IV SA/Wr 835/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Protokolant Starszy woźny sądowy Ksawery Sobczak po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2022 r. na rozprawie w Wydziale IV sprawy ze skargi W. C. przy udziale Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niezastosowanie się do zakazu prowadzenia działalności związanej z obsługą stoków narciarskich I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. na rzecz skarżącego kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją D. Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. utrzymał w mocy orzeczenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. G. z dnia 2 kwietnia 2021 r. wymierzające W. C. karę pieniężną w wysokości [...]zł za niezastosowanie się do zakazu prowadzenia działalności związanej z obsługą stoków narciarskich. Jak wynikało z akt sprawy w dniach 20, 21 i 22 marca 2021 r. Skarżący, będący właścicielem stoku narciarskiego "[..]" w miejscowości C., nie zastosował się do zakazu prowadzenia działalności w postaci obsługi stoków narciarskich, wynikającego z § 9 ust. 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r., poz. 512, dalej rozporządzenie z dnia 19 marca 2021 r.). Okoliczności te ustalili funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w K. G., a potwierdzili w notatkach urzędowych. Organ I instancji, powołując się na art. 48a ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 46b pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2020 r., poz. 1845 ze zm., dalej ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych), § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze RP stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm. dalej rozporządzenie w sprawie wprowadzenia stanu epidemii); § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. wymierzył Stronie wskazaną na wstępie karę pieniężną za niezastosowanie się do zakazu prowadzenia działalności związanej z obsługą stoków narciarskich. Skarżący złożył odwołanie negując fakt prowadzenia działalności w zakresie obsługi stoków narciarskich (w opinii Strony wykonywane w tych dniach czynności nie mieściły się ww. zakresie). Zarzucał brak podstaw do zastosowania powołanych w decyzji przepisów z uwagi na znikomą obawę zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego i brak dowodów na istnienie takiego zagrożenia, wydanie decyzji w związku z wadliwą podstawą prawną oraz niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu. W dniu 11 maja 2021 r. do sprawy przystąpił Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców. Pismem z dnia 12 maja 2021 r. Stronę wezwano w trybie art. 10 § 1 i art. 50 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.) do złożenia pisemnych uwag, co do treści notatek urzędowych i zgłoszenie ewentualnych wniosków dowodowych w sprawie. W odpowiedzi złożonej w dniu 25 maja 2021 r. Strona wskazała, że wykonywane przez nią czynności, tj. działalność polegająca na transportowaniu osób wyposażonych w sprzęt narciarski w celach sportowo – turystycznych wyciągami narciarskimi nie mieści się w zakresie obsługi stoków narciarskich, a zatem nie było objęte zakazem. Do pisma Strona załączyła odpis postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie narażenia w dniu 21 marca 2021 r. na ternie stacji narciarskiej C. nieustalonej bliżej liczby osób na niebezpieczeństwo utarty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Pismem z dnia 29 lipca 2021 r. organ wezwał Skarżącego celem złożenia zeznań w sprawie. Czynność ta nastąpiła w dniu 26 sierpnia 2021 r. W złożonych wyjaśnieniach Skarżący opisał okoliczności prowadzenia działalności, wyjaśniając, że od 30 stycznia do 28 marca 2021 r. stacja była otwarta dla wszystkich i funkcjonowała bez przerw. Podtrzymał pogląd, że prowadzona przez niego działalność (transport osób PKD 49.39.Z) nie była objęta zakazem. Od dnia 12 lutego 2021 r. Strona wznowiła działalność gastronomiczną. Do 19 marca 2021 r. pokrywa śnieżna była ratrakowana codziennie, była też dośnieżana. Skarżący podał, że nie został ukarany mandatem karnym z tytułu prowadzenia stacji narciarskiej. Otrzymał trzy wyroki za wykroczenia z tytułu niezastosowania się do obowiązku zakrywania ust i nosa. Od orzeczeń tych się odwołał. Wskazał także, że korzystał z pomocy finansowej dla przedsiębiorców w zw. z COVID-19 w postaci pożyczki w kwocie 5.000 zł (pożyczkę umorzono) oraz zwolnienia ze składek ZUS i postojowego z ZUS w kwocie 2.080 zł, suma ta stanowiła 5% zobowiązań firmy wynikających z zaciągniętych kredytów, leasingów i płatności umownych. Po dnia 30 stycznia 2021 r. Skarżący osiągnął przychody zaspokajające bieżące zobowiązania i wygenerował dochód. