IV SA/Wr 858/14

|Sygn. akt IV SA/Wr 858/14 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 8 maja 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Jolanta Sikorska, , Sędziowie, Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), , , Protokolant, asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r., sprawy ze skargi K. W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...]sierpnia 2014 r. nr [...], w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, , oddala skargę., , , Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. po rozpatrzeniu odwołania K. W. od wydanej z upoważnienia Wójta Gminy W. M., decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. M. z dnia [...] lipca 2014 r. ([...]), uznającej K. W. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy K. W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. ([...]), przyznano świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych: M. W. i M. W., w kwocie po 500,00 zł miesięcznie dla każdego z dzieci, na okres od 1 kwietnia 2014 r. r. do 30 września 2014 r. W związku z powyższym, organ właściwy wierzyciela, działając na podstawie art. 3 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.), wystąpił do organu właściwego dłużnika (tu: organ pierwszej instancji) z wnioskiem o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego. W dniu 9 maja 2014 r. K. W. stawił się w siedzibie organu pierwszej instancji i oświadczył, że odmawia złożenia oświadczenia majątkowego oraz nie wyraża zgody na przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego do czasu konsultacji ze swoim adwokatem, tj. do 13 maja 2014 r. Podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym Gminnego Ośrodka Polityki Społecznej w W.M. dniu 24 maja 2014 r. K.W. oświadczył, że - po konsultacji ze swoim adwokatem - odmawia składania wyjaśnień i udzielania jakichkolwiek informacji. Pismem z dnia 27 maja 2014 r. (GOPS.8321.13.2014.FA.) organ pierwszej instancji zawiadomił K. W. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uznania go za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Organ I instancji uzasadniając opisaną na wstępie decyzję wskazał, że decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec takiego dłużnika, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów (art. 5 ust. 3a powołanej wyżej ustawy). Następnie organ stwierdził, że K. W. odmówił złożenia oświadczenia majątkowego oraz przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego. Ponadto, w okresie 6 miesięcy przed wydaniem decyzji nie dokonał żadnej wpłaty tytułem zadłużenia. W tych okolicznościach zaistniały przesłanki do uznania K. W. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Zainteresowany odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3, w związku z art. 5 ust. 3, ust. 3a i 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. Wniósł o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty, ewentualnie - o uchylenie w całości tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż w przypadku K. W. nie można przyjąć, że została spełniona przesłanka bezskuteczności egzekucji. Odwołujący się powołał się na wyrok Sądu Okręgowego we W. XIII Wydział Cywilny Rodzinny z dnia 4 grudnia 2013 r. (sygn. akt XIII Ca 428/13), na mocy którego pozbawiono wykonalności tytuł wykonawczy - wyrok Sądu Okręgowego we W. XIII z 16 czerwca 2009 r. (sygn. akt [...]) w części dotyczącej płacenia alimentów w okresie od 10 lipca 2009 r. do 31 lipca 2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Zdaniem Strony wynika z powyższego, że "wyegzekwowana przez Komornika kwota stanowi nadpłatę alimentów, z której matka małoletnich nadal korzysta". Ponadto zarzucono "bierną postawę" pracownikowi organu pierwszej instancji w załatwianiu sprawy, a także "niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy". Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie powołało treść art. 5 ust. 3 powołanej ustawy zgodnie z którym w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy, 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Innymi słowy, przytoczony przepis ustawy w sposób alternatywny określa cztery grupy przypadków, uzasadniających wszczęcie postępowania dotyczącego uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Przy czym wystąpienie choćby jednego z przewidzianych przypadków, zgodnie z wolą ustawodawcy, daje podstawę do uruchomienia postępowania, o jakim mowa w tym przepisie. Organ odwoławczy stwierdził, iż ze stanu faktycznego wynika bezspornie, iż organ pierwszej instancji wzywał K. W. do złożenia oświadczenia majątkowego oraz przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego. K. W. oświadczył, iż odmawia dokonania tych czynności (oświadczenie Strony z dnia 9 maja 2014 r.; adnotacja służbowa pracownika socjalnego z dnia 24 maja 2014 r. - w aktach sprawy). W tych okolicznościach wystąpiła przesłanka wszczęcia postępowania dotyczącego uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. K. W. w dniu 16 czerwca 2014 r. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i poinformowany o możliwości złożenia uwag i wniosków w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma. Strona z tego prawa nie skorzystała. Wskazał też, że ustawodawca przewidział możliwość niewydania decyzji o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Mianowicie, zgodnie z art. 5 ust. 3a ustawy, decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Kolegium stwierdza, że przesłanka wskazana w tym przepisie prawa nie została spełniona w niniejszym postępowaniu. Komornik sądowy prowadzący postępowanie egzekucyjne zaświadczył, że od dnia złożenia wniosku, tj. 29 stycznia 2014 r. wierzycielka za pośrednictwem komornika nie otrzymała żadnej kwoty (informacja Komornika Sądowego z dnia 6 czerwca 2014 r.). Również organ właściwy wierzyciela poinformował, że w okresie ostatnich 6 miesięcy K. W. nie dokonał żadnych dobrowolnych wpłat tytułem alimentów (informacja Kierownika Gminnego Ośrodka Polityki Społecznej w K. W. z dnia 18 czerwca 2014 r.). Skoro zatem, jak wykazano powyżej, zostały spełnione w niniejszej sprawie warunki do wszczęcia postępowania po myśli art. 5 ust. 3 ustawy, a strona nie spełnia wymogu płatności 50% kwoty alimentów w wymaganym terminie, to należało uznać Krzysztofa Wojsę za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W żadnym razie nie doszło bowiem w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, gdyż organ pierwszej instancji dopełnił wymaganych czynności proceduralnych. Natomiast te, których przeprowadzenia oczekiwałby odwołujący się, nie mają związku z przedmiotem sprawy i z punktu widzenia jej wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego są irrelewantne. Nie ma także racji strona, wskazując na naruszenie art. 2 ust. 3, w związku z art. 5 ust. 3, ust. 3a i 3b ustawy. Okoliczności sprawy wskazują przy tym (np. decyzja przyznająca osobom uprawnionym świadczenie z funduszu alimentacyjnego), że K. W. jest dłużnikiem alimentacyjnym. Wyrok pozbawiający wykonalności tytuł wykonawczy w okresie lipiec 2009 r. - lipiec 2010 r., na co powołuje się strona w odwołaniu, nie ma bezpośredniego związku z niniejszą sprawą (dotyczącą świadczeń w roku 2014) i nie wpływa na jej rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję złożył zainteresowany K. W.; zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 2 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 3, 3a i 3b ustawy z dnia 07 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. 2012.1228) poprzez błędną jego interpretację i zastosowanie przejawiające się w uznaniu K. W. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych; 2. naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z 77 k.p.a. w zw. z 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu fatycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania postanowienia utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję bez uprzedniego zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Ponadto skarżący wniósł w trybie art. 91 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: - zeznań skarżącego K. W., na okoliczność ustalenia, że skarżący kontaktował się z pracownikiem GOPS-u w W.M. w celu umożliwienia przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i wyjaśnienia sprawy, a nadto że dokonał nadpłaty alimentów na rzecz swoich małoletnich synów. Jednocześnie wniósł w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. o zobowiązanie komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia - Fabrycznej we W. – K. J. do przedłożenia do tut. Sądu akt postępowania egzekucyjnego, sygn. akt Kmp [...], w szczególności wniosku, dokonanych wpłat przez skarżącego oraz pism i oświadczeń jego pełnomocnika na okoliczność treści w nich zawartej. Wskazując na powyższe, w oparciu o przepis art. 145 p.p.s.a., art. 200 p.p.s.a. i art. 61 p.p.s.a., wniósł o: 1. uchylenie w całości decyzji organu II i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w przedmiocie uznania K. W. