IV SA/Wr 843/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Sylwia Zdyb po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej R. P. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotów kosztów zastępstwa procesowego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art. 9 ust 1 pkt 14 "b", art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity z 2008 r. Dz. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Starosta G. orzekł o utracie przez R. P. statusu osoby bezrobotnej od 01.10.2010 r. z powodu uzyskania miesięcznie przychodu podlegającego opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że od 28.09.2009 r. strona spełniała warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Według ustaleń tego organu strona zgłosiła w dniu 04.11.2010 r. uzyskany przez nią w dniu 27.10.2010 r. przychód ze sprzedaży działki podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia. Organ przytoczył brzmienie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, według którego starosta pozbawia statusu bezrobotnego który nie spełnia uzyskała miesięcznie przychód z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa podlegający opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze treść powyższego przepisu oraz stanowisko Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Departamentu Rynku Pracy zawarte w piśmie z dnia 05.07.2011 r. Nr DRP-VIII-0212-170-2-SS/ll organ orzekł utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 01.10.2010 r. R. P. odwołała się od decyzji pierwszo-instancyjnej, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem 27.10.2010 r., tj. z dniem uzyskania przychodu. Odwołująca podniosła zarzut rażącego naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje z datą wsteczną, tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym osoba bezrobotna uzyskała przychód, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego przepisu powinna skutkować pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej z dniem wystąpienia zdarzenia, z którym ustawa łączy określone skutki prawne, tj. z dniem uzyskania przychodu. Odwołująca zarzuciła również, że organ I instancji w gruncie rzeczy w ogóle nie uzasadnił, dlaczego pozbawił ją statusu osoby bezrobotnej akurat od dnia 1.10.2010 r. Odwołał się w tym zakresie jedynie do stanowiska Departamentu Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wyrażonego w piśmie z 5.07.2011 r. o sygnaturze DRP-VIII-0212-170-2-SS/łl. Strona wywodziła ,że utrata statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy następuje z mocy prawa, w wypadku wystąpienia zdarzeń, z którymi ustawa łączy ten skutek. Skoro skutek w postaci utraty statusu bezrobotnego następuje z mocy prawa, samo prawo (a nie organ je stosujący) powinno określać moment, w którym powstają owe skutki (decyzja ma w tym przypadku charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny). Natomiast jeśli prawo nie określa w sposób wyraźny tego momentu, momentem tym jest chwila nastąpienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. W art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy ustawodawca nie wskazał momentu, w którym następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, w związku z czym momentem tym jest moment nastąpienia zdarzeń, do których odsyła przepis. Gdyby ustawodawca przewidywał inny moment, dałby temu wyraźnie wyraz, jak uczynił to w art. 33 ust. 4 pkt 2 ustawy, wskazując wprost, że w sytuacjach tam określonych "pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności", co stanowi regulację szczególną wobec ogólnej reguły wyrażonej w art. 33 ust. 4 pkt 1 (lex specialis derogat legi generali). Zdaniem odwołującej zasadą ogólną jest, że utrata statusu bezrobotnego następuje nie z pierwszym dniem miesiąca, w którym nastąpiło zdarzenie powodując, że warunki z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy nie są już spełnione, ale z chwilą nie spełnienia warunków, czyli z chwilą nastąpienia któregokolwiek ze zdarzeń wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Według strony ratio legis przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania rozpatrującego przychód w ujęciu miesięcznym polega wyłącznie na tym, że konieczne jest relatywne odniesienie przychodu do określonego wycinka czasu. To, że ustawodawca jako okres odniesienia przyjął akurat jeden miesiąc pozostaje całkowicie bez znaczenia dla określenia momentu, w którym następuje utrata statusu bezrobotnego, bo ustawodawca nie przewiduje ani wprost, ani nawet w sposób dorozumiany, że moment ten należy wiązać z miesiącem, czy tym bardziej z określonym dniem tego miesiąca. