IV SA/Wr 821/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adw. K. W. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu sądowym. Wnioskiem z dnia 10 czerwca 2014 r. G. M. (zwany dalej stroną, wnioskodawcą lub skarżącym) wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. o przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności na podstawie programu" Pomoc państwa w zakresie dożywiania" z uwagi na częste wyjazdy w różnych celach, w tym administracyjno – sądowych, poza miejsce zamieszkania w godzinach wydawania posiłków oraz brak zapewnienia gorącego posiłku w soboty, w święta i inne dni tygodnia, co powoduje że przyznanie pomocy w formie posiłku byłoby nieuzasadnione. W wyniku przeprowadzonej w dniu 12 czerwca 2014 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego ustalono, że dotychczasowa sytuacja wnioskodawcy nie uległa zmianie. W dalszym ciągu prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną (trwale orzeczony lekki stopień niepełnosprawności) oraz bezrobotną bez prawa do zasiłku. Na jego dochody składają się przyznany mu do końca czerwca 2014 r. dodatek mieszkaniowy (150,46 złotych) wraz z dodatkiem energetycznym (11,36 złotych). Skarżący posiada również zadłużenie z tytułu opłat za energię (39,12 złotych), gaz (255,56 złotych) oraz mieszkanie (574,30 złotych). W toku przeprowadzanego wywiadu, skarżący doprecyzował zakres swojego żądania, wnosząc o przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności na okres od lipca do grudnia 2014 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], Burmistrz Miasta L., działając na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 i 14 w zw. z. art. 7, art. 8 i art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., zwanej dalej u.p.s.) w zw. z uchwałą nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014 – 2020 (M.P. z 2013 r., poz. 1024 ze zm.) oraz w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) oraz art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej k.p.a.), odmówił przyznania pomocy w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w okresie od lipca do grudnia 2014 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący spełnia przesłanki do otrzymania pomocy w ramach programu rządowego, albowiem jego dochód nie przekracza kryterium dochodowego odpowiadającego 150 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, wynikającego z przepisów ustawy o pomocy społecznej. Dalej podał, że w ramach programu rządowego można udzielić pomocy w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Zdaniem organu zadanie gminy o charakterze obowiązkowym, jak wynika z art. 17 ustawy o pomocy społecznej, realizowane jest poprzez zapewnienie osobom dorosłym gorącego posiłku, a nie w formie pomocy pieniężnej. Podał, że ośrodek dysponuje stołówką, która zapewnia gorące posiłki dla osób korzystających z pomocy społecznej w dni robocze od poniedziałku do piątku, natomiast w piątki oraz w dni poprzedzające dni wolne od pracy i dni świąteczne świadczona pomoc uzupełniana jest dodatkiem w celu zabezpieczenia żywności w dni wolne. W ocenie organu pomoc społeczna w pierwszej kolejności musi zapewnić świadczenia w formie posiłku. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji uznał, że skarżący ma możliwości uzyskania pomocy w formie gorącego posiłku, bowiem jego sytuacja osobista nie jest na tyle nietypowa, by wymagała przyznania mu świadczenia pieniężnego zamiast posiłku. Odwołując się od powyższego rozstrzygnięcia skarżący podniósł, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 225 § 1 k.p.a. Zarzucił również, że decyzja została wydana w toku nieprawidłowego działania kierownika jednostki pomocy społecznej oraz z naruszeniem jego dóbr osobistych, o których mowa w art. 100 u.p.s., zaznaczając jednocześnie, że w świetle art. 136 k.p.a. obowiązek przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego spoczywa również na organie drugiej instancji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1, oraz art. 106 u.p.s., a także art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. z 2005 r., nr 267, poz. 2259 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. organ odwoławczy stwierdził, że skarżący spełnia kryterium dochodowe do ubiegania się o pomoc w ramach programu dożywiania, której przyznanie odbywa się w trybie ustawy o pomocy społecznej na podstawie regulacji dotyczących udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Dalej organ zauważył, że przyznanie pomocy odbywa się na zasadach uznania administracyjnego, w ramach którego brane są pod uwagę niezbędne potrzeby bytowe osób korzystających ze wsparcia jak i możliwości pomocy społecznej. Wynika z tego, że instytucja ta nie może być traktowana jako stałe źródło bieżącego utrzymania, lecz jako wsparcie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia podstawowych potrzeb. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyznania stronie zasiłku w formie finansowej na zakup żywności. Sytuacja skarżącego nie wskazuje, aby nie miał on możliwości korzystania z posiłku w stołówce prowadzonej przez ośrodek, który świadczy wszakże pomoc w dni robocze, natomiast w dni wolne od pracy podopieczni korzystają z wydanych im dodatkom żywnościowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w odniesieniu do wydanej decyzji, strona zarzuciła organowi drugiej instancji naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 – 4 oraz art. 3 ust. 1 lit. c) ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 2006 r. poprzez nieuwzględnienie sytuacji osobistej strony, która nie jest w stanie w pełni korzystać z posiłków wydawanych na miejscu z uwagi na częste przebywanie poza L. w godzinach ich wydawania. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, względnie o jej uchylenie. W odpowiedzi Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. W toku postępowania ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, uzupełniając wniesioną skargę, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 1 ust. 1 i 2 i n. ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", przez ich błędne zastosowanie i orzekanie na podstawie przepisów nieobowiązujących w chwili wydawania decyzji; - art. 3 ust. 3 w zw. z art. 36 pkt 2 lit. j) u.p.s., przez rozstrzyganie o rodzaju, formie i rozmiarze pomocy nie w sposób odpowiedni do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a jedynie z ograniczeniem do treści wniosku, a przez to niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów i brak uwzględnienia właściwych kryteriów przy rozstrzyganiu o przyznaniu pomocy w dożywianiu; - art. 6 – 9, art. 77 § 1 praz art. 80 k.p.a., polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, przez co doszło do błędnej oceny całokształtu materiału dowodowego i niepełnych ustaleń faktycznych, mających wpływ na odmowę przyznania pomocy w zakresie dożywiania; - art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i nie pouczenie o przysługującym jej prawie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej z istotnym naruszeniem wskazanych przepisów. Uzasadniając powołane zarzuty pełnomocnik skarżącego wskazał, że organ oparł swoją decyzję o przepisy nieobowiązującej już ustawy z 2005 r., podczas gdy aktualna pomoc udzielana jest na podstawie ustawy o pomocy społecznej w związku z uchwałą Rady Ministrów. Dalej pełnomocnik stwierdził, że nie można skarżącemu odmówić przyznania jakiejkolwiek formy wsparcia tylko dlatego, że wniósł on o konkretną formę pomocy, którą organ uznał za nieuzasadnioną. Przepisy ustawy bowiem uzależniają rodzaj, formę i rozmiar świadczenia wyłącznie od sytuacji osoby ubiegającej się wsparcie oraz innych okoliczności poczynionych indywidualnie w konkretnej sprawie. Działanie organu było więc niezgodne z zasadami indywidualizacji i fakultatywności świadczeń, gdyż brak było podstaw do rozpoznania wniosku jedynie w granicach żądanej formy pomocy. Skarżący wskazał również, że niezasadne jest ograniczenie się wyłącznie do preferowania jednej formy wsparcia, podczas gdy program powinien być realizowany w pełnym zakresie, a więc dotyczącym również pozostałych form pomocy jak wnioskowana w niniejszej sprawie pomoc finansowa. Organ ponadto nie wziął pod uwagę, że sytuacja osobista strony jest szczególna, gdyż często nie może być ona obecna w godzinach wydawania posiłków z uwagi na konieczność leczenia i wyjazdów z tym zawiązanych. Uznając zaś, że strona niedostatecznie jasno podała powody swojej sytuacji organy winny należycie i wyczerpująco poinformować ją o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik sprawy. Skarżący podkreślił ponadto, że w aktach sprawy brak jest pierwotnego wywiadu środowiskowego, oraz że organ nie dochował zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, gdyż nie zawiadomił go o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wyrażenia swojego stanowiska. Przy czym zauważył jednocześnie, że z obowiązku tego nie zwalnia organu brak nowych dowodów na etapie postępowania odwoławczego. Mając powyższe na uwadze, strona wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podstawa prawną wydanego zakwestionowanego rozstrzygnięcia Kolegium były m.in. przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym należy między innymi udzielenie schronienia, zapewnienie posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym. W celu wsparcia gmin w wypełnianiu zadania dożywiania dzieci i zapewnienia posiłku osobom tego pozbawionym od 2006 r. realizowany jest wieloletni program pod nazwą "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", a następnie postanowień zawartych w punkcie V.1 uchwały Rady Ministrów nr 221 z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014 – 2020, środki przekazywane gminom mogą zostać przeznaczone na zapewnienie pomocy w zakresie dożywiania m.in. osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 u.p.s., w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku chorym lub niepełnosprawnym w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Przy czym, przyznanie pomocy ze środków programu może dotyczyć osób, które spełniają warunki do otrzymania pomocy, określone w ustawie o pomocy społecznej, gdy ich kryterium dochodowe nie przekracza 150 % kryterium dochodowego wskazanego w art. 8 przywołanej ustawy. Choć skarżący spełniał w niniejszej sprawie kryterium dochodowe jednakże wnioskowana przez niego forma pomocy nie mogła zostać przyznana, co zdaniem Sądu w świetle okoliczności faktycznych okazało się uzasadnione. Po pierwsze gmina realizując wskazane w ustawie (art. 17 ust. 1 pkt 3) zobowiązanie prowadzi jadłodajnię, z której osoby zainteresowane taką formą pomocy mogą korzystać. Na ten cel są przeznaczone odpowiednie środki pieniężne. Po drugie wskazany przepis nie przewiduje możliwości wypłacenia ekwiwalentu. Wreszcie gdyby nawet uznać, że w wyjątkowych sytuacjach jest to uzasadnione, czy konieczne to w niniejszej sprawie w dacie wydawania zaskarżonych decyzji takie okoliczności nie zostały przedstawione. Nie można bowiem zaaprobować stanowiska, że skarżący nie może korzystać z posiłku, gdyż często pozostaje poza miejscem zamieszkania w godzinach jego wydawania. Nieobecność swoją skarżący raz tłumaczy koniecznością wyjazdów w sprawach administracyjnych i sądowych, innym zaś razem okoliczność tę motywuje koniecznością przeprowadzania badań lekarskich. W każdym natomiast razie faktów tych w żaden sposób nie uprawdopodabnia. Wskazane argumenty w ocenie Sądu nie dają podstawy do uwzględnienia wniosku. Należy bowiem zauważyć, że w świetle statusu zawodowego skarżącego, niewiarygodnie brzmią wyjaśnienia nieobecności w L. zwłaszcza, że posiłki są wydawane w pewnym przedziale czasowym, zaś konieczność załatwienia spraw urzędowych, czy też przeprowadzenia konkretnych badań nie została w jakikolwiek sposób wykazana. Wobec tego orzeczenie o odmowie przyznania pomocy w formie świadczenia pieniężnego było uzasadnione i mieściło się w ramach uznania administracyjnego, które dopuszcza możliwość negatywnego załatwienia wniosku nawet wówczas, gdy spełnione są kryteria dochodowe, ale okoliczności sprawy, obejmujące sytuacje osobista skarżącego, stoją temu na przeszkodzie. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 3 ust 3 w zw. z art. 36 pkt 2 lit. j) u.p.s. w zakresie ograniczenia się wyłącznie do żądania wniosku. Należy bowiem pamiętać, że niniejsza sprawa została wszczęta na wniosek strony określający jakich świadczeń się ona domaga, a jakie – w jej ocenie – nie wchodzą w rachubę. A skoro tak to granice sprawy zostały określone właśnie na podstawie żądania skarżącego, którego treść nie budziła wątpliwości organu. Działając zatem w takim zakresie w jakim oczekiwała tego strona organ zasadnie orzekł o uprawnieniu do otrzymania świadczenia pieniężnego na zakup żywności, odnosząc się wszakże również do kwestii związanej