IV SA/Wr 839/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz osób uprawnionych I. oddala skargę; II. przyznaje adw. E. S. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa –Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu sądowym . Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. K. od wydanej z upoważnienia Prezydenta W, decyzji Starszego Administratora Działu Świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W z dnia [...] lipca 2014 r. ([...]), odmawiającej umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz osób uprawnionych N. S., K. K. i J. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.) - dalej ustawa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że podaniem z dnia 5 lipca 2013 r. K. K. wystąpił do organu pierwszej instancji z prośbą o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, z uwagi na trudną sytuację finansową i zdrowotną. Oznaczoną na wstępie decyzją, organ pierwszej instancji, powołując się na art. 30 ust. 1 ustawy z 2007 r., odmówił K. K. umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz osób uprawnionych N. S., K. K. i J.K.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że obowiązek alimentacyjny K. K. wobec N. S. został uchylony z dniem 1 marca 2011 r. na mocy wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 14 lipca 2011 r. Do tego czasu dłużnik był zobowiązany do uiszczania alimentów na rzecz N. S. w kwocie 450 zł miesięcznie. Ponadto, wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 10 maja 2013 r. został uchylony obowiązek alimentacyjny strony wobec synów K. i J. Do tego czasu wnioskodawca był zobowiązany do zapłaty na rzecz ww. osób świadczeń alimentacyjnych w kwotach 480 zł oraz 500 zł miesięcznie. Organ podał, że z zaświadczenia Komornika o wysokości wyegzekwowanego świadczenia alimentacyjnego wynika, że podczas trwania egzekucji, w okresie od 1 czerwca 2007 r. do czerwca 2014 r., co miesiąc egzekwowane były świadczenia alimentacyjne, poprzez potrącanie ze świadczenia otrzymywanego przez dłużnika z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w kwotach od 238,92 zł do 383,41 zł. Powołując się na powyższe organ stwierdził, że na dzień wydania decyzji w okresie ostatnich siedmiu lat prowadzonego postępowania egzekucyjnego K. K. nie uiszczał pełnej zasądzonej kwoty na poczet alimentów, zatem nie spełnia przesłanek wynikających z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ani też przesłanek określonych w art. 3o ust. 1 pkt 1 - 2. Organ podniósł również, że ustawa nie przewiduje możliwości umorzenia należności dłużników alimentacyjnych z tytułu zaliczek alimentacyjnych ze względu na jego sytuację dochodową bądź rodzinną. Wnioskodawca wniósł odwołanie od powyższej decyzji, stwierdzając że nigdy nie był wstanie spłacić zaległości z tytułu zaliczki alimentacyjnej, gdyż w przeszłości nie mógł podjąć pracy ze względu na sytuację zdrowotną. Wniósł o umorzenie należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej ze względu na swą trudną sytuację finansową i treść ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych lub § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. Podniósł, iż jego wiek oraz stan zdrowia nie pozwalają mu liczyć na poprawę sytuacji materialnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie podało co następuje: Stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że zaliczki alimentacyjne, z tytułu których odwołujący stał się dłużnikiem, były wypłacane na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Ten akt normatywny został uchylony powoływaną już wcześniej ustawą z 2007 r. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z 2007 r., organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy (m.in. z tytułu zaliczek alimentacyjnych), w łącznej wysokości: 1) 30 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50 % jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100 % jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Stwierdziło też, że w sprawach o umorzenie należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych mają zastosowanie przepisy obecnie obowiązującej ustawy. Taki pogląd jest zgodny orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazywał, iż skoro ustawodawca nie wymienił w przepisach przejściowych ustawy z 2007 r. spraw o umorzenie należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych, to tym samym sprawy te zostały