IV SA/Wr 916/14

|Sygn. akt IV SA/Wr 916/14 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 14 lipca 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Henryk Ożóg, , Sędziowie, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , , Protokolant, starszy referent Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r., sprawy ze skargi E. D., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...] nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia spłaty należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz osoby uprawnionej, , , oddala skargę;, przyznaje adwokatowi A. W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście, dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu., , , Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta W., Zastępca Kierownika Działu Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej we W. na podstawie art. 8b, art. 30 ust. 1, ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 1228 ze zm.) oraz art. 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) dalej k.p.a., odmówił E. D. (dalej skarżący) umorzenia należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz osoby uprawnionej M. D. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 16 sierpnia 2013r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. wpłynął wniosek E. D. o umorzenie zaległości alimentacyjnych wypłaconych przez MOPS na M. D. Z dokumentów finansowo - księgowych wynika, że strona posiada zadłużenie wobec tutejszego organu z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz osoby uprawnionej – M. D. We wniosku z dnia 15 sierpnia 2013r. skarżący oświadczył m.in., że wierzycielka L. L. niesłusznie pobierała zaliczkę alimentacyjną w wysokości 300,00 zł miesięcznie, gdyż on był zobowiązany orzeczeniem Sądu do płacenia na rzecz syna M. D. kwoty 170, 00 zł miesięcznie. Podkreślił to również w piśmie z dnia 6 października 2013r. oraz oświadczył: "Nie zamierzam przyjmować na siebie kwot wypłaconych ponad wyroku sądu. Nie mam tego wyroku, mam jedynie nr sprawy". Dłużnik wniósł o zwrócenie się do sądu o wyrok. Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające z którego wynika, że zaliczka alimentacyjna na rzecz M. D. w kwocie 300,00 zł miesięcznie była wypłacana w związku z bezskutecznością egzekucji komorniczej wobec skarżącego na podstawie znajdującego się w aktach postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich z dnia [...], sygn. akt [...]. Dłużnik był zobowiązany łożyć alimenty na rzecz syna w kwocie po 500,00 zł miesięcznie. W dniu 18 listopada 2013 r. do organu wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich z dnia [...], sygn. akt [...] (prawomocne z dniem [...]), zgodnie z którym została obniżona od 1 czerwca 2004r. wysokość alimentów na rzecz syna z kwoty 500,00 zł miesięcznie od kwoty 170,00 zł miesięcznie. W związku ze zmianą wysokości świadczeń alimentacyjnych zasądzonych na rzecz M. D., zaliczka alimentacyjna przysługiwała L. L. na dziecko w wysokości po 170,00 zł miesięcznie, a nie po 300,00 zł miesięcznie. W związku z powyższym zmniejszyło się zadłużenie skarżącego z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz osoby uprawnionej - M. D. Na dzień wydania niniejszej decyzji wynosi ono 3172,85 zł (według zaświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] z dnia 10 czerwca 2014r.). Organ pierwszej instancji podniósł, że dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 i Nr 164, poz. 1366) w formie zaliczek alimentacyjnych powiększonych o 5 %. Na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ właściwy dłużnika może umorzyć należność, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1,2 i 4 (tzn. należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej, należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej oraz należności likwidatora funduszu alimentacyjnego wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974r. o funduszu alimentacyjnym) w łącznej wysokości : 1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Jak wynika z powyższego przepisu organ właściwy dłużnika ma możliwość umorzenia zobowiązania jedyni pod warunkiem spełnienia przesłanek wynikających z pkt.1-3 art. 30. ust. 1. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 30 ust .3 ). W dniu 30 września 2013r. Organ otrzymał informację od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...], z której wynika, że od skarżącego wyegzekwowano następujące kwoty : - 40,00 zł - w dniu 27.08.2003 roku, - 30,00 zł - w dniu 22.03.2004 roku, - 65,00 zł - w dniu 10.05.2004 roku, - 70,00 zł - w dniu 04.06.2004 roku, - 40,00 zł - w dniu 24.09.2004 roku, - 40,00 zł - w dniu 15.12.2004 roku, - 50,00 zł - w dniu 25.05.2007 roku. Komornik zaświadczył wówczas, że zaległość skarżącego z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej wynosi 5766,35 zł. Skarżący w dniu 4 grudnia 2013r. zapoznał się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego dotyczącego kwoty wypłacanej zaliczki alimentacyjnej a tym samym zobowiązania strony wobec MOPS we W., w dniu 5 maja 2014r. organ ponownie zwrócił się do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] z zapytaniem, czy egzekucja wobec skarżącego jest skuteczna przez okres 7 lat (lub krótszy) w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Poproszono również o udzielenie informacji o wpłatach dłużnika. Z informacji od Komornika uzyskanych w dniu 9 czerwca 2014r. i w dniu 17 czerwca 2014r. wynika że od dłużnika zostały wyegzekwowane jedynie w/w kwoty w łącznej wysokości 335,00 zł. Komornik zaświadczył że aktualne zadłużenie strony z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej wynosi 3.172 85 zł. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji stwierdził, że na dzień wydania niniejszej decyzji w okresie siedmiu ostatnich lat prowadzonego postępowania egzekucyjnego skarżący nie uiszczał pełnej zasądzonej kwoty na poczet alimentów, zatem nie spełnienia przesłanek wynikających z pkt. 3.) art. 30. ust. 1. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem organ właściwy dłużnika może umorzyć całą kwotę należności, jeżeli egzekucja jest skuteczna przez okres 7 lat. Na dzień wydania niniejszej decyzji dłużnik nie spełnić także przesłanek wynikających z pkt. 1.) art. 30. ust. 1. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - egzekucja alimentów nie była skuteczna nawet przez minimalny okres, pozwalający umorzyć 30% zadłużenia, tj. przez okres trzech ostatnich lat. Dalej organ orzekający wskazał, że skarżący oświadczył w dniu 15 sierpnia 2013r., iż sam napisał pozew przeciwko sobie o zasądzenie alimentów na rzecz syna. Ponadto stwierdził: "prawie nigdy nie byłem zobowiązany do alimentowania mojego syna M. D., gdyż zarówno dziecko jak i L. L. byli w okresie wypłacania tzw. świadczenia alimentacyjnego na moim utrzymaniu. W okresie, kiedy ja miałem trudności finansowe to obydwoje utrzymywała moja mama." Dłużnik przedstawił kserokopię decyzji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 lutego 2013 roku odmawiającą mu prawa do emerytury. ZUS nie przyznał emerytury, bowiem strona nie udowodniła wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, tj. 20 lat. Dłużnik legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydanym do 28 lutego 2015 roku. We wskazaniach dotyczących odpowiedniego zatrudnienia wpisano "nie dotyczy". Z akt sprawy wynika również, że Postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...], sygn. akt [...] ustalono, że miejscem pobytu małoletniego M. D. jest każdorazowe miejsce zamieszkania jego ojca. Wyrokiem z dnia [...] o sygn. akt [...] zostały zasądzone alimenty od L. L. na rzecz M. D. w wysokości po 200,00 zł miesięcznie, płatne do rąk skarżącego. W dniu 10 grudnia dłużnik wniósł pozew o uchylenie orzeczenia Sądu o sygn. akt [...]. Zeznał, że nie znalazł wyroku uchylającego jego obowiązek alimentacyjny. Strona pobiera na syna zasiłek rodzinny w wysokości 106,00 zł ,miesięcznie oraz świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 500,00 zł miesięcznie. W piśmie z dnia 6 października 2013r. skarżący oświadczył, że od kilku lat otrzymuje zasiłek stały oraz, że do emerytury brakuje mu 4 miesiące i 5 dni. "Gdybym nawet chciał pracować ten okres, to nie zrobię tego", gdyż komornik z emerytury potrąciłby mu zadłużenie. Ponadto skarżący wniósł o zwrócenie się do Powiatowego Urzędu Pracy o "zaświadczenie o nabyciu prawa do zasiłku 3 letniego z racji tego, że utraciła pracę po zakończeniu urlopu wychowawczego na syna M. D."