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy wskazał na bezsporny fakt, że R. P. uzyskała przychód w dniu 27.10.2010 r. w wysokości 35.000 zł. ze sprzedaży nieruchomości rolnej, której wraz z mężem była właścicielem. Przychód przekraczał połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę i podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Natomiast sporne jest, z jaką datą strona powinna zostać pozbawiona statusu osoby bezrobotnej z uwagi na osiągnięty przychód: czy z dniem 01.10.2010 r., skoro przychód dotyczył miesiąca października 2010 r., czy z dniem 27.10.2010 r. tj. z dniem, w którym środki pieniężne za sprzedaż działki znalazły się na rachunku bankowym małżonków. Organ II instancji przytoczył przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, będący materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia oraz przywołał art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h, według którego przez bezrobotnego rozumie się osobę (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, (...) zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy (...) jeżeli nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Zdaniem Wojewody D. pozbawienie strony statusu bezrobotnego powinno nastąpić z pierwszym dniem miesiąca, w którym R. P. uzyskała przychód, czyli z dniem 01.10.2010 r. Za taką wykładnią przemawia fakt, że zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przychód jest rozpatrywany w ujęciu miesięcznym. Spełnienie przesłanki wymienionej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h przedmiotowej ustawy jest niezbędne zarówno do uzyskania jak i zachowania statusu bezrobotnego. Posiadanie statusu wyklucza zatem uzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę (...), co oznacza, że osoba, która w danym miesiącu uzyska przychód o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy, to w tym miesiącu, a nie tylko w tym dniu, nie spełnia przesłanki uprawniającej ją do posiadania czy zachowania statusu osoby bezrobotnej. Z kolei odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy to Minister właściwy do spraw pracy zapewnienia jednolitość stosowania prawa w szczególności przez udzielanie wyjaśnień dotyczących stosowania przepisów ustawy. Stanowisko zawarte w piśmie Dyrektora Departamentu Rynku Pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej z dnia 05.07.2011 r. znak: DRP -VII-0212-170-2-SS/l 1 wprawdzie nie stanowi wykładni przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy, ale jest przez powiatowe urzędy pracy stosowane. Poza tym skoro przepis prawa budzi wątpliwości interpretacyjne, brak jest podstaw do uznania, że decyzja organu I instancji rażąco narusza zastosowany przepis prawa materialnego. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której R. P. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy, a więc o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 27.10.2010 r., tj. z dniem uzyskania przychodu. zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarga oparta została na zarzucie rażącego naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje z datą wsteczną, tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym osoba bezrobotna uzyskała przychód, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego przepisu powinna skutkować pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej z dniem wystąpienia zdarzenia, z którym ustawa łączy określone skutki prawne, tj. z dniem uzyskania przychodu. W uzasadnieniu skargi strona ponowiła argumentację wywiedzioną w odwołaniu. Dodatkowo podniosła, że organ odwoławczy bezrefleksyjnie powielił stanowisko organu I instancji, który w gruncie rzeczy w ogóle nie uzasadnił, dlaczego pozbawił odwołującą się statusu osoby bezrobotnej akurat od dnia 1.10.2010 r., odwołując się jedynie w tej mierze do stanowiska Departamentu Rynku Pracy Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wyrażonego w piśmie z 5.07.2011 r. nr DRP-VIII-0212-170-2-SS/ll. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej cofnął wniosek dotyczący orzeczenia co do istoty sprawy . Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że przesłanki utraty statusu osoby bezrobotnej ustanowione w art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy to odrębne normy prawne, które stosuje się oddzielnie, w zależności od zaistniałych okoliczności faktycznych i prawnych. Należy też mieć na uwadze, że art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy odsyła do art. 2 ust. 1 pkt 2, który z kolei zawiera własny katalog warunków, których spełnienie powoduje przyznanie bądź odmowę przyznania statusu bezrobotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Spór w badanej sprawie nie dotyczy faktów, bo te między stronami są bezsporne. Z ujawnionych okoliczności sprawy wynika bowiem, że R. P. mając od 30.09.2009 r. status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku , uzyskała w dniu 27.10.2010 r. przychód w wysokości 35.000 