IV SA/Wr 863/14

|Sygn. akt IV SA/Wr 863/14 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 16 lipca 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, , Sędziowie, Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , , Protokolant, asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r., sprawy ze skargi K. S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., z dnia [...] nr [...], w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego, , oddala skargę., przyznaje radcy prawnemu T. S. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych w tym 23% VAT od Skarbu Państwa –, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym., , , Wnioskiem z 1 maja 2014 r., K. S. (zwana dalej stroną, wnioskodawczynią lub skarżącą) wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. m.in. o przyznanie zasiłku okresowego. Strona oświadczyła, że nie uzyskiwała żadnych dochodów od lutego do maja 2014 r. Wnioskodawczyni nie otrzymywała również żadnej pomocy w naturze, której jednakże nie oczekuje, albowiem żąda udzielenia wsparcia finansowego. Skarżąca w sposób negatywny odniosła się także do sposobu prowadzenia z nią pracy społecznej, wskazując przy tym że pracownicy socjalni podejmują czynności w taki sposób, aby uniemożliwić jej niezwłoczne otrzymanie pomocy (oświadczenie z 3 czerwca 2014 r.) W wyniku przeprowadzonej w dniu 3 czerwca 2014 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego ustalono, że wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z matką oraz trójką rodzeństwa w trzypokojowym mieszkaniu komunalnym, prowadząc samodzielne gospodarstwo domowe. Strona jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w urzędzie pracy od 14 maja 2014 r. oraz nie posiada żadnych dochodów. W trakcie przeprowadzanego wywiadu strona skarżąca podała również, że w dniu 29 maja 2014 r. nie zgłosiła się na wyznaczoną wizytę w urzędzie pracy. Informacja powyższa została zweryfikowana przez organ pomocy społecznej w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś., który pismem z 23 czerwca 2014 r. podał, że wnioskodawczyni była zarejestrowana w ewidencji osób bezrobotnych w okresie 14 – 28 maja 2014 r. Jednakże z powodu niezgłoszenia się w wyznaczonym terminie została wyłączona z tego rejestru z dniem 29 maja 2014 r. i nie zarejestrowała się jako poszukująca pracy. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika również, że strona miała przyznane prawo do stypendium socjalnego w wysokości 2.650 złotych za okres od października 2013 r. do lutego 2014 r., którego nie można jej przekazać z uwagi na błędny numer rachunku bankowego. Jak wynika z pisma Prodziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z [...], nr [...], stypendium socjalne zostało przekazane stronie skarżącej przekazem pocztowym w dniu 20 czerwca 2014 r. Decyzją z dnia [...], nr [...] organ pierwszej instancji – działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3, art. 4, art. 7, art. 8, art. 38, art. 106 ust. 3, art. 107 ust. 5b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.p.s.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), § 2 i § 10 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 712) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) – przyznał skarżącej zasiłek okresowy w kwocie 131,13 złotych miesięcznie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pomocy społecznej podkreślił, że zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej, stanowiącymi podstawę prawną wydanej decyzji, pomoc społeczna ma na celu wspieranie osób i rodzin uprawnionych w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia oraz integracji społecznej. Świadczona pomoc powinna być jednakże dostosowana do okoliczności uzasadniających jej udzielenie, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających ze wsparcia powinny zostać uwzględnione jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W ocenie organu pierwszej instancji podstawą do przyznania pomocy wnioskodawczyni jest trudna sytuacja materialna oraz brak zatrudnienia. Przy przyznaniu świadczenia należało uwzględnić okoliczność, że skarżąca nie posiadała statusu osoby bezrobotnej w pełnym miesiącu, lecz jedynie w jego części obejmującej