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym D. Państwowy Inspektor Sanitarny we Wrocławiu utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów odwołania podał, że zagadnienie zgodności zapisów rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. z Konstytucją RP wykracza poza jego kognicję. W przedmiocie zarzutu Strony, co do nieprawidłowego kwalifikowania działalności wskazał na brak legalnej definicji "działalności związanej z obsługą stoków narciarskich", co oznacza, że zwrot ten należy wykładać zgodnie z jego potocznym rozumieniem. Stosując ten zabieg wywiódł, że działalność taka obejmuje wszelką aktywność umożliwiającą lub ułatwiającą narciarzom korzystanie ze stoku, w tym transport i przygotowanie tras zjazdowych. Fakt wykonywania tych czynności potwierdził sam Skarżący w złożonych w dniu 26 sierpnia 2021 r. zeznaniach, co uchyla zarzuty Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców wsparcia się na dowodach z notatek urzędowych policji. Niezależnie od tego dowody te organ uznał za zgodne z prawem, gdyż sporządzone zostały przez uprawnione organy w ramach ich kompetencji. Powołał się na art. 116 § 1a ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U. z 2021 r., poz. 281 ze zm.), art. 1 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm., dalej ustawa o Policji), art. 54 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2021 r., poz. 457 ze zm.) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszczające wsparcie się na dowodach zebranych w postępowaniu karnym. W opinii organu postępowanie Skarżącego naruszało § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r., co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Naruszenie ujętych w tym przepisie zakazów stanowi delikt administracyjny określony w art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, a odpowiedzialność z tego tytułu ma charakter obiektywny i wynika z samego naruszenia prawa. Bez wpływu na okoliczności sprawy pozostaje fakt, że w dacie orzekania nie obowiązywały wskazane w przepisach zakazy, gdyż w sprawie nie ma zastosowania art. 189c k.p.a. Norma ta dotyczy zmiany przez ustawodawcę ocen co do ustanowienia zakazu, w rozpoznawanej sprawie obowiązujący w dacie zaistnienia zdarzenia zakaz prowadzenia działalności miał charakter czasowy, co wynika wprost z rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. jak i art. 46b pkt 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. Nadto podstawą ukarania Strony był przepis rozporządzenia, zaś art. 189c k.p.a. odwołuje się do zapisów ustawy, ten zaś zapis – art. 46b pkt 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych obowiązuje, podobnie jak art. 48a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Konieczne jest zatem dokonanie oceny wg norm obowiązujących z daty zdarzenia. W opinii organu odwoławczego prawidłowo również uznano, że waga naruszenia prawa przez Skarżącego była istotna. W tym zakresie wskazał na ryzyko zarażenia wirusem Sars CoV-2 poprzez kontakt międzyludzki, co stwarza niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia oraz na powszechną wiedzę o przebiegu i skutkach choroby wywołanej tym wirusem. Rolą ustawodawcy jest ocena, które z zachowań winny zostać utrzymane z punktu widzenia potrzeb i zasad bezpieczeństwa. Za skrajnie egoistyczną uznał organ sytuację, w której to obywatele sami będą decydować o przestrzeganiu lub nie obowiązujących zakazów. W tym zakresie organ przywołał art. 68 ust. 4 i art. 83 Konstytucji RP. Tym samym organ wykluczył zastosowanie art. 187f § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia czynnego udziału w postępowaniu organ wskazał, że Strona nie podała na czym konkretnie miało polegać wskazane naruszenie prawa. Wyjaśnił, że przy wymiarze kary wzięto pod uwagę przesłanki z art. 189d k.p.a., zorganizowany charakter naruszenia, osiągane z tego korzyści finansowe, dochody i warunki osobiste. W skardze Strona domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucała naruszenie: art. 46 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 46b pkt 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, poprzez przyjęcie, że upoważnienie w nich zwarte zezwalało Radzie Ministrów na ustanowienie czasowego zakazu prowadzenia działalności w rozporządzeniu, podczas gdy w ustawie jest mowa o czasowym ograniczeniu prowadzenia działalności, a pojęcia zakaz i ograniczenie nie są tożsame; naruszenie § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. poprzez nałożenie na Stronę kary pieniężnej w sytuacji gdy nie naruszono przepisów rozporządzenia, gdyż prowadzona we wskazanych dniach działalność dotyczyła wyłącznie funkcjonowania wyciągów narciarskich (PKD 49.39.Z), co nie było objęte zakazem, w tych dniach Skarżący nie wykonywał czynności związanych z dośnieżaniem i ratrakowaniem pokrywy śnieżnej; naruszenie art. 48 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 46b pkt 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych w zw. z art. 22, art. 31 ust. 3, art. 93 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji nakładającego na Stronę karę pieniężną w sytuacji, gdy zakaz prowadzenia działalności został wprowadzony na mocy rozporządzenia a nie ustawy, w