z podstawową formą wsparcia, czyli posiłku, którego otrzymania strona jednakże nie chciała. Stąd też brak było podstaw, aby wyjść poza granice wniosku i orzec o świadczeniu, którego strona nie oczekiwała, jednocześnie pozostawiając otwartą kwestię wyrażonego wprost żądania otrzymania świadczenia pieniężnego. Nie można również zaaprobować zarzutu skarżącego o wskazaniu jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia Kolegium nieobowiązującej już ustawy z 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Okoliczność tę bowiem należy traktować w kategoriach uchybienia, które nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy, gdyż mimo oczywiście błędnego faktu przywołania przepisów ustawy już nieobowiązującej organ jednocześnie wydał decyzję zawierającą rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy prawidłowej decyzji organu pierwszej instancji. Należy również podkreślić, że rozważania organu odwoławczego odnosiły się do aktualnych przesłanek przyznania świadczenia zarówno co do spełnienia kryterium dochodowego jak i pozostałych okoliczności faktycznych związanych z sytuacją osobistą strony. Warto również zaznaczyć, że w dacie wydania rozstrzygnięcia jedynymi wiążącymi i powszechnie obowiązującymi normami leżącymi u podstaw decyzji mogły być przepisy ustawy o pomocy społecznej, gdyż uchwała Rady Ministrów, ustanawiająca program rządowy nie była aktem prawa powszechnie obowiązującego. Stąd też decyzja Kolegium, wydana na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej i utrzymująca w mocy prawidłową decyzję organu pierwszej instancji zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., nie zasługiwała na uchylenie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy stwierdzić, że podstawą do ustalenia sytuacji osobistej skarżącego był kwestionariusz aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego, którego oryginał – wbrew twierdzeniu skarżącego – znajduje się w aktach sprawy. Formularz ten składa się z kilku części, a kolejność ich wypełnienia nie jest przypadkowa. Zatem podniesione przez stronę zastrzeżenia, zawarte w adnotacji urzędowej z dnia 27 czerwca 2014 r., nie odnosiły się do ustaleń dokonanych w toku określania stanu faktycznego i oczekiwań wnioskodawcy, co miało miejsce w dniu 12 czerwca 2014 r., lecz do oceny jego sytuacji i planu pomocy sporządzonych w dniu 24 czerwca 2014 r. Także i zarzut naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Chociaż z akt sprawy wynika, że w istocie organ odwoławczy pominął zawiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (czemu – co warto podkreślić – nie uchybił organ pierwszej instancji) to jednakże skarżący nie wykazał, że podniesione naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem bowiem skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest wykazanie, że uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał związku przyczynowego między naruszeniem a brakiem możliwości zajęcia przez stronę stanowiska przed wydaniem decyzji odwoławczej, zwłaszcza że podstawowe dowody zostały przeprowadzone z jej udziałem i wiedza o nich wynikała z aktywności strony przed organem pierwszej instancji, zaś zakres żądania nie budził wątpliwości, zawłaszcza że skarżący – będący jedyną stroną tego postępowania – żądanie to sformułował. Mając powyższe okoliczności na uwadze nie można uznać, że organ naruszył normy procesowe w postaci art. 6 – 8, art. 77 § 1 i 4, art. 80 k.p.a poprzez niewyczerpujące zebranie, a następnie rozpatrzenie materiału dowodowego, czym przekroczył granice uznania administracyjnego. W ocenie Sądu zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy miały prawo odmówić przyznania pomocy finansowej mając za podstawę całokształt okoliczności sprawy. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszały przepisów prawa w stopniu uzasadniających ich uchylenie, a tym bardziej – jak oczekiwała tego strona – stwierdzenie ich nieważności. Mając zatem na uwadze, że wniesiona skarga okazała się nieuzasadniona, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. zobowiązany był do oddalenia skargi, o czym orzeczono w punkcie I sentencji. Podstawę prawną wydania rozstrzygnięcia w punkcie II sentencji stanowił natomiast art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).