IV SA/Wr 836/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant asystent sędziego Marcin Jarecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi L. O. na decyzję Wojewody D. z dnia r. nr [....] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [..]nr [...]wydaną z powołaniem się na przepisy art.9 ust.1 pkt14 lit. a i b , art. 33 ust. 4 pkt 1 i ust.4a , art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 674, ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy – działający z upoważnienia Starosty Z. - orzekł o pozbawieniu L. O. (dalej: skarżący) statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 15 lipca 2014 r. z powodu przebywania za granicą w okresie dłuższym niż 10 dni . W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał ,że skarżący zarejestrował się w dniu 10 grudnia 2013 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. , uzyskując z dniem rejestracji status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 18 grudnia 2013 r. na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, o ile wcześniej nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Dokonując rejestracji bezrobotny został pouczony o przysługujących prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o podstawowym obowiązku zgłaszania się w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach oraz o tym, że jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego, a także, że bezrobotny który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, ma obowiązek uprzedniego powiadomienia o tym powiatowego urzędu pracy pod rygorem pozbawienia statusu bezrobotnego (Informacja dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy z dnia 10 grudnia 2013r.). Dalej organ wskazał, że w dniu 10 czerwca 2014 r. bezrobotnemu wyznaczono kolejny termin stawiennictwa urzędzie na dzień 6 sierpnia 2014 r., co strona przyjęła do wiadomości i potwierdziła własnoręcznym podpisem w części "D" karty rejestracyjnej. W dniu 1 sierpnia 2014 r. do urzędu wpłynęło pismo skarżącego z prośbą o przełożenie terminu wizyty, gdyż z przyczyn losowych nie będzie mógł się stawić dnia 6 sierpnia 2014 r. Pismo nadane było D. w dniu 29 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego). Następnie dnia 12 sierpnia 2014 r. zainteresowany zgłosił się do urzędu pracy i złożył oświadczenie, z którego wynika, że w dniu 6 sierpnia 2014 r. nie mógł się stawić w urzędzie z powodu przebywania w D. od dnia 15 lipca 2014 r. Strona stwierdziła również, że nie wiedziała o tym , że ma zgłosić w urzędzie wyjazd wcześniej . Podała , że wróciła w dniu 11 sierpnia 2014 r. i niezwłocznie zgłosiła się do urzędu. Przy czym z jej oświadczenia wynika także, że na opóźniony powrót miał wpływ niesprawny samochód. Poczyniwszy powyższe ustalenia I instancji stwierdził , że jednym z warunków posiadania statusu bezrobotnego jest zdolność i gotowość do podjęcia pracy, wyrażająca się w przebywaniu w kraju oraz gotowość do podjęcia zatrudnienia. Przebywanie poza granicami kraju powyżej 10 dni lub pozostawanie w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia stanowi podstawę do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Właściwy organ nie może pozbawić statusu bezrobotnego, jeśli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy . Natomiast jeżeli strona nie zawiadomiła uprzednio organu o zamierzonym wyjeździe za granicę, wówczas status bezrobotnego traci w dniu wyjazdu . W tym zakresie organ przywołał brzmienie art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...), zgodnie z którym starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 2. Z kolei w myśl art. 75 ust. 3 tej ustawy " Bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawianiu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Całkowity okres zgłoszonego pobytu zagranica oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego." Konkludując organ stwierdził, że w związku z tym, że skarżący pozostawał za granicą przez okres dłuższy niż 10 dni, tj. od dnia 15 lipca 2014 r. do dnia 11 sierpnia 2014 r., stanowi to podstawę do pozbawienia strony statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem wyjazdu tj. z dniem 15 lipca 2014 r. W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej L.O. podniósł , że pracownicy Powiatowego Urzędu Pracy w Z. nie pomogli mu w znalezieniu odpowiedniego zatrudnienia i w zaistniałej sytuacji postanowił nie polegać na pracownikach urzędu , tylko sam poszukać sobie pracy poza granicami powiatu złotoryjskiego. Podał ,że w dniu 27 lipca 2014 r. (niedziela) wyjechał w celu poszukiwania