- dotyczy to L. L. Według strony "przyjęcie tego dokumentu miało skutkować założeniem mi sprawy o alimenty przez L. L.". Organ zauważył, iż powyższy dokument nie ma wpływu na niniejszą sprawę. Skarżący orzeczeniem sądu został zobowiązany do łożenia alimentów na rzecz syna w wysokości po 500,00 zł miesięcznie, a po obniżeniu wysokości alimentów – po 170,00 zł miesięcznie. Bezskuteczna egzekucja alimentów od dłużnika była podstawą do wypłaty zaliczki alimentacyjnej na rzecz osoby uprawnionej. Skoro strona, jak twierdzi, sama wniosła o zasądzenie od siebie alimentów na rzecz syna, powinna być świadoma wszystkich konsekwencji z tym związanych. W dniu 4 grudnia 2013r. skarżący zgłosił się do tutejszego organu. Zeznał do protokołu, że nie poinformował wcześniej o obniżeniu alimentów do kwoty po 170,00 zł miesięcznie, ponieważ nie otrzymał postanowienia o zmianie wysokości zasądzonych alimentów. Jednak był obecny na posiedzeniu sądu o obniżenie alimentów. Ugoda była sporządzona w jego obecności. Nie sądził, że musi zgłosić ten fakt do MOPS-u, ponieważ to nie on pobierał świadczenia. Potwierdził, że osobiście napisał i złożył pozew o zasądzenie alimentów w wysokości 500,00 zł miesięcznie - płatnych przez niego na rzecz syna. Ponadto dłużnik oświadczył, że nie mieszkał razem z L. L. i ich synem M. D., ale "cały czas" pomagał w wychowaniu syna. Natomiast w oświadczeniu z dnia 12 lipca 2014 roku napisał: "Oświadczam, że nigdy nie byłem zobowiązany do alimentowania syna M. D. przed sierpniem 2007 roku." Organ pierwszej instancji podkreślił, że mająca w niniejszej stronie zastosowana ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie przewiduje możliwości umorzenia należności dłużników alimentacyjnych z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej przez organ właściwy wierzyciela bądź dłużnika ze względu na jego sytuację rodzinną i dochodową. Jednak skarżący twierdzi, że łożył przez co najmniej 7 lat na utrzymanie dziecka. Na dowód przedstawił zaświadczenie z Banku [...] z dnia 8 stycznia 2014 roku. Wynika z niego, że to H. D., matka dłużnika w okresie od września 2007 roku do kwietnia 2012 roku, z przerwami, przekazywała kwoty 300,00 zł i 200,00 zł tytułem "inne alimenty L. L." lub "alimenty inne D. H.". Z akt sprawy nie wynika aby dłużnik wywiązywał się ze swojego zobowiązania alimentacyjnego wynikającego z orzeczenia sądu. Komornik uznał, że egzekucja wobec skarżącego jest bezskuteczna. W związku z powyższym organ decyzyjny stwierdził, że niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek, aby umorzyć zaległości wynikające z tytułu zaliczki alimentacyjnej wypłaconej osobie uprawnionej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł m.in., że został wprowadzony w błąd przez pracownika organu i sam napisał przeciwko sobie wniosek o alimenty na rzecz syna oraz, iż w tym czasie zarówno syn i jego matka byli na jego wyłącznym utrzymaniu. Nadto podał, że przez okres ostatnich 7 lat alimentował syna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy podał, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydziału [...] Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] ([...]) skarżący został zobowiązany do ponoszenia alimentów na rzecz M. D. w kwocie 500, 00 zł miesięcznie. Następnie, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich z [...] ([...]) kwota należnych alimentów została, począwszy od 1 czerwca 2004 r., obniżona do 170, 00 zł miesięcznie. Z powodu bezskuteczności egzekucji ww. należności alimentacyjnych, M. D. był uprawniony do zaliczki alimentacyjnej. Jak wynika z akt sprawy, aktualne zadłużenie skarżącego z tytułu wypłacanej synowi zaliczki alimentacyjnej wynosi 3172, 85 zł (zaświadczenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] z 10 czerwca 2014 r.). W dniu 16 sierpnia 2014 r. skarżący złożył do organu pierwszej instancji wniosek o umorzenie zaległości alimentacyjnych powstałych z tytułu wypłaconej na rzecz M. D. zaliczki alimentacyjnej. Na mocy zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji odmówił umorzenia spłaty należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz osoby uprawnionej – M. D. Organ odwoławczy wskazał, że od dnia 1 października 2008r. zasady udzielania pomocy osobom uprawnionym do alimentów których egzekucja jest bezskuteczna regulowała ustawa z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. 