Polsce zaś nie został wprowadzony żaden ze stanów nadzwyczajnych uzasadniający ingerencję w istotę wolności działalności gospodarczej. Tym samym przepisy rozporządzenia w sprawie ograniczeń w związku z wystąpieniem stanu epidemii nie mogły stanowić podstawy prawnej zakazu prowadzenia przez Stronę działalności gospodarczej. W zakresie naruszenia prawa procesowego Strona wskazała na art. 7a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162 dalej: Prawo przedsiębiorców) w zw. z art. 48a ust. 1 pkt 3 i art. 46b ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych w zw. z § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. poprzez nałożenie kary pieniężnej na Stronę w sytuacji braku prowadzenia działalności w zakresie obsługi stoków narciarskich; art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 11 ust. 2 Prawa przedsiębiorców poprzez uznanie, że nie zachodzą podstawy do zastosowania mniej korzystnej wykładni przepisów prawa, podczas gdy działalność gospodarcza Strony w prowadzona we wskazanych w decyzji dniach nie zagrażała życiu lub zdrowiu ludzi gdyż nie była prowadzona w zamkniętym pomieszczeniu; art. 189f k.p.a. poprzez błędne uznanie, że waga naruszenia nie jest znikoma wobec braku zagrożenia życia i zdrowia ludzi, gdyż działalność nie była prowadzona w zamkniętym pomieszczeniu. W uzasadnieniu Skarżący wywodził, że ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych nie posługuje się zakazem prowadzenia działalności a jedynie czasowym jej ograniczeniem, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Rozporządzenie na którym wsparto decyzję wykracza poza zakres delegacji ustawowej, co narusza art. 92 i art. 22 Konstytucji RP. Skarżący wskazał również na akty prawne regulujące działalność stacji narciarskich podkreślając brak legalnej definicji stoku narciarskiego użytej w § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. W opinii Strony obsługa stoku narciarskiego to równanie jej powierzchni, naśnieżanie, oznakowania i inne czynności o podobnym charakterze. Działalność prowadzona w dniach oznaczonych w decyzji nie miała takiego charakteru bowiem dotyczyła wyłącznie funkcjonowania wyciągów narciarskich, a zatem nie była objęta zakazem. Strona negowała także twierdzenie organu, że przyznała, iż czynności polegające na obsłudze stoków były wykonywane w dniach wskazanych w decyzji, bowiem Strona wskazała, że wykonywała je do dnia 19 marca 2021 r. Skarżący negował także pogląd, że stworzył zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego, co należy ocenić w świetle aktualnej wiedzy medycznej wskazującej na znikomą liczbę zakażeń na zewnątrz, na co przywołał opinie specjalisty wynikającą z badań oraz doniesienia medialne. Niskie ryzyko zakażania uprawniało do zastosowania art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, tym samym organ mógł odstąpić od nałożenia kary administracyjnej, co odpowiada art. 189f k.p.a. Zwłaszcza, że aktywność na świeżym powietrzu sprzyja zdrowiu. Sezon narciarski zakończono w dniu 28 marca 2021 r., a zatem zaprzestano naruszania prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu błędnego odczytania wyjaśnień Strony wskazał na konkretne oświadczenia, wywodząc z nich, że ratrakowanie i naśnieżanie miało miejsce przez cały okres prowadzenia działalności, którą także postrzegał jako udostępnienie stoku narciarzom. Podkreślał, że zgodność spornego rozporządzenia z Konstytucją nie jest jednolicie postrzegana przez orzecznictwo sądów administracyjnych. W dniu 30 grudnia 2021 r. do sprawy przystąpił Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wskazując na ustawowe kompetencje oraz konieczność ochrony przedsiębiorczości i praw mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, w szczególności poszanowanie zasady wolności działalności gospodarczej, pogłębiania zaufania do władzy publicznej, równego traktowania oraz słusznych interesów przedsiębiorców. Rzecznik poparł skargę Strony wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucał naruszenie art. 22 Konstytucji w związku z art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych w zw. z § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. oraz art. 48a ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 46b pkt 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych w zw. z § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r.. W uzasadnieniu wywodził, że zakaz prowadzenia działalności wsparto na ustawie nie dającej uprawnień do wprowadzenia całkowitego zakazu wykonywania działalności. Uprawnienie do czasowego ograniczenia działalności nie może być utożsamiane całkowitym jej zakazem, co oznacza, że rozporządzenie wydano z przekroczeniem granic delegacji ustawowej a kara została nałożona bez podstawy prawnej. Rzecznik podzielił także zapatrywanie Strony, że jej działalność nie wypełniała przesłanek z § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga i wspierające ją stanowisko uczestnika