pracy do D. , gdzie w poniedziałek wieczorem jego samochód uległ awarii. Niezwłocznie listem priorytetowym wysłanym 29 lipca 2014 r. z miejscowości O. w D. powiadomił PUP w Z., że z przyczyn losowych niezależnych od niego nie będzie mógł stawić się w urzędzie. Odwołujący twierdził także, że od dnia 31 lipca do dnia 4 sierpnia 2014 r. był na terenie powiatu złotoryjskiego i czekał, m. in. na części do samochodu. Ze sprawną częścią pojechał do D. , skąd wyjechał w niedzielę 10 sierpnia 2014r. i wrócił do kraju . Odwołujący opisał także wizytę w urzędzie w dniu w dniu 12 sierpnia 2014 r., w którym składał wyjaśnienia co do niestawiennictwa w dniu 6 sierpnia 2014 r. Wyjaśnił że przez zamieszanie i stres związany z całą sytuacją podał nieprawdziwy okres pobytu, całkowicie bez kalendarza i pod presją. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszo-instancyjną . W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji i dokonaną przez ten organ ocenę prawną tych ustaleń. Wskazał ,że odwołujący w dniu 10 grudnia 2013 r. dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z., jako osoba bezrobotna. Z zapisów w karcie rejestracyjnej wynika, że w trakcie wizyty w urzędzie w dniu 10 czerwca 2014 r. wyznaczono mu kolejny termin stawiennictwa w urzędzie na dzień 6 sierpnia 2014 r. , na który skarżący nie stawił się . Natomiast zgłosił się w dniu 12 sierpnia 2014 r. i złożył oświadczenie , w którym podał powody swojego niestawiennictwa. Wyjaśnił wówczas, że przebywał w D. i nie wiedział, iż musi wcześniej zgłosić w urzędzie swój wyjazd. Wskazał, że jego samochód uległ awarii , musiał być naprawiony w warsztacie i oczekiwał na części zamienne. Przyjechał w poniedziałek 11 sierpnia 2014 r. i niezwłocznie stawił się w urzędzie. Końcowo wskazał też , że za granicą przebywał od dnia 15 lipca 2014 r. W tych okolicznościach - zdaniem organu odwoławczego - organ I instancji zasadnie uznał, że strona wyjechała za granicę w dniu 15 lipca 2014 r. , gdzie przebywała powyżej 10 dni. Przy czym faktu wyjazdu za granicę strona nie zgłosiła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z.. Tym samym - według organu II instancji - należało uznać, że swoim zachowaniem strona wypełniła dyspozycję art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ze złożonego przez nią w dniu 12 sierpnia 2014 r. pisemnego wyjaśnienia niewątpliwie wynika, że przebywała za granicą dłużej niż 10 dni. W ocenie organu II instancji termin wyjazdu za granicę oraz okres pobytu podany w wyjaśnieniu z dnia 12 sierpnia 2014 r. jest bardziej wiarygodny. Za takim stanowiskiem przemawia fakt, że wyjaśnienia te były składane na drugi dzień w po powrocie z zagranicy, który miał miejsce w dniu 11 sierpnia 2014 r. Zatem trudno jest uznać, że strona w dniu 12 sierpnia 2014 r. nie wiedziała od kiedy i jak długo przebywała za granicą. Nawet, jak sugeruje strona, "stres i zamieszanie" podczas składania wyjaśnień w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. w dniu 12 sierpnia 2014 r. nie mogły mieć wpływu na podanie przez nią nieprawdziwego okresu pobytu. Nadto skoro, jak twierdzi w odwołujący ,że w powiecie złotoryjskim przebywał od dnia 31 lipca 2014 r. do dnia 4 sierpnia 2014 r., to dlaczego nie stawił się w urzędzie w celu szczegółowego wyjaśnienia swojej sytuacji i podania , dlaczego nie będzie mógł się stawić w urzędzie w dniu wyznaczonej wizyty, tj. 6 sierpnia 2014 r. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący podniósł zarzut jej niezgodności z prawem . W szczególności skarga została oparta na zarzucie niezastosowania przepisu art. 75 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy . Według skarżącego skoro udał się w celu poszukiwania pracy do D., która jest członkiem Unii Europejskiej , to w żadnym wypadku nie powinien stracić przysługującego mi statusu bezrobotnego. Natomiast ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie może karać bezrobotnego za aktywność w poszukiwaniu zatrudnienia. W ocenie skarżącego fakt, że nie stawił się w wyznaczonym na dzień 6 sierpnia 2014 r. terminie, w powiatowym urzędzie pracy nie pozbawia go statusu osoby bezrobotnej , dotrzymał bowiem ustawowych siedmiodniowych terminów usprawiedliwienia i stawiennictwa w urzędzie. Skarżący wywodził , że nie pozwolono mu napisać w jakim celu wyjechał do D. , zmuszono go do napisania o awarii samochodu i okresie pobytu za granicą. Z kolei okoliczności związane z wyjazdem do D. szczegółowo opisał w odwołaniu , natomiast wykazał się pozytywną nadgorliwością uprzedzając Powiatowy Urząd Pracy w Z. o