okres od 14 do 28 maja 2014 r. Stąd też ustalając wysokość zasiłku okresowego za niepełny miesiąc MOPS podzielił pełną kwotę świadczenia, wynoszącą w niniejszej sprawie 271 złotych, przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca a następnie pomnożył przez liczbę dni objętych świadczeniem (15 dni). W efekcie tak przeprowadzonego działania matematycznego wysokość należnego stronie zasiłku okresowego wyniosła 131,13 złotych. Organ podkreślił również – powołując się na szczegółowe wyliczenia – że stan środków finansowych przeznaczonych na realizację pomocy społecznej, jest niewystarczający w odniesieniu do już zrealizowanych oraz wciąż planowanych potrzeb. Wobec czego zasiłek okresowy mógł zostać przyznany w minimalnej wysokości. Odwołując się od powyższego rozstrzygnięcia strona skarżąca stwierdziła, że decyzje zostały wydane po upływie ustawowego terminu zaś wywiad środowiskowy został sporządzony po upływie czternastodniowego terminu wynikającego z przepisów wykonawczych przez pracowników socjalnych nieposiadających ważnych legitymacji służbowych. Skarżąca podniosła również, że organ nie podał wysokości środków na zasiłki jakimi dysponował w czerwcu 2014 r. Odnosząc się do istoty sprawy strona stwierdziła, że ograniczenie wypłaty świadczenia w maju 2014 r. było działaniem nieuzasadnionym i nieznajdującym oparcia w obowiązujących przepisach. Decyzją z [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 11 ust. 2 i art. 38 ust. 1 u.p.s. – utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że zebrany materiał dowodowy w postaci wywiadu środowiskowego oraz pozostałej dokumentacji, w tym znajdującej się w licznych postępowaniach odwoławczych prowadzonych przez ten organ wskazuje, że wnioskodawczyni w istocie nie współdziałała w rozwiązaniu swojej sytuacji finansowej oraz nie wykorzystała własnych uprawnień, zasobów i możliwości do poprawy swojego poziomu życia. Kolegium stwierdziło, że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić dowolności, albowiem organ pierwszej instancji zbadał należycie sytuację materialną i osobistą strony skarżącej i przyznał jej zasiłek okresowy jedynie za tę część maja 2014 r., kiedy to strona figurowała w ewidencji osób bezrobotnych. W ocenie organu odwoławczego okoliczności polegające na braku współdziałania ze strony wnioskodawczyni w rozwiązaniu jej trudnej sytuacji materialnej oraz niepodejmowanie przez nią samodzielnych starań osobistych w tym względzie, a także w szczególności doprowadzenie do wykreślenia jej z rejestru osób bezrobotnych bez uzasadnionej przyczyny, stanowiło wystarczającą podstawę do przyznania świadczenia jedynie za część miesiąca maja 2014 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca podniosła, że organ pomocy społecznej nie poinformował jej o możliwości zarejestrowania się w urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy, w związku z czym nie mogła skorzystać – z winy MOPS – z poradnictwa specjalistycznych służb zatrudnienia, zobowiązanych do zorganizowania współdziałania nie tylko z osobami bezrobotnymi, ale także z osobami poszukującymi pracy, które bezrobotnymi nie są bądź być nie mogą a nawet z osobami niezarejestrowanymi. Skarżąca nie podzieliła stanowiska organu o braku współdziałania, albowiem – jak podniosła – w ogóle nie zostały określone zasady tej współpracy i pracownicy socjalni nie poinformowali strony o możliwości zawarcia kontraktu socjalnego, które te kwestie by regulował. Strona podniosła również, że organ nie podał jakimi środkami finansowymi na zasiłki dysponował w czerwcu 2014 r. oraz zarzuciła pracownikom socjalnym nieprawidłowości w zakresie sporządzanych dokumentów, w tym wywiadu środowiskowego. Odnosząc się do kwestii wypłaty zaległego stypendium socjalnego wnioskodawczyni podkreśliła, że okoliczność ta nie miała wpływu na wydanie rozstrzygnięcia dotyczącego kwietnia 2014 r., gdyż stypendium obejmowało okres od października 2013 r. do lutego 2014 r. