IV SA/Wr 803/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia WSA – Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA – Lidia Serwiniowska Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 lipca 2006 r. sprawy ze skargi R. Ś. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania i wypłaty odprawy emerytalnej dla strażaka zwolnionego ze służby oddala skargę. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Ś. działając na podstawie art. 98 ust. 1 pkt 1 oraz art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U z 2002r., Nr 147, poz. 1230 ze zm); dalej ustawy, decyzją z dnia [...]r. Nr [...] przyznał i wypłacił R. Ś. zwolnionemu ze służby z dniem [...]r. odprawę w wysokości 320 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy wysokość odprawy dla strażaka mianowanego na stałe równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad [...] lat nieprzerwanej służby. Ogniomistrz R. Ś. na dzień zwolnienia ze służby posiadał [...] lata i [...] dni wysługi. Jednakże z posiadanych dokumentów osobowych wynika, że nastąpiła przerwa [...] dni w zatrudnieniu pomiędzy zwolnieniem z "A" w B., a zatrudnieniem w KP PSP w Ś. i w związku z tym R. Ś. nie spełnia wymagań określonych w art. 99 ust. 1 ustawy. W odwołaniu od tej decyzji R. Ś. podniósł, że nie zgadza się z wysokością odprawy emerytalnej, gdyż jego zdaniem przysługuje mu odprawa w wysokości 600 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Nietrafnie przyjęto, iż w jego zatrudnieniu nastąpiła przerwa w wymiarze [...] dni, ponieważ zgodnie z art. 129 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 129 ust. 7 pkt 1 ustawy deklaracja o wstąpieniu w struktury PSP podpisana w 1992r. gwarantuje mu ciągłość zatrudnienia w PSP, gdyż został mianowany na stanowisko w służbie stałej dnia [...]r. Zgodnie z art. 99 ust. 2 i ust. 3 ustawy podjęcie przez niego służby w ciągu roku od zwolnienia go z A w B. gwarantuje mu uznanie poprzedniego okresu służby. Wszystkie niezbędne formalności związane z jego zatrudnieniem w PSP w Ś. dopełnił w piątek tj. [...]r. Do służby w JGR w Ś. gotowy był już od soboty - [...]r., ale ze względu na zmianowy system służby w straży pożarnej tj. "[...]" godzin i wyznaczoną mu przez Komendanta służbę na 3 zmianie, do pracy zobligowany był stawić się w poniedziałek [...]r. Po rozpoznaniu odwołania R. Ś. D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa w związku z art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy– utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono na podstawie akt osobowych, że R. Ś. w dniu zwolnienia ze służby posiadał [...] lata i [...] dni wysługi w służbie. R. Ś. był zatrudniony w A S.A. w B. w okresie od [...]r. do [...]r., zaś w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Ś. był zatrudniony w okresie od [...]r. do [...]r. Z powyższego wynika, że występuje przerwa w liczbie [...] dni (tj. od [...]r. do [...]r.) pomiędzy zwolnieniem z A z dniem [...]r., a mianowaniem na stanowisko stażysty w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Ś. z dniem [...]r., gdzie podjął służbę w jednostce organizacyjnej ochrony przeciwpożarowej. Ustawodawca w art. 99 ust. 1 ustawy uzależnia wysokość odprawy od ciągłości służby ustalając, że odprawa ulega zwiększeniu "za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby". Każde zwolnienie ze służby, nawet jeżeli następnego dnia zwolniona osoba podejmuje służbę w innej jednostce, powoduje przerwę w służbie i okres przed przerwą nie jest wliczany do okresu, od którego uzależniona jest wysokość odprawy. Dlatego też przerwa w liczbie [...] dni uniemożliwia zaliczenie spornego okresu zatrudnienia w A S.A. w B., tym bardziej, że jednostką zwalniającą nie była już jednostka ochrony przeciwpożarowej. Art. 99 ust. 2 ustawy, na który powołuje się R. Ś. nie może mieć w tej sprawie zastosowania z uwagi na treść art. 129 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. Ś. wniósł o uchylenie decyzji z powodów wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej odrzucenie, gdyż dotyczy ona decyzji organu I instancji tj. decyzji Komendanta Powiatowego z dnia [...]r. Wskazano, że w skardze – nazwanej odwołaniem - brak jest jakiejkolwiek wzmianki, że skarżący wniósł dnia [...]r. od powyższej decyzji Komendanta Powiatowego odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego, który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W decyzji Komendanta Wojewódzkiego, doręczonej skarżącemu w dniu [...]r. stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga przysługuje od orzeczenia organu II instancji, wobec tego skarga wniesiona przez skarżącego od decyzji organu I instancji powinna ulec odrzuceniu. Kolejną podstawa do odrzucenia skargi jest brak podpisu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), dalej: p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m. in. skargi na decyzje administracyjne ( art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie przyznania i wypłaty emerytalnej dla zwolnionego ze służby strażaka R. Ś. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 99 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym wysokość odprawy dla strażaka mianowanego na stałe równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający sześć miesięcy liczy się jako pełny rok. Przytoczony przepis art. 99 ust. 1 ustawy (zdanie drugie tego przepisu) uzależnia przyznanie strażakowi zwalnianemu ze służby prawa do odprawy zwiększonej o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, od wykazania ciągłości tej służby, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "nieprzerwanej służby". Słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że każde zwolnienie ze służby, nawet jeżeli następnego dnia osoba zwolniona podejmuje służbę w innej jednostce, powoduje przerwę w służbie i okres przed przerwą nie jest wliczany do okresu, od którego uzależniona jest wysokość odprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w służbie skarżącego wystąpiła przerwa w ilości [...] dni (tj. od [...]r. do [...]r.), gdyż skarżący został zwolniony z Zakładowej Zawodowej Straży Pożarnej "A" S. A. w B. z dniem [...]r., zaś kolejne zatrudnienie w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Ś. nastąpiło dopiero w dniu [...]r. Przyjąć zatem należy, iż okresem nieprzerwanej służby skarżącego, który został uwzględniony przy ustaleniu wysokości odprawy jest okres od [...]r. do [...]r. Argumenty skarżącego, iż wszystkie formalności związane ze służbą w Ś. dopełnił w piątek [...]r., a w sobotę tj. [...]r. był gotowy do pracy, lecz podjął ją dopiero w poniedziałek tj. [...]r. ze względu na zmianowy system pracy, pozostają bez wpływu na ustalenie, że w okresie od [...] do [...]r. wystąpiła przerwa w służbie skarżącego. Załatwianie formalności związanych z kolejną służbą po rozwiązaniu stosunku służbowego w poprzedniej czy też gotowość do pracy w dniach poprzedzających kolejne zatrudnienie nie stanowi okoliczności powodujących nieprzerwaną służbę, o której mowa w zdaniu drugim art. 99 ust. 1 ustawy. Nie można uwzględnić twierdzenia skarżącego, iż podpisana przez niego w dniu [...]r. deklaracja o wstąpieniu w struktury PSP (k-[...] akt adm.), o której mowa w art. 129 ust. 1 ustawy i mianowanie na stanowisko w służbie stałej przed dniem 30 czerwca 1999r. powoduje, iż nie zachodzi przerwa w jego służbie w okresie od [...] do [...]r. Przepis art. 129 ust. 1 ustawy stanowi, że dotychczasowi funkcjonariusze pożarnictwa stają się strażakami Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli w ciągu 1 miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (1 stycznia 1992r.) wyrażą na to pisemną zgodę. Przepis art. 129 ust. 2 ustawy zapewnia ciągłość służby strażakom, o których mowa w ust. 1. Przytoczony przepis art. 129 ust. 1 i 2 ustawy zapewnia zatem, ciągłość służby, związaną z przejściem dotychczasowych funkcjonariuszy pożarnictwa w struktury Państwowej Straży Pożarnej. Po podpisaniu tej deklaracji dotychczasowy funkcjonariusz pożarnictwa powinien otrzymać do dnia 30 czerwca 1999r. akt mianowania na stanowisko służbowe w PSP, zaś strażacy niemianowani do dnia 30 czerwca 1999r. tracą status strażaka (art. 129 ust. 6 ustawy). Nie zasługuje również na uwzględnienie argument skarżącego, iż podjęcie przez niego służby w ciągu roku od zwolnienia go w "A" w B. zapewnia mu na podstawie art. 99 ust. 2 i 3 ustawy ciągłość zatrudnienia. Przepis art. 99 ust. 2 ustawy nie znajduje bowiem zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ na podstawie tego przepisu uwzględnia się przy ustalaniu wysokości odprawy okresy nieprzerwanej służby wojskowej żołnierzy zwalnianych z zawodowej służby wojskowej, jeżeli w ciągu roku po zwolnieniu z tej służby, zostali przyjęci do służby w PSP, zaś ust. 3 tego przepisu stosuje się odpowiednio do osób podejmujących zatrudnienie po zwolnieniu w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju. Odnośnie zaś zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o jej odrzucenie, wskazać trzeba, iż jest on nieuzasadniony, gdyż skarga ta dotyczy w istocie decyzji wydanej przez organ II instancji, ponadto została wniesiona we właściwym trybie i terminie, po doręczeniu skarżącemu decyzji organu II instancji. Zaś brak formalny skargi, czyli brak podpisu skarżącego został skutecznie uzupełniony. Powyższe zobowiązywało Sąd do merytorycznego rozpoznania skargi. Z tych względów zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Skargę zatem, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., należało oddalić.