zł. ze sprzedaży nieruchomości rolnej, której wraz z mężem była właścicielem. Pozostaje również poza sporem ,że przychód ten przekraczał połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę i podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Istota sporu między organami i skarżącą sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, z jaką datą strona powinna zostać pozbawiona statusu osoby bezrobotnej z uwagi na osiągnięty przychód, a mianowicie : czy z dniem 1.10.2010 r., skoro przychód dotyczył miesiąca października 2010 r., czy też z dniem 27.10.2010 r., a więc z dniem, w którym środki pieniężne za sprzedaż działki znalazły się na rachunku bankowym małżonków. Zdaniem obu organów orzekających w sprawie pozbawienie strony statusu bezrobotnego powinno nastąpić z pierwszym dniem miesiąca, w którym uzyskała ona przychód, czyli z dniem 01.10.2010 r. Według organów za taką wykładnią przemawia fakt, że zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przychód jest rozpatrywany w ujęciu miesięcznym. Posiadanie statusu bezrobotnego wyklucza uzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę (...), co oznacza, że osoba, która w danym miesiącu uzyska przychód, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy, to w tym miesiącu nie spełnia przesłanki uprawniającej jej do uzyskania czy też zachowania statusu osoby bezrobotnej. Wobec tego jeśli strona w październiku 2010 r. osiągnęła przychód ze sprzedaży działki, przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę i przychód ten podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to należało orzec o pobawieniu jej statusu osoby bezrobotnej od pierwszego dnia miesiąca , w którym ten przychód uzyskała, tj. od dnia 01.10.2010 r. Według skarżącej utrata statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy następuje z mocy prawa, w wypadku wystąpienia zdarzeń, z którymi ustawa łączy ten skutek. Skoro skutek w postaci utraty statusu bezrobotnego następuje z mocy prawa, samo prawo (a nie organ je stosujący) powinno określać moment, w którym powstają owe skutki (decyzja ma w tym przypadku charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny). Natomiast jeśli prawo nie określa w sposób wyraźny tego momentu, momentem tym jest chwila nastąpienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże określone skutki prawne. W punkcie wyjścia rozważań nad zasadnością skargi przytoczyć należy brzmienie przepisu stanowiącego materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia , a mianowicie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wedle którego starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, a więc nie spełnia warunków określonych w zawartej w tej ustawie definicji bezrobotnego . W myśl której przez bezrobotnego rozumie się osobę (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, (...) zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy (...) jeżeli nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych ( art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h tej ustawy). Przytoczony przepis odwołuje do nieuzyskiwania miesięcznie przychodu w określonej przez niego wysokości. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawiera na użytek tej ustawy legalną definicję przychodu , stanowiąc w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 24, że ilekroć w niej jest mowa o przychodach - oznacza to przychody z innego tytułu niż zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie wypłacone z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art.10 ust.1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm.) odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości stanowi źródło przychodu. Zasadnie zatem organy twierdzą, że skarżąca uzyskała w dniu 27.10.2010 r. - ze sprzedaży nieruchomości rolnej, której była współwłaścicielem - przychód w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zaistniała zatem ustawowa przesłanka , o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z powodu której skarżąca nie mogła zachować statusu bezrobotnego . Jednak interpretacja postanowień art. 33 ust. 4 pkt 1 powołanej wyżej ustawy jako ograniczających prawo podmiotowe podlega ścisłej wykładni. Skoro z treści tegoż przepisu nie wynika wprost, od jakiego dnia następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, to fakt utraty wspomnianego statusu musi być odniesiony do momentu niespełnienia warunków, a więc zaistnienia okoliczności, które pozwalają na uzyskanie lub zachowanie tego statusu. Nie można bowiem pozbawić statusu osoby bezrobotnej na przyszłość, a zatem przed spełnieniem się przesłanki, z powodu którego następuje wyłączenie tego statusu. Przemawia za tym również wykładnia systemowa wewnętrzna kolejnych postanowień pkt 2-9 art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w