problemach związanych z samochodem i wysyłając z D. list. Dalej oświadczył pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań, że w celu poszukiwania zatrudnienia w D. wyjechał z Polski w dniu 27 lipca 2014r. w godzinach rannych, a powrócił w dniu 10 sierpnia 2014r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdził, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest pobyt skarżącego za granicą w okresie dłuższym niż 10 dni, co w konsekwencji spowodowało utratę statusu osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku z dniem 15 lipca 2014r. Przed wyjazdem za granicę skarżący nie zgłosił tego faktu w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z.. O powyższym obowiązku , skarżący był prawidłowo pouczony, na co wskazują akta sprawy. Z przepisu art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika bezwzględny obowiązek informowania, właściwego urzędu pracy przez bezrobotnego o zamierzonym pobycie za granicą bez względu na cel w jakim bezrobotny wyjeżdża za granicę. Zatem w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 75 ust. 4 tej ustawy, na który powołuje się skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy , że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego , o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd , następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ( zwanej dalej p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy ,że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Przy czym sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu administracyjnego nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony i czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla niej względnie czy narusza zasady współżycia społecznego . Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. Nie ulega wątpliwości ,że tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny ma znaczenie dla poprawnego, zgodnego z obowiązującym stanem prawnym, rozpoznania sprawy i orzeczenia o prawach lub obowiązkach stron.. W zakresie ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych organy obu instancji oparły się na dwóch sporządzonych osobiście przez skarżącego pismach z dnia 29 lipca 2014r. i 12 sierpnia 2014r. , z których wynikają nie tylko przyczyny niestawienia się strony na termin wyznaczony przez powiatowy urząd pracy , ale również okoliczność wyjazdu za granicę , data tego wyjazdu i okres pobytu poza krajem . Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , której art. 33 ust. 4 pkt 1 stanowi ,że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego , który nie spełnia warunków, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Z kolei przepis art. 75 ust. 3 tej ustawy przewiduje ,że bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Przytoczony przepis przy uwzględnieniu definicji bezrobotnego określonej w art.2 ust.1 pkt 2 tej ustawy , w której wyszczególniona została przesłanka zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zawodowej , daje podstawę do przyjęcia normy prawnej , zgodnie z którą , jednym z warunków posiadania statusu bezrobotnego jest zdolność i gotowość do podjęcia pracy, wyrażająca się w przebywaniu w kraju oraz gotowości do podjęcia pracy. ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 listopada 2013r. sygn. akt IV SA/Gl 1183/12 , publ. na stronie orzeczenia .nsa.gov.pl). Przebywanie poza granicami kraju powyżej 10 dni stanowi podstawę do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i otrzymywanego z tego tytułu zasiłku. Tak dzieje się wówczas , gdy bezrobotny o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia nie powiadomił powiatowy urząd pracy . Jeżeli osoba bezrobotna nie zawiadomiła uprzednio organu o zamierzonym wyjeździe za granicę ,wówczas status bezrobotnego traci w dniu wyjazdu. Chodzi tu zatem o wcześniejsze powiadomienie urzędu pracy , na co wskazuje użyte przez ustawodawcę sformułowanie "zamierzonym" ( zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 grudnia 2008r. sygn. II SA/Łd 142/08 , LEX nr 528055). A zatem właściwy organ nie może pozbawić bezrobotnego tego statusu ,jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w analizowanej sprawie. Z materiału aktowego sprawy wynika, że do organu wpłynęło w dniu 1 sierpnia 2014 r. nadane w D. w dniu 29 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego) pismo skarżącego z prośbą o przełożenie terminu wizyty, gdyż z przyczyn losowych nie będzie mógł się stawić na wyznaczony termin w dniu 6 sierpnia 2014 r. W dniu 12 sierpnia 2014 r. skarżący zgłosił się do urzędu