IV SA/Wr 819/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant apl. prok. Krzysztof Duszeńko, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej oddala skargę. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., działając na podstawie ogólnie powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151 poz. 1595), wydała w dniu [...] orzeczenie Nr [...] w sprawie zdolności K. G. do czynnej służby wojskowej. Komisja podała, że po przeprowadzonym u żołnierza badaniu lekarskim rozpoznała podmiotowy zespół pourazowy pod postacią bólów i zawrotów głowy, po przebytym urazie głowy, bez odchyleń w przedmiotowym stanie neurologicznym i prawidłowym zapisem EEG, nieupośledzający sprawności ustroju (§ 63 pkt 1). Wobec powyższego uznała go zdolnym do czynnej służby wojskowej, ustalając kategorię "A". W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznanie nie stanowi przeciwwskazania do pełnienia czynnej służby wojskowej. K. G. odwołał się od powyższego orzeczenia podnosząc, że przeprowadzone badania były niedostateczne, w związku z czym nie ujawniły dolegliwości, na które się uskarża. Odwołujący się wskazał, że ponieważ bóle i zawroty głowy występują u niego napadowo, trudno jest je stwierdzić w chwili, kiedy ich nie odczuwa. Wobec powyższego wniósł o ponowne rozpatrzenie jego prośby o zmianę kategorii zdolności do służby wojskowej. Po rozpatrzeniu odwołania Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...] orzeczenie Nr [...], którym z powołaniem się na przepis art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002r. Nr 21, poz. 205 ze zm.) oraz § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151, poz. 1594), a także § 22 ust. 1 i 2, § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia podała, że po rozpatrzeniu odwołania i dokonaniu analizy dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w sprawie nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia kwestionowanego orzeczenia. Jak dalej wskazała Komisja, ze zgromadzonej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej (w tym wykonanej na potrzeby orzecznicze konsultacji lekarskiej specjalistycznej neurologicznej oraz badania elektroencefalograficznego ośrodkowego układu nerwowego) jednoznacznie wynika, iż stwierdzony u orzekanego "podmiotowy zespół pourazowy pod postacią bólów i zawrotów głowy, po przebytym urazie głowy, bez odchyleń w przedmiotowym stanie neurologicznym i prawidłowym zapisem EEG, nie upośledzający sprawności ustroju" - mieszczący się w zakresie pojęciowym § 63 pkt 1 z zał. Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. (Dz.U. Nr 151, poz. 1595), kwalifikują orzekanego w Gr. I osób badanych (poborowi), do ustalonej kategorii "A" zdolności do czynnej służby wojskowej. Niezgadzając się z powyższą decyzją K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę. W skardze podniósł, iż badania wykonane podczas komisji były niedostateczne by wykazać dolegliwości, na które się uskarża, a które dyskwalifikują go do pracy wysiłkowej, fizycznej i w warunkach terenowych, a co za tym idzie, do czynnej służby wojskowej. Świadczą o tym opinie lekarskie, które jednak nie zostały przez komisje wzięte pod uwagę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w wydanych orzeczeniach. Odnośnie zarzutu dyskwalifikacji do pracy wysiłkowej, fizycznej i w warunkach terenowych Komisja uznała, że nie ma kompetencji do oceny czy zdolność lub niezdolność do czynnej służby wojskowej jest równoznaczna z niezdolnością do pracy na określonym stanowisku, o czym decydują upoważnieni lekarze medycyny pracy działający w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki z dnia 30 maja 1996r. w sprawie przeprowadzenia badań lekarskich pracowników, z zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy. Również niezasadnym jest zarzut nie wzięcia pod uwagę przez Komisję II instancji opinii lekarskich, ponieważ zaskarżone orzeczenie zostało wydane, (co Komisja zaznaczyła w uzasadnieniu orzeczenia), po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, a załączone przez skarżącego dodatkowo zaświadczenie lekarskie z konsultacji neurochirurgicznej z dnia [...] (po zakończeniu czynności orzeczniczych przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską), zdaniem Komisji nie zawiera danych stojących w sprzeczności z ustaleniami badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów lub świadczących o tym by od czasu wypadku skarżący pozostawał w systematycznym leczeniu neurologicznym, ortopedycznym, lub że stwierdzono u niego niezdolność do pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać swojej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach wraz z załącznikiem Nr 2 - wykazem chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do pełnienia takiej służby poza granicami państwa (Dz.U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.); dalej: rozporządzenie. Zgodnie z § 14 rozporządzenia orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej, o zdolności do odbywania czynnej służby wojskowej poza granicami państwa, o zdolności do odbywania czynnej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach wojsk i służb oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych i funkcjach wojskowych, a także o związku choroby lub ułomności z czynną służbą wojskową wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby - także obserwacji szpitalnej, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 6, wykorzystując w szczególności: 1) opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza niezawodowego lub pełnionej przez niego funkcji wojskowej; 2) historie leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego; 3) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby; 4) książeczkę zdrowia żołnierza niezawodowego; 5) informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza niezawodowego. Podkreślić przy tym należy, że wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (§ 23 ust. 2 rozporządzenia). Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. przeprowadziła w dniu [...] niezbędne badanie lekarskie skarżącego w celu ustalenia występujących u niego chorób i ułomności mogących mieć wpływ na zaliczenie go do jednej z kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej. W wyniku tego postępowania Komisja Lekarska stwierdziła u poborowego schorzenie z § 63 pkt 1 rozporządzenia, tzn. podmiotowy zespół pourazowy pod postacią bólów i zawrotów głowy, po przebytym urazie głowy, bez odchyleń w przedmiotowym stanie neurologicznym i prawidłowym zapisem EEG, nieupośledzający sprawności ustroju. Tak więc, zgodnie z dokonanym rozpoznaniem, skarżący został zakwalifikowany do kategorii "A" zdolności do służby wojskowej, tj. został uznany za zdolnego do czynnej służby wojskowej. Nie ulega wątpliwości, że w sprawach ustalenia zdolności do czynnej służby wojskowej zasadnicze znaczenie ma kwestia zebrania odpowiednich danych co do wiedzy medycznej, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do tego rodzaju służby wojskowej oraz o zakwalifikowaniu do odpowiedniej kategorii tej służby. Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do czynnej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych, oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do służby wojskowej była słuszna. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, tj. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach wraz z załącznikiem [...], ani też przepisów prawa procesowego. Istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej jest stwierdzenie przydatności do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności, stanowiącego załącznik do wskazanego powyżej rozporządzenia. Stwierdzenie przydatności do służby wojskowej następuje po przeprowadzeniu specjalistycznych badań lekarskich (nie jest to jednak dokonanie stwierdzenia dotyczącego stanu zdrowia, tak jak w typowym badaniu lekarskim). Przydatność do służby wojskowej oceniana jest według stanu zdrowia z chwili wykonywania badania lekarskiego. W rozważanej sprawie skarżący został poddany badaniu lekarskiemu - przez lekarza laryngologa, neurologa oraz wykonano mu badanie EEG. Jak już wcześniej wskazano, rozpoznane przez lekarzy schorzenie, zdiagnozowane zostało jako podmiotowy zespół pourazowy pod postacią bólów i zawrotów głowy, po przebytym urazie głowy, bez odchyleń w przedmiotowym stanie neurologicznym i prawidłowym zapisem EEG, nieupośledzający sprawności ustroju (§ 63 pkt 1), słusznie więc, zakwalifikowało poborowego do kategorii "A" zdolności do służby wojskowej. Przy czym, Sąd stwierdził, że przedstawione przez skarżącego Komisji odwoławczej zaświadczenia lekarskie z dnia [...] i [...] oraz [...], nie wskazują na wadliwość orzeczenia o przydatności do służby wojskowej. Skarżący nie przedłożył też innej dokumentacji medycznej, w postaci badań specjalistycznych, z której wynikałoby, iż od chwili wypadku jest systematycznie leczony. Co prawda, K. G. twierdzi, że przeprowadzone badania lekarskie były niedostateczne. Nie wykazał jednak, jakim badaniom powinien zostać poddany. Nie przedstawił również żadnych faktów i okoliczności wskazujących na konieczność przeprowadzenia u niego dodatkowych badań, a przecież samo jego twierdzenie nie nakłada na organ odwoławczy obowiązku prawnego przeprowadzenia dodatkowego badania. Reasumując wskazać trzeba, że Sąd bada legalność decyzji administracyjnej na dzień jej wydania przy uwzględnieniu istniejącego w tym czasie stanu faktycznego. Stąd też przesłane na etapie skargi dodatkowe dokumenty, a mianowicie zaświadczenie lekarskie z dnia [...] i [...], wynik badania encefalograficznego z dnia [...], czy opisy konsultacji neurologicznych z dnia [...], [...] i [...], powstałe po wydaniu zapadłych w przedmiotowym postępowaniu orzeczeń, nie mogły z tej racji mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcia. Zatem skoro w sprawie przeprowadzono niezbędne do ustalenia zdolności do służby wojskowej badania przez uprawnionych lekarzy specjalistów, to brak jest podstaw do podważenia dokonanych ustaleń, tym bardziej, że wyniki tych badań, a tym samym treść zaskarżonego orzeczenia w zakresie, w jakim opiera się ono wyłącznie na wiedzy medycznej pozostaje poza kontrolą Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.