IV SA/Wr 814/15

Wrocław, dnia 8 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. W.-S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku, o utracie statusu osoby bezrobotnej, odmowy uznania za osobę bezrobotną, umorzenia postępowania w sprawie ustalenia prawa do zasiłku i utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę C. W.-S. (dalej: skarżąca) na decyzję Wojewody D. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku, o utracie statusu osoby bezrobotnej, odmowie uznania za osobę bezrobotną, umorzenia postępowania w sprawie ustalenia prawa do zasiłku i utraty statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Z akt sprawy bowiem wynikało, że została ona doręczona skarżącej w dniu 21 października 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącą decyzji ostatecznej) i zawiera prawidłowe pouczenie, że przysługuje od niej skarga do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu odwoławczego w terminie 30 dni. Skarżąca wniosła jednak skargę do organu I instancji zamiast do Wojewody D.; skarga wpłynęła do tego organu w dniu 19 listopada 2015 r. Organ I instancji przesłał ją Wojewodzie D. w dniu 25 listopada 2015 r., po upływie 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: ppsa. W zażaleniu na postanowienie WSA z dnia 11 maja 2016 r. skarżąca wskazała, że oryginał skargi złożyła w Konsulacie Generalnym RP w Kolonii w dniu 20 listopada 2015 r., co jej zdaniem jest równoznaczne z wniesieniem skargi do Sądu. Wniosła również o "ewentualne przywrócenie terminu do wniesienia skargi", nie uzasadniając dodatkowo tego wniosku. Postanowieniem z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1057/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu oddalającym zażalenie wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei z art. 54 § 1 ppsa wynika, że skargę do sądu administracyjnego składa się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W sytuacji wniesienia skargi do niewłaściwego organu, termin może być zachowany jedynie w przypadku, gdy organ, do którego niewłaściwie skierowano skargę, prześle (nada w urzędzie pocztowym) skargę do właściwego organu przed upływem terminu do wniesienia skargi. Gdy skarga została wniesiona do niewłaściwego organu, organ ten zobligowany jest przekazać skargę organowi właściwemu. Czynnikiem decydującym o zachowaniu terminu do wniesienia skargi będzie data nadania pisma przez niewłaściwy organ. W niniejszej sprawie skarga wniesiona została do organu niewłaściwego, bowiem nadano ją na adres Powiatowego Urzędu Pracy we W. Na ten adres nadana była zarówno wersja elektroniczna wniesionego pisma (przesłana w dniu 19 listopada 2015 r.), jak i wersja "analogowa", nadana w dniu 20 listopada 2015 r. za pośrednictwem Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Kolonii. Oznacza to, że słusznym było uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skarga C. W.-S., przekazana Wojewodzie D. w dniu 25 listopada 2015 r., podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest zasadny. Stosownie do treści art. 86 § 1 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 ppsa). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 ppsa). Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. W rozpatrywanym przypadku skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w związku z czym należało ocenić w pierwszej kolejności czy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi w dniu 30 maja 2016 r. W dniu 24 maja 2016 r. pełnomocnikowi do doręczeń doręczono postanowienie o odrzuceniu skargi, z którego skarżąca dowiedziała się o uchybieniu przez nią terminu do wniesienia skargi. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że termin 7 dni do wniesienia wniosku został zachowany. Uzasadnieniem przywrócenia terminu do wniesienia skargi było jednocześnie uzasadnienie zażalenia, gdyż z jego treści wynika, że przyczyną uchybienia terminu miało być błędne przeświadczenie, że skarżąca składając skargę w Konsulacie RP w Kolonii (nawet na błędny adres) dokonała czynności w terminie. W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie uprawdopodobnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że wskazywana przez skarżącą okoliczność została zweryfikowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, iż brak winy warunkujący uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu oznacza, że do niedochowania terminu doszło pomimo dołożenie przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu jest skutkiem przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw oraz nieznajomość prawa. Można dodać, że o sposobie składania skargi i jej adresowania strona postępowania została należycie pouczona w decyzji ostatecznej. Jeśli miała wątpliwości co do tego czy wniesienie skargi za pośrednictwem organu I instancji jest równie skuteczne jak za pośrednictwem organu odwoławczego to powinna stosownej informacji zasięgnąć w Sądzie, do którego skargę wniosła. Nie czyniąc tego, nie uwalnia się od zarzutu niedochowania należytej staranności przy wnoszeniu tego środka prawnego. Z tych też względów, na podstawie art. 86 § 1 ppsa sąd orzekł, jak w postanowieniu