postępowania – Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców są zasadne, choć Sąd nie podziela wszystkich przedstawionych zarzutów. Spór między stronami dotyczy zasadności nałożenia na Skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za niezastosowanie do zakazu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na obsłudze stoków narciarskich. W opinii Strony i uczestnika podstępowania nałożenie wskazanej sankcji narusza konstytucyjne zasady prawa poprzez ograniczenie konstytucyjnych wolności aktem podustawowym. Nadto zaskarżony akt pomija, że działalność Skarżącego nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy prawnej wskazanej przez organ ustanawiającej zakaz prowadzenia działalności. Wreszcie nałożenie sankcji administracyjnej godzi w zasady określone przepisami art. 189c i art. 189f k.p.a. Zarzutów tych nie podziela organ administracji, wywodząc brak uprawnień do oceny zgodności z Konstytucją RP aktów prawnych nakładających prawa i obowiązki. Odmiennie też postrzega zakres zakazu ujętego w § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r., stanowiącego podstawę wywodzonych sankcji. Nie podziela także zapatrywania Strony, co do zastosowania norm regulujących administracyjne kary pieniężne. Rozpoznając tak nakreślony spór należy na wstępie odnotować, że na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1). Stan ten zastąpił wcześniej wprowadzony stan zagrożenia epidemicznego wprowadzony rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 433). Skutkiem tych okoliczności podjęto stosowne działania legislacyjne dokonując zmiany m.in. ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, mi.in. poprzez dodanie art. 46a i art. 46b ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. Na mocy zaś wskazanych przepisów wydane zostało powołane w decyzji rozporządzenie z dnia 19 marca 2021 r. ustanawiające w § 9 ust. 24 (ostatecznie do dnia 7 maja 2021 r.) zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności związanej z obsługą stoków narciarskich. Dla przejrzystości prowadzonego wywodu zasadne jest przywołanie brzmienia art. 46a i art. 46b ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. I tak zgodnie z pierwszym z powołanych zapisów w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów: 1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego, 2) rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b - mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei w art. 46b ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zapisano, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a Rada Ministrów może ustanowić: 1) ograniczenia, obowiązki i nakazy, o których mowa w art. 46 ust. 4 (czasowe ograniczenie określonego sposobu przemieszczania się; czasowe ograniczenie lub zakaz obrotu i używania określonych przedmiotów lub produktów spożywczych; czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy; zakaz organizowania widowisk i innych zgromadzeń ludności; obowiązek wykonywania określonych zabiegów sanitarnych, jeżeli wykonanie ich wiąże się z funkcjonowaniem określonych obiektów produkcyjnych, usługowych, handlowych lub innych obiektów; nakaz udostępnienia nieruchomości, lokali, terenów i dostarczenia środków transportu do działań przeciwepidemicznych przewidzianych planami przeciwepidemicznymi; obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych oraz grupy osób podlegające tym szczepieniom, rodzaj przeprowadzanych szczepień ochronnych); 2) czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców; 3) czasową reglamentację zaopatrzenia w określonego rodzaju artykuły; 4) obowiązek poddania się badaniom lekarskim oraz stosowaniu innych środków profilaktycznych i zabiegów przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 5) obowiązek poddania się kwarantannie; 6) miejsce kwarantanny; 7) zakaz opuszczania miejsca kwarantanny; 8) czasowe ograniczenie korzystania z lokali lub terenów oraz obowiązek ich zabezpieczenia; 9) nakaz ewakuacji w ustalonym czasie z określonych miejsc, terenów i obiektów; 10) nakaz lub zakaz przebywania w określonych miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach; 11) zakaz opuszczania strefy zero przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 12) nakaz określonego sposobu przemieszczania się. Podstawą zaskarżonej decyzji były poza wskazanymi już normami rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. wydanego na podstawie art. 46a i art. 46b ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych także zapisy art. 48a ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 ww. ustawy. Stanowią one, że kto w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie stosuje się do ustanowionych na podstawie art. 46 lub art. 46b nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 3-5 lub w art. 46b pkt 2 i 8, podlega karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł do 30 000 zł (art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych). Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, państwowy powiatowy inspektor sanitarny i państwowy graniczny inspektor sanitarny (art. 48 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy). W kontekście stawianych w skardze i pismach procesowych zarzutów podnoszących aspekt naruszenia Konstytucji RP nie sposób pominąć, że art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej stanowi, iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Oznacza to, że ustawa musi samodzielnie określać podstawowe elementy ograniczenia danego prawa i wolności. Nie jest w żadnej mierze sporne czy wątpliwie, że na podstawie art. 22 Konstytucji RP wolność działalności gospodarczej jest prawem konstytucyjnym, zaś jego ograniczenie dopuszczalne jest tylko w ustawie i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Nadto, co także oczywiste w świetle zasad konstytucyjnych tylko unormowania, które nie stanowią podstawowych elementów składających się na ograniczenie konstytucyjnych praw i wolności mogą być zawarte w rozporządzeniu. Należy również podkreślić, że przy ograniczaniu konstytucyjnych praw i wolności na podstawie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP kompletność i szczegółowość regulacji ustawowej musi być znacznie zwiększona. Stąd też należy podkreślić, że przepisy stanowione na poziomie rozporządzenia, oprócz tego, że nie mogą regulować podstawowych konstytucyjnych wolności i praw, muszą także spełniać warunki określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Rozporządzenie musi w związku z tym zostać wydane przez organ wskazany w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Pogląd ten wyprowadzany wprost z brzmienia powołanych zapisów Konstytucji PR ma szerokie umocowanie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wrażane tam tezy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, a wynika z nich, że sprzeczny z konstytucyjnym porządkiem prawnym jest sposób regulacji prawnej norm, stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji, łamiący bezwzględną wyłączność ustawy w dziedzinie przepisów (regulacji) o charakterze represyjnym (sankcjonująco - dyscyplinującym) oraz wyznaczenie w rozporządzeniu wykonawczym kompletnego zarysu wprowadzanych nimi nakazów (zakazów), których naruszenie podlegało sankcjom. Brak zachowania ustawowej formy dla ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w relacji do jednoczesnego wykluczenia w tej sferze dopuszczalności subdelegacji, tj. przekazania kompetencji normodawczej innemu organowi, analogicznie do wykluczenia takiej możliwości w odniesieniu do rozporządzeń wykonawczych względem ustaw, musi prowadzić do dyskwalifikacji danego unormowania, jako sprzecznego z normą rekonstruowaną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, albowiem ustanowione nią wymogi muszą się ziścić łącznie (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 maja 1998 r. sygn. akt U 5/97) - nie można zaakceptować rozwiązania polegającego na podjęciu interwencji prawodawczej w konstytucyjną zasadę swobody działalności gospodarczej w tej formie tworzenia prawa, która nie jest ustawą (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2021r., sygn. akt II GSK 1382/21, sygn. akt II GSK 996/21, sygn. akt II GSK 1032/21, sygn. akt II GSK 1206/21, sygn. akt II GSK 1448/21, sygn. akt II GSK 1544/21, sygn. akt II GSK 1545/21, sygn. akt II GSK 1546/21, sygn. akt II GSK 1622/21, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Uzasadniając powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanych orzeczeniach wskazał, że w świetle art. 20 w związku z art. 22 Konstytucji RP nie ulega wątpliwości, że wolność działalności gospodarczej - stanowiąc składową część gospodarki rynkowej - jest równocześnie publicznym prawem podmiotowym. Jakkolwiek wolność ta nie ma absolutnego charakteru, co wynika z art. 22 ustawy zasadniczej, to jednak zgodnie z wolą ustrojodawcy może podlegać ograniczeniom określonym - tylko i wyłącznie - w ustawie, co znajduje swoje potwierdzenie również w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, z którego ponadto wynika, że niezależnie od wskazanego formalnego kryterium wprowadzania ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności, ograniczenia te nie mogą jednocześnie naruszać istoty danej wolności lub prawa podmiotowego (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z: dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt P 2/98; z dnia 25 maja 1999 r., sygn. akt SK 9/98; dnia 10 kwietnia 2002r., sygn. akt K 26/00), a ich wprowadzenie może być uzasadnione - a co za tym idzie dopuszczalne i zarazem akceptowalne - jeżeli jednocześnie jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Kwestie tą w sposób szczegółowy omówił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1382/21 (dostępny w CBOSA). Zgodnie z przedstawionym tam poglądem, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, w kontekście