IV SA/Wr 901/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie : Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant : st. sekr. sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Sadu Apelacyjnego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: skarżącej) utrzymano w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W dniu 21 sierpnia 2013 r. do Sądu Okręgowego we W. wpłynął wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie, czy były sytuacje, a jeżeli tak, to w ilu sprawach II Wydział Cywilny Odwoławczy Sądu Okręgowego we W. nie zwrócił należnych środków pieniężnych, do czego był zobowiązany ustawą w okresie od 2002 r. do dnia sporządzenia wniosku. W piśmie tym skarżąca wystąpiła także o wskazanie sygnatur akt oraz kwot w sprawach, które dotyczyły jej osoby. Pismem z dnia 23 sierpnia 2013 r. Prezes Sądu Okręgowego wezwał skarżącą do sprecyzowania wniosku w terminie siedmiu dni poprzez wskazanie ustawy, o której mowa w wymienionym wyżej wniosku, oraz poprzez wyjaśnienie, do zwrotu jakich środków pieniężnych zobowiązany był Sąd Okręgowy we W. Skarżąca pismem z dnia 6 września 2013 r. poinformowała, że wniosek jej dotyczy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i środków pieniężnych, które Sąd Okręgowy we W. był zobowiązany zwrócić z urzędu. Wiceprezes Sądu zwróciła się do Przewodniczącej II Wydziału Cywilnego o przygotowanie żądanych przez skarżącą informacji w terminie do 18 września 2013 r. Pismem z dnia 17 września 2013 r. Zastępca Przewodniczącej II Wydziału Cywilnego poinformowała, że w Sądzie nie jest prowadzony rejestr dotyczący zwrotu pobranych opłat, natomiast w przypadku zarządzenia zwrotu opłaty przewidzianej ustawą zwrot następuje niezwłocznie. W związku z otrzymaną informacją Wiceprezes Sądu Okręgowego pismem z dnia 17 września 2013 r. poinformowała skarżącą, że informacja, o którą się zwróciła, nosi znamiona informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, wobec czego udostępnienie tej informacji wymaga od wnioskodawcy wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. W piśmie tym wskazano termin czternastu dni na wywiązanie się z nałożonego zobowiązania pod rygorem odmowy udostępnienia informacji. W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca w piśmie z dnia 25 września 2013 r. nie zgodziła się z zakwalifikowaniem żądanej przez nią informacji jako informacji przetworzonej. Wskazała także, że w dziale finansowo-księgowym Sądu z pewnością można uzyskać informację o poniesionych przez strony postępowań opłatach, które nie zostały zwrócone. Skarżąca zaznaczyła, że błędne jest stanowisko zajęte przez organ, w którym stwierdza on, że zwrot opłat następuje niezwłocznie. Wskazała, że spełnia przesłankę szczególnie istotnego interesu publicznego, ponieważ niezwrócenie nienależnych opłat powoduje wzbogacenie Sądu (Skarbu Państwa), co następuje kosztem obywateli. Prezes Sądu Okręgowego decyzją z dnia [...] 2013 r. odmówił udostępnienia skarżącej informacji publicznej dotyczącej wykazu spraw, w których II Wydział Cywilny Odwoławczy Sądu Okręgowego we W. nie dokonał z urzędu zwrotu należnych środków pieniężnych z tytułu opłaty, do czego był zobowiązany ustawą o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w okresie od 2002 r. do dnia sporządzenia wniosku. W uzasadnieniu podał, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej. Przygotowanie jej wymaga przeprowadzenia czynności analitycznych sprowadzających się do sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, co wiązać się będzie z zaangażowaniem pracowników do jej pozyskania. Informacja taka ma cechy informacji publicznej przetworzonej, której uzyskanie wymaga wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie, w którym podała, że nie zgadza się z nią, ponieważ wykazała szczególnie istotny interes publiczny w piśmie z dnia 25 września 2013 r. wskazując, że niezwrócenie należnych opłat jest zubożeniem obywateli, a bezpodstawnym wzbogaceniem sądu (Skarbu Państwa). Prezes Sądu Apelacyjnego decyzją z dnia [...] 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prezesa Sądu Okręgowego. W uzasadnieniu podał, że wnioskowana przez skarżącą informacja jest informacją przetworzoną, która nie znajdowała się w obiegu publicznym. W rozpoznawanej sprawie uzyskanie żądanych informacji wymaga sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, w oparciu o którą powstanie jakościowo nowa informacja. Wytworzenie jej wiązać się będzie z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. W jej efekcie powstaje nowy, przetworzony dokument czy zespół danych, nieistniejący do momentu jego wytworzenia na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ odwoławczy podał, że Prezes Sądu Okręgowego nie dysponował, na dzień złożenia wniosku gotową informacją i musiałby poprzedzić jej wytworzenie złożonymi działaniami. Na podjęcie decyzji o tym, że wnioskowana przez skarżącą informacja stanowi informację przetworzoną, wpłynął fakt, że w Sądzie nie prowadzi się rejestru dotyczącego zwrotu pobranych opłat. Należy przy tym podkreślić, że zbadanie, czy w konkretnych sprawach nie dokonano z urzędu - wbrew obowiązkowi nałożonemu ustawą o kosztach sądowych w sprawach cywilnych — zwrotu opłat sądowych, wymaga zapoznania się aktami tych spraw i ustalenia, jakie opłaty zostały uiszczone oraz jakie zapadły w tych sprawach rozstrzygnięcia (art. 79 i 80 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Prezes Sądu Apelacyjnego odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że spełnia ona przesłankę szczególnie istotnego interesu publicznego, powołał się na tezę z wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12, w którym podano, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz instytucji publicznych, jako pewnej całości. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko to, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa. W ocenie Prezes Sądu Apelacyjnego nie podstaw, aby uznać, że informacje, które pozyskałaby wnioskodawczyni, miałyby znaczenie z punktu widzenia efektywności funkcjonowania państwa, w tym wymiaru sprawiedliwości. Skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowaniu organów administracji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła Prezesowi Sądu Apelacyjnego błędne stanowisko i nie poparte przytoczonymi w zaskarżonej decyzji orzeczeniami sądów administracyjnych. Żądana informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej i można ją uzyskać z wydruków księgowych Sądu Okręgowego za poszczególne lata. Jej pozyskanie nie wymusza analizowania zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania, bo wskazane jest tylko jedno kryterium. Natomiast ujawnienie w środkach masowego przekazu błędnego stosowania prawa spowodowałoby, zdaniem skarżącej, taką przynajmniej ma nadzieje, poprawę funkcjonowania organów władzy publicznej - Sądu. Skarżąca podniosła także, że nie została zobowiązana przez Prezesa Sądu zarówno w I jak i II instancji do wykazania jak zamierza wykorzystać pozyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej, dlatego też, nie wyjaśniła tego. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i ją poprzedzającej. Skarżąca wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, w tym za samodzielne prowadzenie sprawy w wysokości 1 pełnomocnika. Jest to związane z czasem poświęconym na napisanie, odebranie, nadanie lub dostarczenie korespondencji, opłat za parkowanie. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 27 lutego 2014 r. skarżąca podniosła, że słusznie w odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego zauważył, że Prezes Sądu Okręgowego w ogóle nie ustosunkowała się w sprawie udostępnienia informacji z zapisów księgowych. A ponadto na stronie 4 stwierdza ...wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień.... Biorąc powyższe pod uwagę Prezes Sądu Apelacyjnego nawet nie posiada wiedzy w jaki sposób należałoby uzyskać żądaną przeze mnie informację. Nie ustosunkowuje się też w sprawie udostępnienia z zapisów księgowych. Przerażające jest to, że Prezes Sądu Apelacyjnego nie zauważa, że podległy Sąd nie zwraca należnych opłat ( co najmniej mnie) , a nadto nie widzi potrzeby udostępnienia informacji publicznej, która przedstawiłaby stan faktyczny zwrotu lub nie należnych stronie opłat." Zdaniem Skarżącej Prezes Sądu Okręgowego za Z-cą Przewodniczącej II Wydziału Cywilnego Odwoławczego poświadczyła nieprawdę. "Vide : akta moich spraw w których wnoszę o zwrot opłat. Prezes Sądu Apelacyjnego nie zauważa też, że wskazanie (przy okazji) sygn. moich spraw nie czyni jej ....przemawia interes prywatny skarżącej... Według mojej wiedzy można nawet w swojej sprawie wystąpić z wnioskiem o informację publiczną. Z wnioskiem wystąpiłam celem uzyskania wiedzy, czy Sąd nagminnie nie zwraca należnych opłat, czy są to tylko sporadyczne sytuacje, a również czy dotyczy wszystkich sędziów w czy niektórych. I tak jak podnosiłam w piśmie z dnia 25 września 2013 r. sposób postępowania i dysponowania mieniem cudzym przez Sąd jest bardzo istotnym interesem publicznym. A wpłynąć mogę poprzez środki masowego przekazu, a środki masowego przekazu mają realny wpływ na funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Ponownie zwracam uwagę, że nie zostałam wezwana do podania informacji w jaki sposób zamierzam wykorzystać informację o którą wnoszę". W kolejnym piśmie procesowym z 5 marca 2014 r. skarżąca nawiązała do swojego pisma z dnia 27 lutego 2014 r. w załączeniu złożyła pisma do Sądu Okręgowego II Wydział Cywilny Odwoławczy o zwrot "należnych mnie środków oraz pisma Sądu do działu Finansowego : - [...] gdzie zarządzeniem z dnia 13 lipca 2012 r. Sąd zwrócił skargę - ja o zwrot należnych środków wystąpiłam dnia 3 czerwca 2013 r. - czyli po 11 miesiącach [...] postanowienie z dnia [...] 