potraktowane jako nowe, podlegające już regulacjom zamieszczonym w ustawie z dnia 7 września 2007 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012r., I OSK 618/12). Podobny pogląd zaprezentowany został również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 września 2010 r. Z akt sprawy wynika, iż K. K. zobowiązany był do uiszczania alimentów na rzecz N. S. w kwocie 450 zł miesięcznie, na rzecz K. K. - w kwocie 480 zł miesięcznie oraz na rzecz J. K. - w kwocie 500 zł miesięcznie. Jednocześnie z informacji Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W., wynika, że podczas trwania egzekucji - w okresie od 1 czerwca 2007 r. do czerwca 2014 r., co miesiąc egzekwowane były świadczenia alimentacyjne w kwotach od 238,92 zł do 383,41 zł. Należności alimentacyjne egzekwowane są ze świadczenia otrzymywanego przez dłużnika z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i brak jest dobrowolnych wpłat. Komornik wykazał w zaświadczeniu, że aktualna zaległość w sprawie wynosi: dla Funduszu Alimentacyjnego 48 394,36 zł, zaś z tytułu zaliczki alimentacyjnej - 23 635,50 zł. Zatem z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że potrącane ze świadczenia otrzymywanego przez skarżącego kwoty, w okresie ostatnich 3, 5 i 7 lat, nie pokrywały miesięcznej kwoty ustalonych alimentów. Przesądza to o uznaniu, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające uwzględnienie złożonego przez zainteresowanego wniosku i w efekcie umorzenia jego należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej. Uznał również za nietrafne zarzuty podniesione w odwołaniu. Wbrew bowiem jego wnioskom, rozpoznanie złożonego w sprawie wniosku nie mogło nastąpić na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz.732, ze zm.). Zaległości alimentacyjne wnioskodawcy pochodzą z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych w trybie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Jednakże wniosek o umorzenie został złożony w dniu 12 lipca 2013 r., a zatem już pod rządami ustawy z 2007 r. która weszła w życie z dniem 1 października 2008 r. Wniosek ten wszczął nową sprawę administracyjną, rozstrzyganą w drodze odrębnej decyzji. Obecnie obowiązująca ustawa zawiera przepisy przejściowe wyraźnie regulujące granice stosowania przepisów dotychczasowych. Obejmują one sprawy o zaliczki alimentacyjne, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy (art. 41), sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne (art. 42 ust. 2) i egzekucję należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych (art. 43 ust. 1). To wyodrębnienie poszczególnych kategorii spraw w kolejnych trzech artykułach wskazuje wyraźnie, że pod pojęciem spraw o zaliczki alimentacyjne, użytym w art. 41 ustawy, nie mieszczą się wszystkie sprawy uregulowane w rozdziale trzecim ustawy z 2005 r., lecz wyłącznie sprawy o zaliczki alimentacyjne, a więc o ustalenie prawa do tej zaliczki i jej wysokości. Brak jest podstaw prawnych do przyjęcia poglądu, według którego art. 41 ustawy z 2007 r. obejmuje również sprawy o umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych zaliczek. Ponadto art. 41 ustawy z 2007 r. nie uzależnia stosowania przepisów dotychczasowych od chwili wszczęcia postępowania administracyjnego, lecz od chwili powstania prawa do zaliczki alimentacyjnej. Ponieważ prawo to nie mogło powstać po wejściu w życie ustawy z 2007 r., nie przewidującej już tego rodzaju świadczenia, to art. 30 ust. 1 tej ustawy nie miałby nigdy zastosowania do należności wymienionych w art. 28 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Byłoby to sprzeczne z treścią art. 30 ust. 1 ustawy z 2007 r., który wymienia właśnie należności, o których mowa m.in. w art. 28 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2011 r., I SA/Wa 868/11). Dodało też, że rozstrzygając niniejszą sprawę organ pierwszej instancji nie był również uprawniony do zastosowania art. 30 ust. 2 ustawy. Na podstawie tego przepisu możliwe jest umorzenie w oparciu o przesłanki związane z sytuacją dochodową dłużnika, bez konieczność oceny stopnia wyegzekwowania długu z tytułu alimentów, ale tylko w odniesieniu do wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. SKO cytując art. 28 ust. 1 ustawy stwierdziło, że w przepisie tym wprowadzono kolejność zaspakajania należności na skutek otrzymania przez osobę uprawnioną świadczenia z funduszu alimentacyjnego, z kwoty uzyskanej z egzekucji od dłużnika alimentacyjnego. Stwierdziło, że oznacza to, że na podstawie powyższego art. 28 ust. 1 ustawy z 2007 r. należnościami wypłaconymi z funduszu alimentacyjnego - są tylko świadczenia wypłacone na podstawie tej ustawy, tj. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Wynika to z wyraźnego odróżnienia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego - wskazanych w art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy - od należności wypłaconych z tytułu zaliczki alimentacyjnej wymienionej w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy i należności wypłaconych z tytułu świadczeń na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym - wymienionych w art. 28 ust. 1 pkt. 4 ustawy. Podobnie należności te, aczkolwiek uszeregowane w innej kolejności, określa art. 28 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Biorąc powyższe pod uwagę poza wyjątkiem wskazanym w art. 30 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2007 r., umorzenie zaliczki alimentacyjnej nie może być przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ właściwy wierzyciela w oparciu o ustawę o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 października 2011 r., II SA/Bd 997/11). Z przytoczonych wyżej względów, po przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, organ odwoławczy stwierdza, że nie ma możliwości uwzględnienia odwołania i uwzględnienia złożonego przez K. K. wniosku. Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Podał w niej wysokość zaległości z tytułu zaliczki alimentacyjnej wraz z odsetkami i stwierdził, że nie mógł ich spłacić z uwagi na stan zdrowia i brak możliwości podjęcia pracy. Wymienił lata, w których przebywał na wielomiesięcznych leczeniach. Stwierdził, że posiada I grupę inwalidztwa. Wniósł o umorzenie należności z tytułu zaległych zaliczek alimentacyjnych z uwagi na trudną sytuację materialną, finansową i zdrowotną oraz decyzję 304/22/2/2014, w której wyliczono jego dochód. Podał też, jego sytuacja materialno-bytowa i zdrowotna nie uległa zmianie od dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wówczas to Sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. może w zależności od okoliczności uchylić zaskarżoną decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Jednakże zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądu oparta na wskazanych przepisach daje podstawę do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2012r. nr 1228 ze zm.) – dalej ustawa. Mówi on w ust. 1, że organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy w łącznej wysokości: 1) 30 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. W ust. 2 zaś stanowi, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji alimentacyjnej (ust. 3). Z przepisu powyższego wynika, że organami uprawnionymi do umorzenia należności są organ właściwy wierzyciela oraz organ właściwy dłużnika. Jednakże mogą one wydawać decyzje w tym względzie w oparciu o inne przesłanki, organ wierzyciela – uwzględniając sytuację rodzinną i dochodową, organ dłużnika – okres wpłat świadczeń. Przy czym organ właściwy wierzyciela może również odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Organ właściwy wierzyciela może dokonywać umorzenia (rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności) z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Natomiast co wynika z art. 30 ust. 1 ustawy (zdanie pierwsze) organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy czyli należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy, należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłacanych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej i należności limitowane funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłacanych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974r. o funduszu alimentacyjnym (...). Istotne zatem w sprawie jest jakie zobowiązanie posiada osoba zainteresowana oraz do jakiego organu złożyła wniosek w przedmiocie umorzenia. Wniosek skarżącego rozpoznawał organ dłużnika – zatem mógł on rozważać żądanie zainteresowanego w oparciu o art. 30 ust. 1 ustawy, czyli przedmiotem decyzji mogły być należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych powstałe na dzień obowiązywania powołanej ustawy i należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłacanych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. Organ ustalił, że skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłacanych na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych. Zatem do rozpoznania wniosku należało zastosować art. 30 ust. 1 obowiązującej ustawy. Tym samym organ miał obowiązek ustalić czy i w jakim okresie egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego była skuteczna w wysokości nie niższej niż wysokość żądanych alimentów. Organy ustaliły powyższą okoliczność w oparciu o zaświadczenie Komornika – informację o wysokości wyegzekwowanego świadczenia alimentacyjnego, z dnia 9 lipca 2014r. Wynika z niej niewątpliwie, że przez okres 7 lat przed złożeniem wniosku, od czerwca 2007r. do czerwca 2014r. nie wyegzekwowano w żadnym miesiącu należności alimentacyjnych odpowiadających wysokości alimentów. Wpłaty wynosiły od 238,92 do 383,41 zł, alimenty zaś na troje dzieci wynosiły 1430 zł miesięcznie. W tych też okolicznościach uznać należy, że przesłanki wymienione w art. 30 ust. 1 warunkujące umorzenie należności alimentacyjnych nie zostały spełnione, tym samym umorzenie nie było możliwe. Dodać też należy, iż Sąd podziela stanowisko organu, że w sprawach o umorzenie należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych mają zastosowanie przepisy obecnie obowiązującej ustawy. Niewątpliwie wniosek skarżącego został złożony pod rządami ustawy z dnia 7 września 2007 r. – w dniu 12 lipca 2013 r., która weszła w życie z dniem 1 października 2008 r. W przepisach przejściowych obowiązującej ustawy, w art. 41, art. 42 ust. 2 i art. 43 ust. 1 uregulowano granice stosowania przepisów dotychczasowych. Z wymienionych przepisów wynika, że obejmują one sprawy dotyczące zaliczek alimentacyjnych, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy, sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne, egzekucji należności z tytułu wypłacanych zaliczek alimentacyjnych. Istotnie wymienienie w przepisach przejściowych określonych spraw, daje podstawę do uznania, że dotyczą one tylko wymienionej kategorii spraw a nie wszystkich opartych na poprzednio obowiązującej ustawie. Należy się również zgodzić z organem II instancji, że zapis zawarty w art. 30 ust. 1 obowiązującej ustawy daje podstawy do stwierdzenia, że umorzenie zaliczek alimentacyjnych, a taka instytucja istniała w ustawie z marca 2005 r., może być dokonane na mocy obowiązujących przepisów. Art. 30 ustawy odwołujący się w ust. 1 do art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy reguluje kwestię umorzenia zaliczek alimentacyjnych, z wniosku złożonego po dniu 30 września 2008 r., pod działanie ustawy z dnia 7 września 2007 r. Takie stanowisko potwierdza powołane przez organ II instancji orzecznictwo sądowoadministracyjne. Z powołanych wyżej względów zarzut pełnomocnika skarżącego, iż naruszono art. 30 ust. 2 ustawy, poprzez brak jego zastosowania należy uznać za nieuzasadniony. Powtórzyć należy, że organem rozpoznającym wniosek był organ dłużnika, co zatem idzie mógł on rozważać wniosek tylko w oparciu o art. 30 ust. 1 omawianej ustawy z 2007 r. Sąd uznaje również, za niezasadny drugi zarzut pełnomocnika, iż powołany przepis (art. 30) powinien być interpretowany przy uwzględnieniu wykładni systemowej i funkcjonalnej. Sąd bowiem może dokonać takiej wykładni, ale tylko wówczas gdy wykładnia językowa nasuwa wątpliwości co do rozumienia przepisu. W ocenie Sądu nie mamy z taką sytuacją do czynienia, przepis art. 30 ustawy jest jednoznaczny, nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Sąd zauważa również, że wniosek skarżącego był pierwotnie skierowany do organu właściwego wierzyciela – MOPS w J. L. i mówił o zaległościach z tytułu zaliczki alimentacyjnej oraz zaległości na rzecz funduszu alimentacyjnego. Po wydaniu przez SKO we W. decyzji z dnia 20 marca 2014 r. nr SKO [...], którą to uchylono decyzję MOPS w J. L. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, organ I instancji przesłał wniosek do organu dłużnika uznając ten organ za właściwy do rozpoznania sprawy. Podstawą do wydania przez organ II instancji decyzji MOPS w L. było ustalenie, że organ I instancji nie mógł wydać decyzji na podstawie art. 30 ust. 2, jako organ wierzyciela w związku z powstaniem zadłużenia z tytułu zaliczek alimentacyjnych. Sąd zauważa, że organ ten byłby właściwy do rozpoznania wniosku o umorzenie zaległych należności w przypadku istnienia świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.