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, z uwagi na naruszenie przez ten organ przepisów art. 9, art. 10, art. 12, art. 35 k.p.a., art. 2 – 3, art. 7 – 8, art. 11 , art. 15 – 16, art. 17, art. 38, art. 39, art. 45, art. 100, art. 106, art. 108, art. 119, art. 147 u.p.s., § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 712) oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 14 maja 2014 r. w sprawie szczegółowych realizacji oraz trybu i sposobów prowadzenia usług rynku pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 667). Ponadto strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji o określonej treści, wskazując na przepis art. 138 § 4 k.p.a. jako podstawę prawną swojego żądania. W odpowiedzi Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 16 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wniesioną skargę, wnosząc o uchylenie zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając na względzie wskazane przesłanki stwierdzić należy, że przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie podważyła jej legalności, stąd skarga okazała się nieuzasadniona. Podstawą materialną wydanego rozstrzygnięcia były przepisy ustawy o pomocy społecznej, która w art. 2 wskazuje, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem zaś pomocy społecznej jest zapobieganie wskazanym sytuacjom przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2 u.p.s.). Stosownie do treści art. 4 u.p.s. osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Jedną z form pomocy społecznej jest zasiłek okresowy, który – zgodnie z art. 38 ust. 1 u.p.s. – jest przyznawany w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Podkreślić należy, że zasiłek okresowy jest świadczeniem związanym, określanym również czasami jako świadczenie względnie uznaniowe, co oznacza, że organ orzekający w konkretnej sprawie musi – co do zasady – przyznać wnioskowaną pomoc, jeśli zostaną przez stronę spełnione ustawowe przesłanki. Uznanie administracyjne ograniczone jest zaś do kwestii ustalenia wysokości zasiłku oraz okresu na jaki zasiłek zostanie przyznany (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1268/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1222/12). W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przedmiotem kwestionowanej decyzji jest przyznanie stronie skarżącej zasiłku okresowego w kwocie 131,13 złotych z uwagi na przysługujący jej status osoby bezrobotnej w okresie od 14 do 28 maja 2014 r. Natomiast odrębną sprawą pozostaje odmowa przyznania wnioskodawczyni tego świadczenia w zakresie odnoszącym się do pozostałych dni tego miesiąca tj. od 1 do 13 maja 2014 r. oraz od 29 do 31 maja 2014 r. W tym zakresie w obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...], nr [...] orzekająca o odmowie przyznania zasiłku okresowego, utrzymana następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...]. Należy przy tym nadmienić, że wyrokiem z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 862/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. S. na wskazane rozstrzygnięcie Kolegium. Wobec powyższego rozważania zawarte w treści niniejszego uzasadnienia będą mogły odnosić się jedynie do oceny legalności decyzji dla strony pozytywnej, bo orzekającej o przyznaniu jej wnioskowanego świadczenia. Rolą sądu w tej sprawie będzie zatem stwierdzenie czy organy pomocy społecznej miały uzasadnione podstawy faktyczne i prawne do przyznania zasiłku okresowego. Z analizy wywiadu środowiskowego oraz oświadczeń strony skarżącej, wynika że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku nie uzyskała ona żadnego dochodu. Stypendium socjalnego skarżącej nie można było uznać za dochód, albowiem – jak sama zresztą to podkreśla – obejmowało ono okres od października 2013 r. do lutego 2014 r. i zostało wypłacone dopiero w czerwcu 2014 r. Za spełniony zatem należało uznać warunek wskazany w art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s., że zasiłek okresowy przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, wynoszącego – zgodnie z dyspozycją art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. – 542 złotych. Ponadto w okolicznościach sprawy bezspornym jest, że skarżąca w okresie od 14 do 28 maja 2014 r. była zarejestrowana jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. Jak wynika jednakże z pisma tej jednostki z 23 czerwca 2014 r. wnioskodawczyni z powodu niezgłoszenia się na zaplanowaną wizytę została wykreślona z rejestru osób bezrobotnych z dniem 29 maja 2014 r. i nie zarejestrowała się jako osoba poszukująca pracy. Niewątpliwie więc istniały uzasadnione podstawy do uznania skarżącej za osobę dotkniętą bezrobociem. Wystąpiła więc po jej stronie jedna z przesłanek wymienionych w art. 38 ust. 1 u.p.s., która uprawniała ją do otrzymania zasiłku okresowego oraz spełniała ona kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. Nie może jednak umknąć uwadze fakt, że wnioskodawczyni nie posiadała statusu osoby bezrobotnej przez pełen okres maja 2014 r. Organ pomocy społecznej kierując się więc tą okolicznością zasadnie przyjął, że świadczenie może zostać przyznane, ale wyłącznie za okres, w którym skarżąca spełniała ustawowe przesłanki do jego otrzymania. Bez znaczenia dla sprawy pozostają kwestie związane ze zmianą przepisów w zakresie organizacji i sposobu świadczenia usług rynku pracy. Wprowadzenie możliwości świadczenia przez państwowe służby zatrudnienia poradnictwa nie tylko osób zarejestrowanych, ale także i osób niezarejestrowanych w urzędach pracy dla niniejszej sprawy w ogóle nie będzie miało znaczenia z tej przyczyny, że w jej ramach nie jest kwestionowane posiadanie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej w okresie od 14 do 28 maja 2014 r. Wszak organy, uznając tę kwestię za wyjaśnioną, przyznały skarżącej żądany przez nią zasiłek okresowy. Natomiast decyzja negatywna – jak już to wcześniej wskazano – była przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego a następnie sądowego i nie mogła stanowić przedmiotu kontroli w niniejszej sprawie. Wobec tego organ pomocy społecznej zobligowany był do zastosowania w niniejszej sprawie art. 106 ust. 3 zd. 2 u.p.s., stanowiącego, że w przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem. Ustalenie wysokości świadczenia dokonane przez organ na podstawie przywołanego przepisu należy uznać za prawidłowe. Organ bowiem obliczył wpierw wysokość minimalnej kwoty zasiłku okresowego, który – zgodnie z treścią art. 38 ust. 3 pkt 1 u.p.s. – nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. W sytuacji materialnej strony skarżącej minimalna wysokość zasiłku okresowego wyniosła 271 złotych. Następnie stosując dyrektywy postępowania, wskazane w przywołanym już art. 106 ust. 3 zd. 2 u.p.s., organ przyjął, że za 15 dni maja 2014 r. skarżącej będzie przysługiwał zasiłek okresowy w kwocie 131,13 złotych. Nie można podzielić zarzutów skarżącej jakoby organ dowolnie i bez uzasadnienia przyznał jej zasiłek okresowy w minimalnej wysokości, pomijając wysokość środków jakimi dysponował w czerwcu 2014 r. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ udzielając jej wsparcia wziął pod uwagę nie tylko jej trudną sytuację materialną i bytową, ale także niedostatek środków finansowych jakimi dysponuje na zaspokojenie wszystkich potrzeb z zakresu pomocy społecznej. Organ przy tym podał, że w czerwcu 2014 r. na zasiłki została przeznaczona kwota 165.144,89 złotych tj. o 72.644,89 złotych więcej aniżeli zaplanowano. Wobec szczupłości środków finansowych względem realnych potrzeb podopiecznych ośrodka zasiłki okresowe mogą być przyznawane jedynie w minimalnej wysokości określonej ustawowo. Nie bez znaczenie pozostaje również konieczność współdziałania skarżącej w celu poprawienia swojej sytuacji bytowej przy udziale również własnych starań i wysiłków. Organy orzekające w sprawie wyraźnie podkreśliły, że celem pomocy społecznej w żadnym wypadku nie może być stałe i nieograniczone subsydiowanie osoby bądź rodziny, która co prawda znalazła się w sytuacji wymagającej wsparcia, lecz nie podejmuje dalszych, samodzielnych starań zmierzających do poprawienia stanu, w którym się aktualnie znajduje. Stąd też skarżąca nie może oczekiwać od organów pomocy społecznej, że wezmą one całkowitą odpowiedzialność za zapewnienie jej środków do zaspokojenia wszystkich podstawowych potrzeb oraz równocześnie wskażą jakie działania winna podjąć strona w celu poprawienia swojej sytuacji. Nie można bowiem obciążać organu brakiem informacji o możliwościach i sposobach pozyskania zatrudnienia, w sytuacji gdy z niewyjaśnionych powodów rezygnuje się ze wsparcia wyspecjalizowanych służb zatrudnienia. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej w zakresie nieprawidłowości związanych z prowadzeniem postępowania administracyjnego (wydanie decyzji po upływie ustawowych terminów, przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez nieuprawnione osoby w nieuzgodnionym i niedopuszczalnym terminie) wskazać należy, że nie miały wpływu na wynik postępowania. Zgodnie z § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 712) wywiad przeprowadza się w terminie 14 dni roboczych od dnia powzięcia wiadomości o konieczności jego przeprowadzenia w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu, w dniach roboczych, w godzinach pracy ośrodka pomocy społecznej lub powiatowego centrum pomocy rodzinie albo w innym terminie uzgodnionym z osobą lub rodziną, za zgodą kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. Z powyższego zatem wynika, że chociaż przepisy rozporządzenia dopuszczają możliwość przeprowadzenia wywiadu w terminie skonsultowanym z osobą wnioskodawcy, to zasadą jest przeprowadzanie wywiadów w dniach roboczych w godzinach pracy ośrodka pomocy społecznej. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach – po uzyskaniu zgody kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej – możliwe jest przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w innym terminie uzgodnionym z osobą lub rodziną. Termin faktycznego przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w niniejszej sprawie należy odnieść do podjętych, ale niedotrzymanych przez stronę zobowiązań co do ustalonego terminu wywiadu na dzień 19 maja 2014 r. Jednakże z uwagi na nieobecność wnioskodawczyni w tym dniu jak i w dniu następnym dokonanie tej czynności w przyjętym okresie okazało się niemożliwe, a wywiad został przeprowadzony dopiero w dniu 3 czerwca 2015 r. Opóźnienie to nie pozostało również bez wpływu na bieg postępowania, które w ten sposób uległo przedłużeniu. Podkreślenia wymaga przy tym, że organ prowadzący postępowanie – działając na podstawie art. 35 i art. 36 k.p.a. – poinformował stronę o braku możliwości załatwienia jej wniosku w terminie miesięcznym wraz z podaniem przyczyn oraz określeniem nowego terminu załatwienia sprawy. Niedochowanie zaś przyjętego terminu należy traktować w charakterze uchybienia procesowego, które nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania. Podobnie zresztą jak i przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez pracownika socjalnego nieposiadającego aktualnej legitymacji służbowej. Skoro strona wyraziła zgodę na jego przeprowadzenie i udostępniła stosowne informacje służące ustaleniu jej sytuacji bytowej, tym samym zebrane dane mogły posłużyć w dalszym toku postępowania i zostać ocenione wraz z innymi zgromadzonymi dowodami i materiałami niezależnie od terminu w jakim zostały one pozyskane. W zakresie zarzutów odnoszących się do licznie powołanych przez skarżącą przepisów, które organ naruszył wydając zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, że w związku z brakiem doprecyzowania na czym te naruszenia miałyby polegać Sąd nie miał możliwości odniesienia się do nich, nie znając intencji strony. Jednakże wobec dokonania kontroli zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie, w tym również odnoszącym się do prawidłowości zastosowania tych z wymienionych przez skarżącą przepisów, które stanowiły podstawę prawną wydanej decyzji, zarzuty skarżącej okazały się nieuzasadnione. Niezależnie od podstawy prawnej i dopuszczalności procesowej wniosek skarżącej o zobowiązanie organu do wydania decyzji o określonej treści – wobec braku podstaw do uchylenia zakwestionowanej decyzji – należało uznać za pozbawiony uzasadnionych przesłanek. Reasumując stwierdzić należy, że powołane przez organy okoliczności świadczą o spełnieniu przez skarżącą przesłanek do przyznania jej zasiłku okresowego w ustalonej wysokości. Mając zatem na uwadze, że wniesiona skarga okazała się nieuzasadniona, zaś zakwestionowana decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. zobowiązany był do oddalenia skargi, o czym orzeczono w punkcie I sentencji. Podstawę prawną wydania rozstrzygnięcia w punkcie II sentencji stanowił natomiast art. 250 p.p.s.a.