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych; 2. zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego według nom przepisanych; 3. wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzył zarzuty zawarte w petitum skargi; stwierdził, że zagadnieniem podstawowym wymagającym rozstrzygnięcia jest kwestia zasadności uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, za dłużnika alimentacyjnego uznaje się osobę zobowiązaną do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja stała się bezskuteczna. Według skarżącego, w przedmiotowej sprawie nie można przyjąć, że została spełniona przesłanka bezskuteczności egzekucji. W tym zakresie zainteresowany ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące jego wniosku z dnia 20 lutego 2014 r. o wstrzymanie przez komornika egzekucji w związku z treścią wyroku Sądu Rejonowego dla W. III Wydział Rodzinny sygn. akt III [...] utrzymanego w mocy przez Sąd Okręgowego we W., w którym pozbawia wykonalności tytuł wykonawczy – wyrok Sąd Okręgowy we W. z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt XIII RC w pkt I, w części dotyczącej obowiązku płacenia do 10 każdego miesiąca alimentów w dacie od 10 lipca 2009 r. do 31 lipca 2010 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Powyższe wyroki dołączył do odwołania, jak również wniosek z dnia 20 marca 2014 r. o wstrzymanie się przez komornika od czynności egzekucyjnych i skargę dłużnika na postanowienie komornika z dnia 6 marca 2014 r. Według skarżącego powyższe dokumenty potwierdzają, że wyegzekwowana od skarżącego kwota stanowi nadpłatę alimentów, z której matka małoletnich nadal korzysta. Według skarżącego ponadto niezbędny jest wniosek dowodowy z akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika w sprawie Kmp [...] celem wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie mających wpływ na ustalenie, czy skarżący winien zostać uznany za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od obowiązku alimentacyjnego, a w szczególności na okoliczności dokonywanych wpłat przez dłużnika i wielkości wyegzekwowanych kwot przez komornika. W tych okolicznościach złożone przez komornika oświadczenie okazuje się błędem. Z powołanych orzeczeń sądowych wynika, że dłużnik dokonał nadpłaty, co wyklucza uznanie go za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Przepis art. 5 ust. 3 i 3a ustawy w ogóle w niniejszej sprawie nie powinien mieć zastosowania. Skarżący zarzucił, że organ I instancji błędnie przyjął, że nie wyraził on zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, a tym samym nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Skontaktował się bowiem z pracownikiem organu po zakończonym urlopie pracownika, ale stwierdzono, że w sprawie zostały podjęte już czynności związane z jego niestawiennictwem. Nie była to opieszałość, która mogła ostatecznie spowodować takie negatywne skutki. Według skarżącego pracownik organu miał obowiązek dokładnie przeanalizować sprawę, w związku z tym podjąć kroki w celu przesłuchania matki osób uprawnionych do alimentów celem zebrania informacji, w szczególności dotyczących zapadłych w postępowaniu cywilnym orzeczeń pozbawiających tytuł wykonawczy wykonalności. W związku zatem z potrzebą wyjaśnienia powyższych okoliczności skarżący wniósł o możliwość złożenia stosownych wyjaśnień. W ocenie skarżącego nie wyjaśniono w całości stanu faktycznego, nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego. Co zatem idzie organy naruszyły art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko, ustosunkowując się do skargi podał, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz zawartą w niej argumentację. Zarzuty skargi stanowią powtórzenie zarzutów odwołania, do których Kolegium odniosło się już w uzasadnieniu swojej decyzji. Okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym. W przeciwnym razie nie byłoby możliwości wydania decyzji z dnia 17 kwietnia 2014 r. przyznającej dzieciom skarżącego świadczenia z funduszu alimentacyjnego, na okres od 1 kwietnia 2014 r. do 30 września 2014 r. Ze znajdującej się w aktach sprawy informacji o stanie zaległości w sprawie egzekucyjnej, sporządzonej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. we W. z dnia 6 czerwca 2014 r. wynika, że "od dnia złożenia wniosku przez wierzycielkę t.j. od 29.01.2014 wierzycielka z pośrednictwem komornika nie otrzymała żadnej kwoty". Z tego także wnioskować należy, że egzekucja jest bezskuteczna. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dokonania "nadpłaty alimentów" organ zaznaczył, że zainteresowany pomija okoliczności, że owa "nadpłata" miała miejsce w okresie od lipca 2009 do lipca 2010 r., a obecnie alimenty zaległe na rzecz wierzyciela wynoszą 16.400 zł. W stanie faktycznym sprawy zostały spełnione przesłanki do uznania skarżącego, w myśl art. 5 ust. 3 powołanej ustawy, za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Stwierdził też, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – oświadczenia skarżącego z dnia 9 maja 2014 r. oraz notatki służbowej pracownika socjalnego z dnia 24 maja 2014 r., nie sposób dać wiary twierdzeniom skargi, jakoby "skarżący podjął próbę umówienia się na spotkanie z pracownikiem GOPS w W. M. w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego". Wreszcie skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie i poinformowany o możliwości złożenia uwag i wniosków w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma. Skarżący z tego prawa nie skorzystał. Z powyższego wynika, że zaniechanie podjęcia przez skarżącego czynności wymaganych w/w przepisami ustawy uzasadniało wydanie decyzji przez organ I instancji, a następnie wobec niezasadności odwołania – utrzymanie jej przez Kolegium. W okolicznościach sprawy zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne; organ nie naruszył wskazanych przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę aktów administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne badają zgodność aktów prawnych z prawem materialnym i przepisami postępowania. Nie mogą się kierować zasadami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola sądowa nie ogranicza się do badania zasadności zarzutów skargi. W oparciu o art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 270) sąd dokonuje oceny prawidłowości aktu administracyjnego w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 18 sierpnia 2014 r. oraz decyzja Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. M., z dnia 2 lipca 2014 r. o uznaniu K. W. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy art. 5 ust. 2-3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.). Stanowią one, że w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny nie może wywiązać się ze swoich zobowiązań z powodu braku zatrudnienia, organ właściwy dłużnika: 1) zobowiązuje dłużnika alimentacyjnego do zarejestrowania się jako bezrobotny albo jako poszukujący pracy w przypadku braku możliwości zarejestrowania się jako bezrobotny; 2) informuje właściwy powiatowy urząd pracy o potrzebie aktywizacji zawodowej dłużnika alimentacyjnego. W przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy (...) - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Organy wydając zaskarżoną decyzję uznały, że w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy. Skarżący odmówił złożenia oświadczenia majątkowego i uniemożliwił przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego. Uzasadniając powyższe wskazały na oświadczenie zainteresowanego z dnia 9 maja 2013 r., którym odmówił dokonania omawianych czynności do dnia 13 maja 2014 r. – to jest do czasu skontaktowania się z adwokatem oraz na notatkę służbową pracownika Ośrodka z dnia 24 maja 2014 r., z której wynika, że strona powołując się na poradę w tej kwestii adwokata podtrzymała stanowisko odnośnie odmowy współpracy z organem. Powyższa okoliczność uzasadniała w myśl powołanego przepisu wszczęcie postępowania dotyczącego uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Wcześniej organ uznał skarżącego za dłużnika alimentacyjnego, co oznacza zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy osobę zobowiązaną do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja okazała się bezskuteczna. To, że skarżący jest zobowiązany do płacenia alimentów wyrokiem Sądu jest niesporne. Komornik Sądu Rejonowego W. K. J. prowadząca postępowanie egzekucyjne pod sygn. akt Kpm [...] w informacji z dnia 6 czerwca 2014 r. o stanie zaległości w sprawie egzekucyjnej podała, że od dnia złożenia wniosku przez wierzycielkę to jest od 29 stycznia 2014 r. wierzycielka za pośrednictwem komornika nie otrzymała żadnej kwoty. Z zaświadczenia powyższego wynika również, że alimenty zaległe dla wierzyciela wynoszą 16.400 zł a odsetki, na dzień sporządzenia informacji, 772 zł. Okoliczności wynikające z powyższych dokumentów zobowiązują organ do uznania na podstawie art. 2 pkt 3 oraz art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, że skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym uchylającym się od zobowiązań alimentacyjnych. Jednocześnie brak jest warunków do odstąpienia od wydania decyzji o uchyleniu się skarżącego od zobowiązań alimentacyjnych albowiem przez okres ostatnich miesięcy nie wywiązywał się z zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów (art. 5 ust. 3a). Zakres ustaleń faktycznych określają wymienione wyżej: art. 2 pkt 3, art. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. Organ orzekając w sprawie zgromadził niezbędny materiał dowodowy i dokonał prawidłowej jego oceny. Zarzuty skargi są nietrafne i nie mogą odnieść wskazanego w skardze skutku. Opiera się ona na twierdzeniu, że została dokonana nadpłata z której nadal korzystają wierzyciele, a to wyklucza uznanie skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od obowiązku alimentacyjnego. Powyższe twierdzenia opierają się na opisanym wyżej wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. [...] pozbawiającym wykonalności tytuł wykonawczy - wyrok Sądu Okręgowego we W. z dnia 16 czerwca 2009 r. – sygn. akt [...] w pkt I, w części dotyczącej obowiązku płacenia do 10 każdego miesiąca alimentów w okresie od 10 lipca 2009 r. do 31 lipca 2010 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Przede wszystkim fakt pozbawienia wykonalności wyroku alimentacyjnego przez okres 1 roku nie jest dowodem na to, że istnieje nadpłata. Tak, być może, ale nie musi, szczególnie wówczas gdy zaległości alimentacyjne są wysokie i przekraczają wysokość alimentów liczonych za okres jednego roku. Ponadto zobowiązany mógł we wskazanym okresie nie wypłacić należności alimentacyjnych. Ustalenia w tym względzie – w przedmiocie nadpłaty – powinien dokonać sąd powszechny. Ponadto jak podnoszono w skardze zainteresowany zwrócił się pismem z dnia 20 marca 2014 r. do komornika prowadzącego egzekucję alimentów o wstrzymanie się od czynności egzekucyjnych, zaś pismem z dnia 6 marca 2014 r. złożył do Sądu Rejonowego W. skargę na postanowienie komornika z dnia 26 lutego 2014 r. wydane w sprawie Kpm [...] w przedmiocie oddalenia wniosku dłużnika o wstrzymanie się od czynności egzekucyjnych. Od czasu złożenia powyższych skarg do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie upłynął ponad rok, a pełnomocnik nie legitymował się pozytywnym rozstrzygnięciem w tej sprawie. Na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. oświadczył, że nie posiada wiedzy o sposobie zakończenia wymienionych wyżej skarg. Z art. 1-5 omawianej ustawy wynika, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie jest sformalizowane. Zgodnie z art. 5 ust. 3 i 3a wystarczającym dowodem na to, iż skarżący nie spełnia wymogów opisanych w tym przepisie, jest zaświadczenie komornika. W rozpoznawanej sprawie jest to zaświadczenie z dnia 6 czerwca 2014 r., a także oświadczenie organu właściwego wierzyciela, z którego jednoznacznie wynika, że skarżący w okresie ostatnich 6 miesięcy nie dokonał żadnych dobrowolnych wpłat. W postępowaniu opartym na art. 5 omawianej ustawy, jak wcześniej wskazano, nie ma podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego, o którym mowa w skardze (przesłuchanie skarżącego, analiza wpłat). Ponadto jeśli idzie o przesłuchanie strony na okoliczność treści rozmowy skarżącego z pracownikiem ośrodka pomocy społecznej, na okoliczność woli złożenia oświadczenia o sytuacji rodzinnej i majątkowej to należy zauważyć, że organ zawiadomił skarżącego w dniu 16 czerwca 2014 r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie i złożenia w tym względzie oświadczenia. Skarżący jak wynika z akt nie skorzystał z powyższego uprawnienia. W aktach administracyjnych znajduje się notatka pracownika z dnia 24 maja 2014 r., w której odnotowano fakt przeprowadzenia ze skarżącym drugiej rozmowy telefonicznej i odmowy złożenia oświadczenia majątkowego oraz przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Gdyby istotnie rozmowa miała taką treść jak to przedstawia skarżący – że to pracownik organu nie zgodził się na dokonanie wskazanych czynności jako spóźnionych – to niewątpliwie zainteresowany przesłałby pismo w tej sprawie, zwłaszcza, że posiadał pełnomocnika. Przede wszystkim byłby zainteresowany treścią notatki sporządzonej przez pracownika. Ponadto organ wobec jednoznacznego zaświadczenia komornika z dnia 6 czerwca 2014 r. nie miał obowiązku, ani potrzeby słuchać przedstawiciela ustawowego małoletnich wierzycieli ani też zainteresowanego, zwłaszcza na treść wyroków, które zostały dołączone do akt. Ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy są prawidłowe i wyczerpujące, a ponadto skarżący nie przekazał żadnego dowodu, który poddawałby w wątpliwość zaświadczenie komornika prowadzącego egzekucję. Jeszcze raz należy powtórzyć, że z całą pewnością nie są takimi dokumentami złożone odpisy wyroku, skarga o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Nie miał też potrzeby słuchania skarżącego w charakterze strony – zgodnie z art. 89 k.p.a. przesłuchanie takie ma charakter dodatkowy i jest dokonywane w celu wyjaśnienia wątpliwości powstałych w sprawie, a takie w niniejszej sprawie nie mają miejsca. Dodać też należy, że przesłuchanie skarżącego i innych wskazanych osób na rozprawie pozostawałoby w sprzeczności z art. 106 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu z dokumentów i to tylko w określonych sytuacjach. W związku z powyższym również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego należało uznać za niezasadny. W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.