których każdorazowo wskazano moment pozbawienia statusu bezrobotnego, odnosząc go do dnia ( lub następnego dnia ) zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Przykładowo pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po otrzymaniu pożyczki lub środków na podjęcie działalności gospodarczej ( pkt 2-3 ust.4 art.33 ustawy ) albo od dnia odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy , względnie od dnia niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy( pkt 3-4 ust. 4 art.33 ustawy). A więc każdorazowo łączy się moment utraty bezrobotnego z zaistnieniem konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych. Kolejne postanowienia pkt 7-9 ust.4 art.33 komentowanej ustawy w podobny sposób określają moment pozbawienia statusu bezrobotnego . Natomiast z uwagi na odniesienie się w art. 33 ust.4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do warunków , o których mowa art. 2 ust.1 pkt 2 tej ustawy , a więc wskazania okoliczności , które sprawiają ,że statusu bezrobotnego nie można otrzymać lub zachować , ustawodawca nie określił z jakim momentem następuje skutek w postaci niemożności bycia bezrobotnym , ponieważ starosta zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego w przypadku wystąpienia , którejkolwiek przesłanek wymienionych w art.33 ust.4 ustawy. A zatem decyzja z tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego . W rozpoznawanej sprawie z dniem 27 października 2010r. skarżąca przestała spełniać przesłanki z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który wskazuje warunki, jakie musi spełniać osoba bezrobotna. Jednym z nich jest nie uzyskiwanie miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych ( art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h tej ustawy). Użyte przez ustawodawcę w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określenie " nie uzyskuje miesięcznie przychodu" odnosi się do wysokości dochodu uzyskanego w stosunku miesięcznym (obliczonego na miesiąc , przeznaczonego na miesiąc) , a więc chodzi jedynie o wskazanie progu przychodu, przekroczenie którego powoduje skutek w postaci niemożności bycia bezrobotnym , a nie określenie momentu , od którego traci się status bezrobotnego. W związku z tym ma rację skarżąca , kiedy twierdzi że ratio legis przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania rozpatrującego przychód w ujęciu miesięcznym polega wyłącznie na tym, że konieczne jest relatywne odniesienie przychodu do określonego wycinka czasu. To, że ustawodawca jako okres odniesienia przyjął akurat jeden miesiąc pozostaje całkowicie bez znaczenia dla określenia momentu, w którym następuje utrata statusu bezrobotnego, bo ustawodawca nie przewiduje ani wprost, ani nawet w sposób dorozumiany, że moment ten należy wiązać z miesiącem, czy tym bardziej z określonym dniem tego miesiąca. Ustawodawca uznając bowiem ,że uzyskanie określonego przychodu powinno skutkować pozbawieniem statusu bezrobotnego, określił granice co do wysokości przychodu oraz okresu, w jakim przychód jest uzyskiwany. Wobec tego nie można zaaprobować poglądu organu odwoławczego , kiedy wywodzi , że pozbawienie strony statusu bezrobotnego powinno nastąpić z pierwszym dniem miesiąca, w którym skarżąca uzyskała przychód, czyli z dniem 01.10.2010 r. Niewątpliwie zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzyskiwany przychód jest rozpatrywany w ujęciu miesięcznym. Spełnienie przesłanki wymienionej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ww. ustawy jest wymagane w momencie uzyskania statusu bezrobotnego. Natomiast w przypadku posiadania już tego statusu , dopiero uzyskanie przez bezrobotnego miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę , oznacza, że osoba ta począwszy od tego dnia ,w którym uzyskała przychód nie spełnia przesłanki uprawniającej ją do zachowania statusu osoby bezrobotnej. Nie można bowiem – o czym była już mowa wyżej- pozbawić statusu bezrobotnego na przyszłość tj. przed spełnieniem się przesłanki wyłączającej posiadanie takiego statusu. Natomiast przyjęcie wykładni dokonanej przez organy orzekające w sprawie spowodowałoby przypisanie statusu bezrobotnego stronie w momencie, w którym spełniała ona jeszcze warunki uprawniające ją do posiadania takiego statusu. Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy ,że zarzuty skargi przedstawiają się jako uzasadnione, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do wyeliminowania z obrotu prawnego obu wydanych w sprawie decyzji na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r . - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.). Orzeczenie o kosztach procesu wydano na postawie art. 200 powołanej wyżej ustawy , zaś o niewykonaniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy .