IV SA/Wr 812/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem R. N. z dnia 19 lipca 2013r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem - M. N., ur. [...] 2010 r. Przedmiotowy wniosek wpłynął do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. w dniu 2 sierpnia 2013 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 17, art. 23, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 139, poz. 992 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2012 r., 959), art. 104 i 108 § 1 k.p.a., Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., działający z upoważnienia Prezydenta L., przyznał R. N. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na syna M. N.: - od 16 sierpnia 2013 r. do 31 sierpnia 2013 r. w wysokości 330,70 zł oraz - od 1 września 2013 r. do 31 lipca 2016 r. w wysokości 620 zł miesięcznie, W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. W odwołaniu od decyzji pierwszo- instancyjnej R. N. podniosła, że od dnia 1 czerwca 2013 r. zrezygnowała z pracy zarobkowej na rzecz opieki nad dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności, zawieszając działalność gospodarczą, a następnie rejestrując się w urzędzie pracy jako osoba bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od tego dnia nie uzyskiwała żadnych dochodów. W związku z tym wniosła o wyrównanie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia orzeczenia o niepełnosprawności. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przyznało R. N. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad jej synem M. N. od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 31 lipca 2016 r. w kwocie 620 zł miesięcznie. W motywach decyzji ostatecznej organ II instancji przytoczył brzmienie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który w ust. 1 stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Organ odwoławczy przywołał również ust. 1b art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wedle którego świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Wskazał też, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w wysokości 620 zł miesięcznie. Zdaniem organu odwoławczego R. N. spełnia wskazane wyżej przesłanki warunkujące prawo do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. W tym zakresie organ II instancji poczynił następujące ustalenia: - Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. orzeczeniem z dnia [...] lipca 2013 r. zaliczył syna wnioskodawczyni - M. N. do osób niepełnosprawnych na czas określony, tj. do 31 lipca 2016 r. ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, – R. N. z dniem 1 grudnia 2011 r. rozpoczęła działalność gospodarczą, a z dniem 1 czerwca 2013 r. działalność ta została zawieszona, zaś z dniem 15 sierpnia 2013 r. została ona wyrejestrowana, - w dniu 6 czerwca 2013 r. strona zarejestrowała się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, - z oświadczenia R.N. z dnia 17 lipca 2013 r. wynika, że mąż strony A. N.i pracuje zawodowo i nie może zajmować się dzieckiem, - opiekę nad dzieckiem sprawuje wnioskodawczyni i z tej przyczyny zrezygnowała ona z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, - opieka nad dzieckiem sprowadza się do karmienia (5 razy dziennie), ubierania (dwa razy dziennie), toalety (trzy razy dziennie), ćwiczeń logopedycznych (dwa razy dziennie) oraz spacerów i zabawy (trzy razy dziennie). Według organu II instancji przedmiot sporu sprowadza się do określenia początkowej daty, od której stronie przysługuje prawo do wnioskowanego przez nią świadczenia. Powyższą kwestię reguluje art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, że w przypadku ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego prawo to ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia. Natomiast zgodnie z ust. 2 w/w przepisu prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (...). A zatem moment ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wiąże się ściśle z datą wpływu wniosku wraz z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Organ II instancji wskazał, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wpłynął do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. dnia 2 sierpnia 2013 r., a zatem w świetle powołanych wyżej przepisów, prawo do tego świadczenia powinno być ustalone począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek tj. od 1 sierpnia 2013 r. a nie – jak twierdzi strona - od 1 czerwca 2013 r., czyli od kiedy prowadzona przez R. N. działalność gospodarcza została zawieszona, a także nie - jak przyjął organ pierwszej instancji - od dnia 16 sierpnia 2013 r., czyli dnia po dacie wyrejestrowania działalności gospodarczej przez stronę, które nastąpiło w dniu 15 sierpnia 2013 r. W ocenie organu odwoławczego przyjęta przez organ I instancji interpretacja przepisu art. 17 ustawy oświadczeniach rodzinnych jest nieprawidłowa. Zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Definicja pracy zarobkowej zawarta jest w przepisie art. 3 pkt 22 wymienionej ustawy, który stanowi, że zatrudnienie lub inna praca zarobkowa - oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest zatem rezygnacją z wykonywania pracy na podstawie stosunku pracy lub innych stosunków prawnych bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Analogicznie uznać zatem należy, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest tożsame z rezygnacją z pracy zarobkowej o jakiej mówi przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Według Kolegium skoro w dniu 1 sierpnia 2013 r. działalność gospodarcza prowadzona przez R. N. była już zawieszona, to zasadne stało się przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, mając na uwadze treść art. 24 ust. 2 ustawy, od tego dnia. Z uwagi na fakt, że syn wnioskodawczyni M. N. i legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności do dnia 31 lipca 2016 r., prawo do tego świadczenia, zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przysługuje do tego dnia. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której R. N. wniosła o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego na syna od dnia 1 czerwca 2013 r. Skarżąca wywodziła, że kwestionowaną decyzją przyznano jej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem od dnia 1 sierpnia 2013 r., podczas gdy rezygnacja z zatrudnienia i zawieszenie działalności gospodarczej nastąpiło już od dnia 1 czerwca 2013 r. Skarżąca powołała się na stanowisko Kolegium, wyrażone w zaskarżonej decyzji, wedle którego zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest tożsame z rezygnacją z pracy zarobkowej, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdziło, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie przewiduje możliwości wyrównania świadczenia pielęgnacyjnego za okres sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w sytuacji, gdy strona nie złożyła wniosku o ustalenie prawa do świadczenia w danym okresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku ze sformułowanym w skardze wnioskiem strony o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego na syna od dnia 1 czerwca 2013 r. wyjaśnić na wstępie należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem przepisy określające zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnych nie pozwalają na bezpośrednie kreowanie przez sąd administracyjny praw i obowiązków stron. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje to w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że jest ona obarczoną wadą, wynikającą z naruszenia prawa materialnego, skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę wydanej w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1456), która określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń. Świadczeniami rodzinnymi w rozumieniu wymienionej ustawy (art. 2 pkt 2) są m.in. świadczenia opiekuńcze, w tym świadczenie pielęgnacyjne. Przesłanki przyznania zasiłku pielęgnacyjnego określa przepis art. 17 tej ustawy, który w ust. 1 stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do ust. 1b cytowanego wyżej przepisu, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Z kolei ust.3 art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych przewiduje, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w wysokości 620 zł miesięcznie. Pozostaje poza sporem w analizowanej sprawie, że skarżąca spełnia wskazane wyżej przesłanki warunkujące prawo do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Spór jaki wiodą strony w badanej sprawie dotyczy tylko jednej kwestii, a mianowicie określenia początkowej daty, od której przysługuje stronie prawo do wnioskowanego przez nią świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie skarżącej skoro rezygnacja z zatrudnienia i zawieszenie działalności gospodarczej w związku z opieką nad dzieckiem nastąpiło już od dnia 1 czerwca 2013 r., to wnioskowane świadczenie powinno być przyznane z tą datą. Według organu orzekającego wniosek jest czynnikiem, który uruchamia postępowanie w sprawie świadczenia, przy czym świadczenie może być przyznane najwcześniej od miesiąca złożenia wniosku w organie. Natomiast przyznanie z datą wsteczną poprzedzającą tenże miesiąc, prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nawet w przypadku wcześniejszego spełniania przesłanek do jego uzyskania, nie jest możliwe. W tym zakresie organy obu instancji powołały się na postanowienia art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Tymczasem zauważyć należy, że zupełnie uszedł uwadze obu organom orzekającym w sprawie przepis art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548). Ustawa "zmieniająca" wprowadziła z dniem 1 stycznia 2013 r. następujące brzmienie omawianego przepisu art. 24 ust. 2a, a mianowicie: jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. A zatem przepis art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych pozwala na określenie początkowej daty przysługiwania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego i świadczenia pielęgnacyjnego w sposób odmienny niż to wynika z art.24 ust.2 tej ustawy, a mianowicie za okres wcześniejszy w stosunku do daty wpłynięcia wniosku do organu pomocowego. Spełnienie bowiem przesłanek, o których mowa w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, a mianowicie złożenie wniosku o przyznanie świadczenia opiekuńczego w terminie trzech miesięcy, począwszy od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, skutkuje ustaleniem prawa do tego świadczenia, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek do organu orzekającego o ustaleniu niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Innymi słowy zaistnienie wskazanych wyżej przesłanek z art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych wyłącza w stosunku do przewidzianych tą ustawą świadczeń opiekuńczych, określoną w art. 24 ust.2 tej ustawy ogólną regułę co do określenia początkowej daty przyznawania prawa do świadczeń rodzinnych i automatycznie przesądza o uprawnieniu strony do przyznania tych świadczeń za okres wcześniejszy niż data wpłynięcia wniosku do organu pomocowego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Z materiału aktowego sprawy, a mianowicie z wydanego przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w L. orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] wynika, że wniosek skarżącej o ustalenie stopnia niepełnosprawności jej syna M. N. został złożony w dniu 5 czerwca 2013 r. Natomiast przedmiotowy wniosek inicjujący postępowanie w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją, wpłynął do organu pomocowego w dniu 2 sierpnia 2013 r. Skoro zatem wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu 2 sierpnia 2013 r., zaś datą wydania przez Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności orzeczenia jest [...] lipca 2013 r. to skarżąca niewątpliwie zachowała termin trzymiesięczny, o którym mowa w komentowanym wyżej przepisie art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych . Stąd też, stosownie do brzmienia powołanego przepisu art. 24 ust. 2a tej ustawy , prawo do świadczenia pielęgnacyjnego winno być ustalone począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Skoro wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności syna skarżącej został złożony w dniu 5 czerwca 2013 r., to datą początkową przyznania wnioskowanego przez nią świadczenia powinien być dzień 1 czerwca 2013 r. , a nie jak przyjął w zaskarżonej decyzji organ II instancji , począwszy dzień 1 sierpnia 2013r. W związku z powyższym pod adresem obu instancji musi być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, a mianowicie błędnie zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego art. 24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych , zamiast art. 24 ust. 2a tej ustawy. Naruszenie prawa we wskazanym zakresie niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu prowadzonym po uchyleniu wydanych w sprawie decyzji, organ administracji powinien rozpoznać przedmiotowy wniosek strony również w kontekście warunków , o których mowa w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do wyeliminowania z obrotu prawnego obu wydanych w sprawie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Jednocześnie Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a.