znaczenia oraz przyjmowanego rozumienia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w orzecznictwie TK podkreśla się, że "w odniesieniu do sfery wolności i praw człowieka zastrzeżenie wyłącznie ustawowej rangi unormowania ich ograniczeń należy pojmować dosłownie, z wykluczeniem dopuszczalności subdelegacji, tj. przekazania kompetencji normodawczej innemu organowi, analogicznie do wykluczenia takiej możliwości w odniesieniu do rozporządzeń wykonawczych względem ustaw. W żadnym wypadku, w sytuacji sporu pomiędzy jednostką a organem władzy publicznej o zakres czy sposób korzystania z wolności i praw, podstawa prawna rozstrzygnięcia tego sporu nie może być oderwana od unormowania konstytucyjnego, ani mieć rangi niższej od ustawy" (por. wyrok z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt U 5/97, również wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt K 34/99; dnia 6 marca 2000 r., sygn. akt P 10/99; z dnia 7 listopada 2000 r., sygn. akt K 16/00; dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09). Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 19 maja 1998 r., sygn. akt U 5/97, odwołując się do dotychczasowego orzecznictwa wyjaśnił, że "wymaganie umieszczenia bezpośrednio w tekście ustawy wszystkich zasadniczych elementów regulacji prawnej musi być stosowane ze szczególnym rygoryzmem, gdy regulacja ta dotyczy władczych form działania organów administracji publicznej wobec obywateli, praw i obowiązków organu administracji i obywatela w ramach stosunku publicznoprawnego lub korzystania przez obywateli z ich praw i wolności (...)". Powtórzyć także za ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba, że wprowadzanie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw człowieka i obywatela może odbywać się w oparciu o środki prawne, które są osadzone na gruncie Konstytucji RP poprzez wprowadzenie odpowiedniego stanu nadzwyczajnego: stanu wojennego, stanu wyjątkowego lub stanu klęski żywiołowej (art. 228 ust. 1), co powoduje, że zasady działania organów władzy publicznej oraz zakres, w jakim mogą zostać ograniczone wolności i prawa człowieka i obywatela w czasie poszczególnych stanów nadzwyczajnych, określa ustawa. W powołanym już wyroku z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II GSK 602/21 (dostępny w CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zasadą dotyczącą każdego postępowania administracyjnego, jest legalizm działań podejmowanych przez organy rozstrzygające daną sprawę. Zasada ta ma swoje silne umocowanie zarówno w art. 6 k.p.a., ale przede wszystkim w Konstytucji RP - art. 7. Organy władzy publicznej mają nakaz działania jedynie na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, przy czym odnosi się to zarówno do stosowania prawa w procesie orzeczniczym organów administracyjnych, jak i w szerszym ujęciu, w ramach stanowienia prawa w drodze rozporządzeń, których wydawanie umocowane jest w ustawie. Wymagania, jakim musi odpowiadać upoważnienie, o którym wyżej mowa, formułuje art. 92 Konstytucji RP. Według art. 92 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu (ust. 1). Organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji, o których mowa w ust. 1, innemu organowi (ust. 2). Dla oceny zgodności sformułowania określonego przepisu prawa z wymaganiami poprawnej legislacji istotne są przy tym trzy założenia: 1) każdy przepis ograniczający konstytucyjne wolności lub prawa winien być sformułowany w sposób pozwalający jednoznacznie ustalić, kto i w jakiej sytuacji podlega ograniczeniom; 2) przepis ten powinien być na tyle precyzyjny, aby zapewniona była jego jednolita wykładnia i stosowanie; 3) przepis taki powinien być tak ujęty, aby zakres jego zastosowania obejmował tylko te sytuacje, w których działający racjonalnie ustawodawca istotnie zamierzał wprowadzić regulację ograniczającą korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw (vide: Komentarz do art. 2, (w:) L. Garlicki, M. Zubik (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom II, Warszawa 2016; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2001 r., sygn. akt K 33/00, publ. OTK 2001/7/217). Z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika niezbicie, że w rozporządzeniu powinny być zatem zamieszczane jedynie przepisy o charakterze technicznym, nie mające zasadniczego znaczenia z punktu widzenia praw lub wolności jednostki. Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że niewątpliwie w upoważnieniu zawartym w art. 46b pkt 2-12 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych brak jest wytycznych w zakresie regulowania nakazów, zakazów, ograniczeń i obowiązków. Ogólne i nieprecyzyjne sformułowania wskazujące na to, że wydając rozporządzenie Rada Ministrów powinna mieć "na względzie zakres stosowanych rozwiązań" i "bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego" nie spełniają wymogu konstytucyjnego wynikającego z treści art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Upoważnienie, o którym mowa w art. 46a ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zawiera wyłącznie odesłanie do ograniczeń, obowiązków i nakazów określonych w art. 46 ust. 4 ww. ustawy, a więc jedynie do określonego zakresu tego przepisu i nie obejmuje warunków wprowadzenia tych ograniczeń, obowiązków i nakazów (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2021r., sygn. akt II GSK 427/21, sygn. akt II GSK 602/21, sygn. akt II GSK 781/21, sygn. akt II GSK 1010/21, z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt II GSK 663/21, sygn. akt II GSK 1137/21, sygn. akt II GSK 1224/21, dostępne CBOSA). Powyższe prowadzi do wniosku, że wobec braku precyzyjnego określenia zakresu upoważnienia delegacji ustawowej dla tworzenia norm podrzędnych ustawie doprowadzono de facto do sytuacji, że w akcie podrzędnym ustawie istniała możliwość nieograniczonej, poza czasowością regulacji tych ograniczeń. Doszło w ten sposób do złamania zasady określoności ustawowej. Wskazać przy tym należy, że sąd administracyjny, w przeciwieństwie do organu ma kompetencję do kontroli zgodności przepisów rozporządzeń z przepisami zawartymi w aktach hierarchicznie nadrzędnych. Zawiera się w tym kompetencja sądu do oceny, czy przepis rozporządzenia, który został zastosowany przez organ administracji, jest zgodny z Konstytucją RP i z przepisem upoważniającym do wydania tego rozporządzenia. Ustalenie przez sąd, że decyzja administracyjna została wydana na podstawie przepisu rozporządzenia, które jest niezgodne z Konstytucją lub ustawowym upoważnieniem do jego wydania, obliguje Sąd do uchylenia takiej decyzji. Niezależnie od tego w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wprowadzone czasowe ograniczenie prowadzenia przez przedsiębiorców działalności gospodarczej sprowadzało się w istocie do całkowitego zakazu tej działalności. Taką regulację zawierało rozporządzenie z dnia 19 marca 2021 r. W kontekście opisanych ograniczeń i zakazów należy wskazać, że upoważnienie ustawowe zawarte w art. 46 ust. 4 pkt 3 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zezwalało Radzie Ministrów (art. 46b pkt 1 ww. ustawy) na ustanowienie w rozporządzeniu "czasowego ograniczenia funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy". Rada Ministrów mogła również na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych wprowadzić "czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców". Oba te upoważnienia ustawowe pozwalają ograniczyć prowadzenie działalności gospodarczej wyłącznie czasowo. Nie pozwalają one natomiast na przyjęcie konstrukcji prawnej wynikającej z zastosowanego rozporządzenia, a polegającej w istocie na ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej poprzez jej zakazanie. Ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej (rozumiane jako stan kiedy działalność może być prowadzona po spełnieniu określonych warunków) nie jest równoznaczne z zakazem jej prowadzenia (czyli stanem kiedy działalność gospodarcza danego rodzaju w ogóle nie może być prowadzona). Treść omawianego rozporządzenia ingeruje zatem w materię konstytucyjną regulowaną art. 22 Konstytucji RP, z którego wynika, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Tożsamy pogląd w przedmiocie rozumienia pojęcia "ograniczenia działalności gospodarczej" został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 760/21 (dostępny w CBOSA). Odnosząc się natomiast do dalszych zarzutów skargi, wskazujących na brak podstaw do objęcia działalności Strony w dach od 20 – 22 marca 2021 r. zakresem przedmiotowym § 9 ust. 24 rozporządzenia z dnia 19 marca 2021 r. Sąd nie podziela ich zasadności. Wbrew poglądom Skarżącego brak podstaw do przyjęcia, że obsługa stoków narciarskich obejmuje swoim zakresem wyłącznie techniczne ich przygotowanie z pominięciem czynności dotyczących działania wyciągów narciarskich i transportu osób przy ich pomocy. Istotnie w przepisach prawa brak definicji legalnej pojęcia "obsługa stoków narciarskich", co nakazuje odwołanie się do reguł interpretacyjnych. Prymat ma w tym względzie wykładnia językowa jako preferowany model odkodowywania norm prawnych. Podstawowym uzasadnieniem dla zasady pierwszeństwa tego rodzaju wykładni jest fakt, że to właśnie język, a nie inne media, jest podstawowym instrumentem komunikowania się prawodawcy z adresatami jego normy (NSA z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 327/04 ONSAiWSA 2005/1/17). Rezultat wykładni językowej winien być poddany dalszym zasadom interpretacyjnym (systemowej i celowościowej) celem uzyskania prawidłowego odczytania znaczenia przepisu. Wykładnia językowa wsparta na gramatycznym rozumieniu wskazanego zwrotu nie nastręcza problemów, niezależnie od tej tezy znajduje umocowanie w dalszych regułach wykładni. I tak zgodnie z językowym znaczeniem słów, stok jest rozumiany jako "pochyła powierzchnia wzniesienia lub wklęsłości ziemi", narciarstwo jako "biegi, skoki, zjazdy na nartach; też: dyscyplina sportowa", zaś obsługa "obsługiwanie ludzi lub jakichś urządzeń; też: grupa ludzi, którzy się tym zajmują" (Słownik Języka Polskiego, wydawnictwo PWN ). Zatem rację ma organ, że użyte we wskazanym zapisie sformułowanie odnosi się do działalności związanej z organizacją narciarskiej trasy zjazdowej, obsługą wyciągów, a co za tym idzie także osób z nich korzystających. Takie rozumienie tego przepisu wynika także z wykładni systemowej wewnętrznej i celowościowej. W zakresie sytemu, to przepis ten odnosi się do zakazu prowadzenia określonych rodzajów działalności, zaś jego celem to ochrona życia i zdrowia ludzkiego. Nie ulega zatem wątpliwości, że ograniczenie prowadzenia działalności (w rozporządzeniu zakaz) nie mogło dotyczyć wyłącznie prac związanych z obsługą techniczną stoku (naśnieżanie, ratrakowanie) ale odnosiło się do działalności polegającej na obsłudze osób korzystających z urządzeń (wyciągów) i stoków zjazdowych. W opinii Sądu nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego odwołanie się przez Stronę do oznaczenia Polskiej Klasyfikacji Działalności. Symbolem tym nie posługuje się ustawa, nadto wskazać trzeba, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) zostało wydane na podstawie art. 40 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem tej normy Standardowe klasyfikacje i nomenklatury, o których mowa w ust. 1, wprowadza Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. Dalszy zaś zapis stanowi, że wprowadzone w trybie ust. 2 standardowe klasyfikacje i nomenklatury stosuje się w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej. Uprzedni zaś, że Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w porozumieniu z właściwymi naczelnymi organami administracji państwowej, opracowuje podstawowe do określenia przebiegu i opisu procesów gospodarczych i społecznych standardowe klasyfikacje i nomenklatury, wzajemne relacje między nimi oraz ich interpretacje. Są to zatem regulacje służące celom statystycznym i bez wyraźnego odwołania do ich treści i zasad nie mogą wyznaczać zakresu obowiązywania przedmiotowego normy prawnej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 189c k.p.a., wskazać trzeba, czasowy charakter regulacji wprowadzającej zakaz prowadzenia działalności. Okresu ich obowiązywania nie można utożsamiać z okresem, w którym możliwe jest sankcjonowanie przez organy stwierdzonych naruszeń ograniczeń wynikających z takich przepisów. Interpretowanie takich przepisów w sposób, który uniemożliwiałby stosowanie sankcji w okresie, kiedy dane ograniczenia już nie obowiązują, mimo iż zostały one naruszone w czasie gdy były aktualne, doprowadziłoby bowiem w efekcie do obchodzenia ustanowionych ograniczeń, które stałyby się w istotnym stopniu przepisami martwymi, co byłoby zarazem sprzeczne z wolą ustawodawcy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1197/21, dostępne w CBOSA). W konsekwencji nie sposób podzielić zarzutu art. 189c k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy w czasie orzekania w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywały inne przepisy prawa, niż w czasie jego naruszenia, w następstwie czego nałożenie przedmiotowej kary było bezprzedmiotowe. W kwestii zaś normy art. 189f k.p.a. trzeba wyjaśnić, że wskazane przez organ okoliczności wyłączające zastosowanie ww. przepisu (ograniczenie kontaktów w szczególności w zamkniętym pomieszczeniu) nie przekonują, gdyż działalność Strony była realizowana na powietrzu. W tym względzie zabrakło analizy i oceny adekwatnej do okoliczności sprawy, a taką wbrew stanowisku wyrażonym w zaskarżonej decyzji winny podjąć organy stosujące prawo. Opisane uwagi mają wyłącznie walor wyjaśniający, nie mogą przybrać zaleceń kierowanych do organu, gdyż - tak jak to zostało uprzednio wskazane – Sąd uznał, że rozporządzenie stanowiące podstawę ograniczenia działalności gospodarczej narusza przepisy Konstytucji RP, ponieważ w drodze rozporządzenia doszło do ograniczenia wolności działalności gospodarczej, która to mogła zostać ograniczona wyłącznie w drodze regulacji ustawowej. Końcowo odnotowania jeszcze wymaga, że rację ma Skarżący wywodząc, iż organ błędnie odczytał tę część jego wyjaśnień składanych w dniu 26 sierpnia 2021r., w której odnosił się do prowadzenia działalności polegającej na obsłudze stoków narciarskich (w rozumieniu Strony). Skarżący w sposób niebudzący wątpliwości stwierdził, że czynności ratrakowania i naśnieżania miały miejsce do 19 marca 2021 r. Jakkolwiek okoliczność ta nie ma dla sprawy istotnego znaczenia, to nie umknęła uwadze Sądu a jej odnotowanie jest konieczne z uwagi na walor edukacyjny orzeczenia. W tych okolicznościach Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Uznając jednocześnie, że z uwagi na stwierdzony charakter naruszenia prawa brak podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd postępowanie to umorzył (punkt II sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.