2012 r odrzucenie skargi - ja o zwrot należnych środków wystąpiłam dnia 3 stycznia 2013 r., [...] Sąd nie zwraca całości należnego zwrotu - moje pismo z dnia 25.11.2013 r.," Skarżąca zarzuciła Prezesowi Sądu Apelacyjnego naruszenie art. 15 k.p.a., Organ II Instancji ograniczył się wyłącznie do kontroli orzeczenia I instancji, a powinien nie tylko rozpoznać w granicach zarzutu w odwołaniu lecz powinien rozpoznać ponownie, czyli musi rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Uchybił też przepisom art. 136 k.p.a. celem wyjaśnienia dostrzeżonych uchybień organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem., jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Prezes Sądu Apelacyjnego jak i poprzedzająca ją decyzja Prezes Sądu Okręgowego, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest wniosek skarżącej z dnia 21 sierpnia 2013 r. skierowany do Sądu Okręgowego we W. o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie, czy były sytuacje, a jeżeli tak, to w ilu sprawach II Wydział Cywilny Odwoławczy Sądu Okręgowego we W. nie zwrócił należnych środków pieniężnych, do czego był zobowiązany ustawą w okresie od 2002 r. do dnia sporządzenia wniosku. W piśmie tym skarżąca wystąpiła także o wskazanie sygnatur akt oraz kwot w sprawach, które dotyczyły jej osoby. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze. zm., dalej jako ustawa). W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy Prezes Sądu Okręgowego, jako organ władzy publicznej zobowiązany jest do udostępniania informacji. Podstawową kwestią dla rozstrzygnięcia stanowi ocena, czy wnioskowana przez skarżącą informacja publiczna jest informacją publiczną prostą czy informacją publiczną przetworzoną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy prawo do informacji publicznej, obok wglądu do dokumentów urzędowych i dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej, obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W świetle powyższego przepisu można zatem mówić o informacji przetworzonej oraz informacji prostej. O ile udostępnienie informacji publicznej prostej następuje bezwarunkowo, to dla skuteczności żądania udzielenia informacji przetworzonej ustawodawca, jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadził konieczność, by jej uzyskanie było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ma on stanowić ochronę podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej przed nadmiarem wniosków dotyczących tej właśnie formy informacji, mogących dezorganizować ich pracę. Jednak to podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji przetworzonej, odmawiając jej udzielenia musi wykazać, że informacja ta nie jest istotna dla ogółu obywateli. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji informacji przetworzonej. W projekcie natomiast do powyższej ustawy stwierdza się, że informacja przetworzona to informacja "w postaci segregowanej, syntetycznej lub analitycznej w takim zakresie, w jakim jest to istotne dla ogółu obywateli, czyli w postaci umożliwiającej ocenę i wnioskowanie. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech informacji." W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym przyjęto, że informację publiczną przetworzoną stanowi informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostej, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej to nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz konieczność przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną. A zatem informacja przetworzona, to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych (vide wyroki NSA z 17 października 2006 r. I OSK 1374/05 – Lex 281369, WSA w Olsztynie z 25 lutego 2010 991/09 –cbois, WSA w Warszawie z 27 czerwca 2007 r., II SA/Wa 112/07 –Lex 340009, WSA w Krakowie z 25 marca 2008 r. SAB/Kr 122/07 –cbois). Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów (vide wyrok NSA z 30 października 2008 r. I OSK 951/08 – Lex 570419 oraz E. Jarzęcka – Siwik, Ograniczenie dostępu do informacji przetworzonej, Przegląd Sądowy nr 7-8/2004 s. 157). Analiza treści wniosku skarżącej w zakresie udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie, czy były sytuacje, a jeżeli tak, to w ilu sprawach II Wydział Cywilny Odwoławczy Sądu Okręgowego we W. nie zwrócił należnych środków pieniężnych, do czego był zobowiązany ustawą w okresie od 2002 r. do dnia sporządzenia wniosku (także o wskazanie sygnatur akt oraz kwot w sprawach, które dotyczyły jej osoby) prowadzi do uznania, że nie można zgodzić się z jej twierdzeniem, iż domagała się jedynie udostępnienia niezmienionych danych znajdujących się w gestii Prezesa Sądu. Udostępnienie żądanych informacji wymaga sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, w oparciu o którą powstanie jakościowo nowa informacja. Wytworzenie jej wiązać się będzie z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. W jej efekcie powstaje nowy, przetworzony dokument czy zespół danych, nieistniejący do momentu jego wytworzenia na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Prezes Sądu Okręgowego nie dysponował, na dzień złożenia wniosku gotową informacją i musiałby poprzedzić jej wytworzenie złożonymi działaniami. Na podjęcie decyzji o tym, że wnioskowana przez skarżącą informacja stanowi informację przetworzoną, wpłynął fakt, że w Sądzie nie prowadzi się rejestru dotyczącego zwrotu pobranych opłat. Należy przy tym podkreślić, że zbadanie, czy w konkretnych sprawach nie dokonano z urzędu - wbrew obowiązkowi nałożonemu ustawą o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - zwrotu opłat sądowych, wymaga zapoznania się aktami tych spraw i ustalenia, jakie opłaty zostały uiszczone oraz jakie zapadły w tych sprawach rozstrzygnięcia (art. 79 i 80 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Zdaniem Sądu organy obydwu instancji trafnie uznały, że przedmiotem żądania było udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, to jest takiej, której Prezes Sądu nie posiada, a której opracowanie ze względu na rodzaj i zakres wnioskowanych danych wymagało sięgnięcia do dokumentów źródłowych. W takim razie stwierdzić należy, że obowiązek udostępnienia tego rodzaju informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 3 ustawy, na nim nie może ciążyć. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, na co słusznie, powołano się w zaskarżonej decyzji, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swojej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Zatem w kwestii udzielenia przez organy państwa informacji publicznej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (vide wyrok NSA z 17 października 2006 r. sygn. I OSK 1347/05). Podkreślenia wymaga, że nawiązując w art. 3 ust. 1 pkt 1 do zwrotu "szczególnie istotne" ustawodawca wprowadził kwalifikowaną formę interesu publicznego, w związku z czym nie wystarczy, by udzielenie informacji było istotne z punktu widzenia interesu publicznego, lecz musi być ono "szczególnie istotne". Niezbędne jest więc wykazanie, że informacje, które miałyby być udostępnione nie dotyczą wyłącznie interesu wnioskodawcy, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, w której informacji się domaga ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego rodzaju organów – niniejszym przypadku Sądu. Niezasadnie skarżąca podnosi, że nie została zobowiązana przez Prezesa Sądu zarówno w I jak i II instancji do wykazania jak zamierza wykorzystać pozyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej, ponieważ Wiceprezes Sądu Okręgowego w piśmie z dnia 17 września 2013 r. poinformowała ją, że informacja, o którą się zwróciła, nosi znamiona informacji publicznej przetworzonej, wobec czego udostępnienie tej informacji wymaga od wnioskodawcy wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, do czego ograniczył się ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. W ocenie Sądu twierdzenie skarżącej, że organy orzekające nie ustosunkowały się w kwestii zapisów księgowych nie ma znaczenia dla sprawy, ponieważ z uzasadnienia decyzji organów orzekających wynika, iż wiązałoby się to z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, m.in. przeglądnięcia akt sądowych, a więc jest oczywiste, że same dane z zapisów księgowych nie byłyby wystarczające dla udzielenia żądanej informacji. Zgodzić się należy, z zasadnym stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie można przyjąć, że udostępnienie skarżącej pracochłonnej i czasochłonnej informacji przetworzonej w jej wnioskowanym kształcie mogłoby mieć znaczący, realny wpływ na efektywność funkcjonowania państwa. Skoro skarżąca nie wykazała istnienia ustawowej przesłanki udzielenia jej ww. informacji przetworzonej, zasadnie organ I instancji, kierując się treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy wydał decyzję odmawiającą udostępnienia tejże informacji, a organ II instancji decyzję tę utrzymał w mocy. W świetle poczynionych przez Sąd rozważań i zgodnie z dokonaną wykładnią przepisów prawa, należało zatem uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty, które podniosła skarżąca nie znajdują żadnego uzasadnienia. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.