pracy i złożył pisemne oświadczenie, z którego wynika, że w dniu 6 sierpnia 2014 r. nie mógł się stawić w urzędzie z powodu przebywania w D. od dnia 15 lipca 2014 r. Tych ustaleń poczynionych przez organy na podstawie pism osobiście sporządzonych przez stronę , skarżący skutecznie nie podważył. Natomiast wnioski jakie wyciągnęły organy z tych ustaleń są logiczne i merytorycznie uzasadnione. Zważywszy , że jedno ( z dwóch) z pisemnych wyjaśnień skarżącego , składane było następnego dnia po jego powrocie z zagranicy . Nie sposób zatem przyjąć , że w dniu 12 sierpnia 2014 r. nie wiedział on od kiedy i jak długo przebywał za granicą , na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Skarżący , jak wynika z jego oświadczenia złożonego w dniu 10 grudnia 2013r. własnoręcznym podpisem potwierdził pouczenie go o obowiązku zawiadomienia powiatowego urzędu pracy o fakcie wyjazdu za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do pracy( pkt18 lit. d oświadczenia ) oraz przyjęcie do wiadomości treści art.75 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( pkt V podpkt 6 Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy ) . Nie budzi zatem wątpliwości ,że skarżący został pouczony o nałożonym na niego obowiązku w sposób umożliwiającym mu jego późniejsze wykonanie. Z ujawnionych , niepodważonych przez skarżącego okoliczności badanej sprawy wynika, że nie dopełnił on obowiązku konieczności zawiadomienia o zamierzonym pobycie za granicą bądź też o "przebywaniu" za granicą w okresie dłuższym niż 10 dni. W tym stanie rzeczy skoro stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie normy wynikającej z art. 75 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to były dostateczne podstawy do przyjęcia ,że zaistniała przesłanka do podjęcia decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego . Wbrew wywodom skargi w analizowanym przypadku nie mógł mieć zastosowania przepis art. 33 ust.4 pkt 4 powołanej wyżej ustawy , który w przypadku braku uzasadnionych przyczyn niestawiennictwa w urzędzie pracy i jego usprawiedliwienia w określonym terminie , stanowi odrębną podstawę pozbawienia statusu bezrobotnego. Do stanu hipotetycznego , o którym mowa w przepisie art. 33 ust.4 pkt 4 wskazanej wyżej ustawy należy zaliczy zdarzenia nagłe , których bezrobotny nie mógł przewidzieć. Nie sposób zaliczyć do nich planowanego wyjazdu za granicę . Zamierzonego skutku prawnego nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 75 ust.4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , który przewiduje ,że bezrobotny, który nabył w Rzeczpospolitej Polskiej prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia i udaje się do innego państwa, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w celu poszukiwania pracy, zachowuje prawo do tych świadczeń na zasadach określonych w przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Obecnie jest to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ( Dz. U. UE .L.2004.166.1 ) , którego art.64 reguluje sytuację bezrobotnych udających się do innego Państwa Członkowskiego . Najważniejsze zasady , o jakich się w nim mowa to : - po pierwsze, przed wyjazdem uprawniony musi być zarejestrowany jako poszukujący pracy i pozostawać do dyspozycji krajowych służb zatrudnienia przynajmniej przez cztery tygodnie, - po drugie, następnie musi się zarejestrować w tym samym charakterze w urzędzie państwa członkowskiego do którego udaje się , oraz podporządkować się zorganizowanej tam procedurze kontroli , a także przestrzegać warunków określonych w ustawodawstwie tego państwa, - po trzecie , rejestracja powinna być dokonana w ciągu 7 dni , licząc od dnia , w którym przestał pozostawać w dyspozycji urzędów państwa , z którego wyjechał , - po czwarte, prawo do świadczeń jest zachowane przez okres trzech miesięcy , licząc od dnia wyżej wskazanego. Termin trzech miesięcy może być przedłużony przez właściwe urzędy i instytucje maksymalnie do sześciu miesięcy. W realiach badanej sprawy skarżący , poza powołaniem się na komentowany wyżej przepis , nie wskazał na żadne okoliczności , uzasadniające jego zastosowanie . Nie wynikają one również z materiału aktowego rozpatrywanej sprawy . Zatem ma rację organ odwoławczy , kiedy wywodzi ,że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 75 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Reasumując powyższe , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził ,że zarzuty skargi przedstawiają się jako niezasadne , co obligowało go do oddalenie skargi na podstawie art.151 p.p.s.a.