnia 5 września 2012 r. w sprawie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany w latach 2008-2012 urlop wypoczynkowy podnosząc zarzut naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 6 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 27 lutego 2002 r. przez błędną ich wykładnię. Nie zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Powiatowego Policji w sprawie odmowy wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w latach 2008 -2012. Jego zdaniem ekwiwalent mu się należy, gdyż nabył prawo do urlopu w poszczególnych latach, lecz nie mógł go wykorzystać, gdyż był zawieszony w czynnościach służbowych. Zdaniem skarżącego, zawieszenie w czynnościach służbowych ograniczyło jedynie prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w tym okresie, lecz nie spowodowało utraty tego prawa. Skarżący podał, że Komendant Powiatowy Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia 11 kwietnia 2008 r. zawiesił go w czynnościach służbowych z dniem 11 kwietnia 2008 r. do dnia 10 lipca 2008 r., a następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia 27 czerwca 2008 r. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, uzasadniając swoją decyzję potrzebą zapewnienia warunków sprzyjających obiektywnemu rozpatrzeniu sprawy oraz dobrem służby. W dniu 9 czerwca 2011 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendant Powiatowy Policji zwolnił go ze służby w Policji. Rozkaz ten został jednak uchylony w całości decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12 września 2011 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w K. wniósł o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie. Przedstawił stan faktyczny w sprawie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym piśmie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten w § 2 stanowi, ze kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. (§ 2). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest - jak to wprost wynika z treści skargi - pismo Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] września 2012 r. nr [...], w którym w odpowiedzi na pisma skarżącego z dnia 20 sierpnia 2012 r. dotyczące wezwania do wypłacenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w latach 2008 - 2012 oraz z dnia 25 lipca 2012 r. i w ślad za pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. organ ten poinformował skarżącego, że zgodnie z § 27 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, wniosek o sprostowanie świadectwa służby policjant zwolniony może złożyć w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Podano też, że w związku ze złożeniem wniosku po upływie 7 dni nie jest możliwe sprostowanie świadectwa służby. Pismo to, jak wynika z jego treści, ma charakter informacyjny. Nie rozstrzyga o prawach skarżącego do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Nie jest zatem decyzją administracyjną wydaną przez organ administracji. Skoro zatem przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest w/w pismo Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] września 2012 r. nr [...], które nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucić jako niedopuszczalną. Gdyby nawet przyjąć, mając na względzie sprecyzowany w skardze przedmiot sprawy, to jest odmowę wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany przez skarżącego urlop w latach 2008-2012, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie są pisma organów dotyczące tej właśnie kwestii, to jest pismo organu I instancji z dnia 22 sierpnia 2012 r. oraz skierowane do skarżącego w wyniku jego pisma z dnia 17 września 2012 r. pismo Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia 15 października 2012 r., to tak wniesioną skargę też należało odrzucić na podstawie wyżej powołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że żądanie skarżącego zawarte w jego wniosku z dnia 25 lipca 2012 r. zostało rozstrzygnięte w piśmie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 22 sierpnia 2012 r., w którym organ ten wskazał, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku oraz podał powody zajętego stanowiska w sprawie z powołaniem się na stosowne przepisy prawa. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że rozpoznanie sprawy funkcjonariusza Policji o roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych należy do właściwości organu administracyjnego, który załatwia sprawę w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA 2591/01, lex nr 121906). Rozróżnić przy tym należy czynność organu rozstrzygającą o prawie lub braku prawa do świadczenia wynikającego ze stosunku służbowego, która powinna mieć charakter decyzji administracyjnej, od czynności wypłaty świadczenia, która ma charakter techniczny (zob. uzasadnienia do postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 533/10 oraz do wyroku NSA z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1576/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy dalej wynika, że po otrzymaniu powyższego pisma KPP z dnia 22 sierpnia 2012 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji pismem z dnia 17 września 2012 r. o ujednolicenie stanowiska w sprawie przyznawania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop podając, że sprawa ta dotyczy go osobiście. W piśmie tym przedstawił swoją sytuację odnoszącą się do niewykorzystanego urlopu za lata 2008-2012 i wniósł o poinformowanie go, czy decyzja Komendanta Powiatowego Policji jest w sprawie jest ostateczna. W odpowiedzi otrzymał z KWP pismo z dnia 15 października 2012 r. podpisane przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w W. informujące o sposobie załatwienia wniosku z dnia 17 września 2012 r. W tych okolicznościach sprawy, gdyby nawet przyjąć z daleko posuniętej ostrożności, że pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia 22 sierpnia 2012 r. stanowi rozstrzygnięcie sprawy wszczętej wnioskiem z dnia 25 lipca 2012 r. oraz, że pismo to zawiera elementy niezbędne do uznania go za decyzję administracyjną (wskazuje organ, który wydał decyzję, jej adresata, zawiera rozstrzygnięcie sprawy oraz podpis osoby uprawnionej do załatwienia sprawy) oraz, że skarżący odwołał się od powyższego rozstrzygnięcia pismem z dnia 17 września 2012 r. do organu wyższego stopnia, to należy zauważyć, że skierowane do skarżącego w wyniku powyższego odwołania pismo KWP z dnia 15 października 2012 r. podpisane przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w W. nie ma charakteru decyzji administracyjnej, która mogłaby być przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie albowiem nie zawiera rozstrzygnięcia sprawy, jest pismem informującym, i nie zawiera podpisu osoby uprawnionej do załatwienia sprawy w trybie odwoławczym. W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.