IV SA/Wr 812/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant: Asystent sędziego Marcin Jarecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokatowi A. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W. D. decyzją z dnia [...] października 2017 r. Nr [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 33 ust. 4 pkt 4a w związku z art. 73 ust. 2a i art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. P. od decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2017 r., nr [...] orzekającej o: - pozbawieniu T. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 marca 2017 r., - pozbawieniu T. P. prawa do zasiłku z dniem 10 marca 2017 r., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją administracyjną Starosty K. z dnia [...] września 2017 r. orzeczono o pozbawieniu T. P. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 10 marca 2017 r. z powodu wymeldowania się zainteresowanego z obszaru działania Powiatowego Urzędu Pracy w K. Od tej decyzji zainteresowany złożył odwołanie. W wyjaśnieniach podał, że w dniu 2 listopada 2016 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie pracy w K. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku. W dniu 22 lutego 2017 r. podczas pobytu w K. w odwiedzinach u córki, miał udar mózgu, w wyniku którego trafił do szpitala w K. W szpitalu przebywał do dnia 2 marca 2017 r., a następnie na zwolnieniu lekarskim do dnia 18 maja 2017 r. W międzyczasie przebywał również w szpitala w K. w okresie od dnia 20 kwietnia 2017 r. do dnia 18 maja 2017 r. na rehabilitacji poudarowej. Po wyjściu ze szpitala zamieszkał u córki, ponieważ nie był w stanie sam funkcjonować, gdyż potrzebował stałej opieki. W tym czasie córka kontaktowała się z Powiatowym Urzędem Pracy w K. w celu uzyskania informacji jakich formalności musi dokonać jej ojciec aby nie zostać wykreślonym z rejestru osób bezrobotnych. Dowiedziała się wówczas, że do urzędu pracy ojciec ma się zgłosić dopiero po zakończeniu zwolnienia lekarskiego. W związku z koniecznością znalezienia lekarza rodzinnego w K., córka zameldowała go w swoim mieszkaniu. Uważa więc, że został wprowadzony w błąd przez pracowników urzędu pracy, gdyż nie został pouczony, że po przemeldowaniu należy w konkretnym terminie zgłosić się do właściwego urzędu pracy. Odwołujący się dodał, iż w dniu 23 maja 2017 r. stawił się w urzędzie pracy w K. w celu wyrejestrowania się. ponieważ chciał zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. Jednak nikt wtedy nie powiedział mu jakich czynności nie dokonał i w związku z tym w urzędzie pracy w K. nie będzie mu przysługiwało prawo do zasiłku. W dniu 30 maja 2017 r. zgłosił się w urzędzie pracy w K. w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Rejestracja doszła do skutku, ale otrzymał status bezrobotnego bez prawa do zasiłku, mimo przepracowanych lat i spełnionych wszystkich wymagań. Dopiero w urzędzie pracy w K. uzyskał informację, że powinienem zostać już dawno wykreślony z rejestru osób bezrobotnych w urzędzie pracy w K., w związku z tym, iż córka zameldowała go u siebie w K. Zainteresowany dodał, iż był to dla niego ogromny szok, biorąc pod uwagę wcześniej otrzymane informacje od pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w K. Podał również, że zgodnie z decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2017 r. i orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS został uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy oraz niezdolną do samodzielnej egzystencji - renta przyznana została mu do dnia 30 czerwca 2021 r. W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy organ II instancji ustalił, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 2 listopada 2016 r., jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia 2 listopada 2016 r. na okres 365 dni, pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. W dniu rejestracji skarżący został pouczony o prawach i obowiązkach wynikających z tytułu posiadania statusu osoby bezrobotnej, co potwierdził własnoręcznym podpisem. W dniu 22 maja 2017 r. skarżący złożył wniosek w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. o przesłanie jego dokumentów do Powiatowego Urzędu Pracy w K., w związku ze zmianą miejsca zamieszkania od dnia 22 maja 2017 r. Następnie, w dniu 13 czerwca 2017 r. do urzędu pracy w K. wpłynęło pismo z urzędu pracy w K. informujące, że w dniu 30 maja 2017 r. Zainteresowany zgłosił się do tamtejszego urzędu w celu dokonania rejestracji w związku ze zmianą miejsca zamieszkania i przedłożył zaświadczenie z dnia 24 lutego 2017 r. wydane przez Urząd Miejski w K., potwierdzające zameldowanie na pobyt stały w K., od dnia 24 lutego 2017 r. W związku z powyższym urząd pracy w K. pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], wszczął postępowanie w sprawie pozbawienia zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu wymeldowania z terenu powiatu k. Starosta mimo wezwania nie przedstawił dowodu zameldowania na terenie powiatu k. od dnia 24 lutego 2017 r. W związku z tym, że skarżący od dnia 24 lutego 2017 r. zmienił miejsce stałego zameldowania i nie posiadał czasowego zameldowania na terenie powiatu k., a także nie zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w K. w ciągu 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania, organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy powołał art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 75 ust. 3 ustawy a także art. 73 ust. 2a i 33 ust. 4 pkt 4a ustawy. Wskazał również, że stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z dnia 26 listopada 2012 r., poz. 1299) bezrobotny zgłasza się, w celu dokonania rejestracji, do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowany - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa. Odnośnie bezrobotnego posiadającego meldunek mowa jest o pobycie stałym lub czasowym. Ponadto ustalił, że w dniu 22 maja 2017 r. skarżący złożył wniosek w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. o przesłanie jego dokumentów do Powiatowego Urzędu Pracy w K. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania od dnia 22 maja 2017 r., natomiast z zaświadczenia wydanego przez Urząd Miejski w K. w dniu 24 lutego 2017 r. wynika, iż skarżący został zameldowany na pobyt stały w K. w dniu 24 lutego 2017 r. W związku z powyższym Wojewoda zgodził się z organem pierwszej instancji, że skarżący nie mógł zachować statusu osoby bezrobotnej i uprawnień z nim związanych. Stwierdził, że argument podniesiony przez zainteresowanego w odwołaniu dotyczący niepoinformowania przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w K. córki, o czynnościach, które powinna podjąć nie mógł zostać uwzględniony przez organ odwoławczy. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, iż urząd pracy w K. był na bieżąco informowany o stanie zdrowia T. P., o czym świadczą przesyłane da urzędu przez jego córkę, M. P. kolejne zwolnienia lekarskie wystawiane na drukach ZUS ZLA, natomiast brak jest jakiejkolwiek informacji, iż zainteresowany już w dniu 24 lutego 2017 r. został zameldowany na pobyt stały w K. Ponadto sam odwołujący się na pisemnym oświadczeniu złożonym w urzędzie pracy w K. w dniu 22 maja 2017 r. podał, iż zgłasza zmianę miejsca zamieszkania od dnia 22 maja 2017 r. i z tym dniem wniósł o przekazanie jego dokumentów do Powiatowego Urzędu Pracy w K. Skargę na powyższą decyzję złożył zainteresowany, podał, że jest ona niesłuszna i nie zgadza się z nią. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu organowi wydającemu zaskarżoną decyzję zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy polegający na przyjęciu, że skarżący, w momencie ubiegania się o zarejestrowanie jako osoba bezrobotna, został prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach wynikających z posiadania statusu osoby bezrobotnej w tym także o warunkach zachowania statusu osoby bezrobotnej, - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji w sytuacji, gdy córka skarżącego oraz sam skarżący zwracał się do pracowników urzędu obsługujących niniejszy organ celem uzyskania informacji faktycznych i prawnych, które pozwolą skarżącemu na zachowanie statusu osoby bezrobotnej oraz na zachowanie prawa do zasiłku, a w konsekwencji - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 4a, w związku z art. 73 ust. 2a i art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.) w ten sposób iż organ uznał, że pomimo braku prawidłowego pouczenia o prawach i obowiązkach wynikających z posiadania statusu osoby bezrobotnej w tym także o warunkach zachowania osoby bezrobotnej, a także braku prawidłowego pouczenia o czynnościach jakie skarżący powinien podjąć, aby zachować status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku przez pracowników urzędu obsługujących organ I instancji, należało podjąć decyzję o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 10 marca 2017 r., - naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 4a w związku z art. 73 ust. 2a oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.) poprzez jego błędną interpretację, polegająca na pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 10 marca 2017 r. tj. z mocą wsteczną, podczas gdy żaden z powyższych przepisów nie przyznaje staroście uprawnienia do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z mocą wsteczną, - naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji jak i organ odwoławczy w sytuacji, gdy nakłada on obowiązek na organ administracji publicznej, w przypadku m.in. odebrania stronie uprawnienia, rozstrzygania na korzyść strony, wątpliwości co do treści normy prawnej, - naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji jak i organ odwoławczy w sytuacji, gdy nakłada on obowiązek na organy administracji publicznej, podejmowania działań (w tym rozstrzygnięć) na podstawie przepisów prawa; natomiast pozbawienie przedmiotowych uprawnień z mocą wsteczną nie nastąpiło na podstawie przepisów prawa w rozumieniu nadanym przez art. 6 k.p.a. Mając powyższe na względzie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stanowiły art. 33 ust. 4 pkt 4a, art. 73 ust. 2a i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.) – dalej ustawa. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy określenie bezrobotny oznacza między innymi osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej, która jest zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Odnośnie rejestracji bezrobotnych § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z dnia 29 listopada 2012 r. poz. 1299) stanowi, że bezrobotny zgłasza się w celu dokonania rejestracji do Powiatowego Urzędu Pracy, właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowany – do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa. W myśl art. 73 ust. 2a ustawy w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy, bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od zmiany miejsca zameldowania. Art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy stanowi zaś, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w 14 dniowym terminie, przy czym pozbawienie statusu następuje po upływie w/w terminu. Stan faktyczny, istotny dla rozpoznania sprawy jest niesporny. W dniu 2 listopada 2016 r. skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku. W dniu 22 lutego 2017 r. podczas pobytu w K. miał udar mózgu. Od tegoż dnia do 2 marca 2017 r. przebywał w szpitalu w K., a następnie na zwolnieniu lekarskim do 18 maja 2017 r. W okresie od dnia 20 kwietnia do 18 maja 2017 r. odbywał rehabilitację poudarową. W dniu 24 lutego 2017 r. został zameldowany na pobyt stały w K. Do Powiatowego Urzędu Pracy w K. zgłosił się w dniu 22 maja 2017 r. i wówczas to złożył wniosek o przesłanie dokumentów do Powiatowego Urzędu Pracy w K. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania od dnia 22 maja 2017 r. Złożył jednocześnie zaświadczenie Urzędu Miejskiego w K. z dnia 24 lutego 2017 r., z którego wynika, że został zameldowany na pobyt stały w K. w dniu 24 lutego 2017 r. W Powiatowym Urzędzie Pracy w K. zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu 30 maja 2017 r. Mając na uwadze powołane wyżej przepisy i przedstawiony stan faktyczny należy uznać, że z dniem zameldowania się na pobyt stały w K. czyli po 24 lutego 2017 r. (zameldowanie w K. od dnia 24 lutego 2017 r.) skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 2 ust. 1 pkt 1 definiującej osobę bezrobotną. Nie był zarejestrowany we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy. Pozostawał w rejestracji Powiatowego Urzędu Pracy w K. zamiast w K. Tym samym zgodnie z art. 33 ust. 4 starosta był zobowiązany z wyżej wymienią datą pozbawić skarżącego statusu bezrobotnego. Drugą przesłanką zobowiązującą starostę do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej jest fakt, iż nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania i nie powiadomił o zmianie miejsca zamieszkania urząd pracy, w którym był zarejestrowany w terminie 14 dniu od dnia zmiany miejsca zameldowania. W okolicznościach, w których zainteresowany spełnia dwie wymagane wyżej przesłanki zobowiązujące starostę do wykreślenia zainteresowanego z rejestru osób bezrobotnych i pozbawienia tego statusu nie można uznać za trafny zarzut skargi naruszenia prawa materialnego – art. 33 ust. 4 pkt 1 i 4a, art. 73 ust. 2a a także art. 2 ust. 1 pkt 2. W tym miejscu należy zauważyć, że art. 33 ust. 4 pkt 1 i 4a ustawy posiada charakter bezwzględnie obowiązujący i organy mają obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej w sytuacji, gdy wystąpią przesłanki opisane w tym przepisie (wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1479/11. Nie można również zgodzić się z zarzutami skargi, że organy naruszyły ogólne zasady postępowania określone w art. 6 i 9 k.p.a. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi zasadę legalności mówiąc, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Drugi statuuje obowiązek udzielenia stronie informacji faktycznej i prawnej. Stanowi on, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Po pierwsze brak jest dowodów na twierdzenia skarżącego iż pracownicy Urzędu Pracy podawali błędne informacje, iż powinien zawiadomić Urząd o zmianie miejsca zamieszkania po zakończeniu leczenia – tj. po zakończeniu zwolnienia lekarskiego. Po drugie skarżący w tym względzie – to znaczy odnośnie postępowania w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, został pouczony. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się karta rejestracyjna bezrobotnego podpisana przez skarżącego. W karcie tej w części określonej literą "C" "oświadczenie bezrobotnego" znajduje się pkt 22 o treści: "Zobowiązuję się do zawiadomienia powiatowy urząd pracy osobiście o wszelkich zmianach w danych przekazanych w trakcie rejestracji oraz w złożonych oświadczeniach w terminie 7 dni od dnia ich wystąpienia". Jedną z danych podanych przez skarżącego na etapie uzyskania statusu osoby bezrobotnej jest adres zamieszkania. Należy również podkreślić, że z zaświadczeń lekarskich dołączonych do akt administracyjnych – z dnia 18 maja 2017 r., 24 marca 2017 r., 2 marca 2017 r. wynika, że w całym okresie leczenia czyli od lutego do 18 maja 2017 r. skarżący mógł chodzić. Zatem mógł nawet osobiście lub podejmując określone czynności zawiadomić urząd o zmianie miejsca zamieszkania i dokonanym meldunku w innej miejscowości. Nietrafny jest również zarzut odnośnie wstecznej daty pozbawienia zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej. Tę kwestię reguluje art. 33 ust. 4 pkt 4a, który stanowi, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje po upływie 14 dniowego terminu wyznaczonego tym przepisem do stawienia się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania. Skoro skarżący zameldował się w K. 24 lutego 2017 r., 14 dniowy termin mijał w dniu 9 marca 2017 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wyżej.