2005, Nr 86, poz. 732). Zgodnie z art. 16 tej ustawy, organ właściwy wierzyciela mógł umorzyć należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych zaliczek, a także wierzyciela z tytułu nienależnie pobranej zaliczki, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną tych osób. Natomiast od dnia 1 października 2008r. do powyższej problematyki odnosi się ustawa z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012r. , poz. 1228 ze zm.); dalej : ustawa o pomocy. Zgodnie z art. 30 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy, organ właściwy dłużnika może umorzyć należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, w łącznej wysokości 30% jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 łat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów, 50 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów oraz 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. W odniesieniu do kwestii umarzania należności dłużników alimentacyjnych z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobom uprawnionym na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, wraz z zastąpieniem- tej ustawy o postępowaniu nową ustawą o pomocy nastąpiła istotna zmiana. Otóż, zgodnie z art. 16 ustawy o postępowaniu, istniała możliwość umorzenia należności obciążających dłużnika alimentacyjnego przez organ właściwy wierzyciela z powołaniem się na sytuację dochodową i rodzinną dłużnika. Natomiast ustawa o pomocy, w odniesieniu do dłużników alimentacyjnych z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobom uprawnionym na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, nie przewiduje już analogicznego rozwiązania, lecz kwestię umorzenia powyższych należności reguluje odmiennie w przepisie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy. Przepis ten stanowi, że jedynie organ właściwy dłużnika może umorzyć należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, jeżeli zostały spełnione określone w nim przesłanki. Skarżący złożył wniosek o umorzenie jego zaległości z tytułu wpłaconej zaliczki alimentacyjnej pod rządami nowej regulacji zawartej w ustawie o pomocy. Ponieważ ustawodawca nie określił w przepisach przejściowych, która regulacja - dotychczasowa czy nowa - powinna znaleźć zastosowanie do wniosków dłużników alimentacyjnych o umorzenie należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych, konieczne jest zatem odniesienie się do ogólnych reguł intertemporalnych wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo sądowe. W doktrynie rozróżnia się bowiem problem stosowania prawa w odniesieniu do danych stanów faktycznych (faktów) oraz zagadnienie stosowania prawa do skutków prawnych (następstw) tychże faktów. Przyjmuje się, jednocześnie, że zmiana tych uprawnień lub obowiązków, które stanowią następstwa pewnych faktów, nie stanowi sytuacji gdy zaktualizowały już wszystkie elementy danego stanu faktycznego (T. Pietrzykowski, Wsteczne działanie prawa i jego zakaz, Zakamycze 2004, s. 94 - 95). Jeśli zatem, mamy do czynienia ze zmianą odnoszącą się do skutków prawnych (uprawnień lub obowiązków) określonych faktów, to wówczas nie występuje zagadnienie retroakcji prawa, ale sytuacje te należą już do kwestii "bezpośredniego działania nowego prawa". Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, że dany stan faktyczny organ odwoławczy przyjął ,który zamknął się w chwili wypłaty ostatniej zaliczki alimentacyjnej synowi Odwołującego się, dał zarazem początek skutkowi prawnemu w postaci obowiązku zwrotu wypłaconych z powyższego tytułu zaliczek alimentacyjnych, ciążącego na skarżącym jako na dłużniku alimentacyjnym. W związku z realizacją tego obowiązku, Odwołujący się złożył wniosek o umorzenie należności z powyższego tytułu. Ponieważ postępowanie dotyczące wniosku skarżącego o umorzenie należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych toczy się pod rządami ustawy o pomocy, to- w myśl zasady bezpośredniego działania nowego prawa" do skutków prawnych faktów, które częściowo urzeczywistniły się w przeszłości- sprawa ta podlega reżimowi prawnemu nowej ustawy - ustawy o pomocy. Zgodnie z art. 30 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy, organ właściwy dłużnika może umorzyć należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, w łącznej wysokości 30 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów: 50 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów oraz 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie spełnia żadnej z powołanych wyżej przesłanek umorzenia częściowego lub całkowitego jego zadłużenia. Prowadzona wobec niego egzekucja nie była w pełni skuteczna zarówno przez okres 7 lat, jak i przez okres 3 lub 5 lat. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że okoliczności faktyczne podnoszone przez skarżącego w treści odwołania nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Prawne znaczenie ma bowiem fakt uprawnienia syna do zaliczki alimentacyjnej z powodu bezskutecznej egzekucji alimentów zasądzonych na jego rzecz od skarżącego oraz zakres skuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko skarżącemu z tytułu jego zobowiązań alimentacyjnych. Zdaniem organu odwoławczego nie ma tutaj znaczenia prawnego okoliczność, że syn przez okres pobierania zaliczki alimentacyjnej pozostawał czasowo na wyłącznym utrzymaniu skarżącego. W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu nieprawdziwość stwierdzenia zawartego w decyzji, że M. D. pozostawał czasowo na wyłącznym utrzymaniu skarżącego. Skarżący podniósł, że utrzymywał swojego syna od momentu jego urodzenia tj. od czerwca 1999r. do 30 sierpnia 2007r. ponadto opisał swoje relacje z matką syna. Zarzucił, organowi pomocy społecznej działanie na jego niekorzyść . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 19 czerwca 2015r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik oświadczył, że skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie pełnomocnik zarzucił naruszenie : 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przez jego niewłaściwą wykładnię i w związku z tym mylne przyjęcie, że hipoteza normy ust. 2 art. 30 powołanej ustawy nie obejmuje również należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych. 2. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 15 k.p.a., a więc zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez ustosunkowanie się przez organ odwoławczy jedynie do zarzutów odwołania i nierozpoznanie sprawy w całości co do meritum. b) art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107§ 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez brak wskazania w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz braku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i przytoczenia przepisów prawa, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz zasady przekonywania, c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w sytuacji gdy powinna być ona uchylona w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Wskazując na powyższe wniósł o : uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w ([...]) w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz uchylenie utrzymanej się mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] [...], przy zastosowaniu art. 135 p.p.s.a. Pełnomocnik podniósł, że organy orzekające w przedmiocie podania skarżącego wadliwie przyjęły, że wniosek o umorzenie zadłużenia z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych może być rozpatrywany tylko w kontekście cytowanego art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a. Wykładnia funkcjonalna i systemowa przytoczonych przepisów daje bowiem podstawą do przyjęcia, że należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych objęte są również hipotezą ust. 2 art. 30 u.p.o.u.a. Należy wskazać, że po wejściu w życie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, orzecznictwo sądów administracyjnych nie było jednolite co do sposobu i warunków stosowania art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a.. Przyjmowano, że do umarzania należności wynikających z zaliczek stosuje się tylko art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a., natomiast warunkiem koniecznym zastosowania tego unormowania, a więc umorzenia zaległych zaliczek alimentacyjnych, jest skuteczna egzekucja alimentów - jak w przypadku skarżącego. Pełnomocnik wskazał na wyroki z dnia 16 listopada 2011r. sygn. akt. I OSA 1095/11 Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym stwierdzono że treść art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów należy wyjaśniać, mając na uwadze funkcję tego przepisu w całej ustawie. Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc bowiem pod uwagę uregulowania prawne obowiązujące dotychczas w tym przedmiocie oraz art. 2 i 32 Konstytucji, zgodnie z którymi Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady, że wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, a nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny, stanął na stanowisku, że norma art. 30 ust. 2 pod pojęciem "z funduszu alimentacyjnego" obejmuje również należności powstałe pod rządami ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, czyli z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych. Brak takiej prokonstytucyjnej wykładni art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. spowodowałby - w ocenie NSA - nieuzasadnione pozbawienie dłużników alimentacyjnych, których należności powstały w związku z wypłatą zaliczek alimentacyjnych, możliwości ubiegania się o umorzenie powstałych należności z uwagi na sytuację życiowi i dochodową dłużnika, w sytuacji, w której pozostali dłużnicy alimentacyjni (których należności powstały pod rządami ustawy z 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym oraz ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów) nadal taką możliwość posiadają. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odkodowanie treści normy prawnej wymaga zastosowania nie tylko wykładni językowej, ale w niektórych sytuacjach również wykładni funkcjonalnej i wykładni systemowej, których spójne rezultaty dają dopiero właściwy obraz poddawanemu wykładni przepisu, (podobnie również: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 559/10 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 2064/10, postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt I OW 173/09, a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 lutego 2013r.sygn. akt II SA/Kr 559/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 października 2013r.II SA/Lu 233/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2014r. III SA/Kr 1183/13). Orzekanie zatem w sprawie umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, organ ma obowiązek uwzględnić sytuację dochodową i rodzinną tego podmiotu. Regulacja zawarta w art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. wskazuje, że nie każdy dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu wypłaconych należności. Ustawodawca dopuścił bowiem możliwość zaniechania obciążania dłużnika alimentacyjnego obowiązkiem zwrotu w przypadkach uzasadnionych warunkami materialnymi i rodzinnymi osoby zobowiązanej również w przypadku Wypłaconych zaliczek alimentacyjnych. Zatem - wprawdzie literalne brzmienie art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. wskazuje, że przepis ten dotyczy tylko należności powstałych na skutek świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, jednak taka wykładnia spowodowałby nieuzasadnione pozbawienie dłużników alimentacyjnych, których należności powstały w związku z wypłatą zaliczek alimentacyjnych, możliwości ubiegania się o umorzenie powstałych należności z uwagi na sytuację życiową i dochodową dłużnika, w sytuacji, w której pozostali dłużnicy alimentacyjni nadal taką możliwość posiadają. Dlatego uznać należy, że hip\tezą zarówno ust. 1 jak i ust. 2 art. 30 u.p.o.u.a. objęte są również należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 października 2013r. , II SA/Lu 233/13). Wobec tego zaś organ nie mógł, a priori, zadecydować o odmowie umorzenia należności skarżącego z uwagi na jego złą sytuację rodzinną i materialną. Przeprowadzając zaś odpowiednie postępowanie wyjaśniające, powinien sprawdzić, czy rzeczywiście sytuacja faktyczna skarżącego umożliwia wykorzystanie regulacji zawartej w art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a.. Organy takiego postępowania jednak nie przeprowadziły, powołując się na nieobowiązującą i niekonstytucyjną interpretację przepisów ustawy. Ich działanie, naruszając więc przepisy prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanym przypadku dokonanie przez organy niewłaściwej wykładni art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a. nie pozostaje jednak bez wpływu dla rozstrzygnięcia, gdyż organy nie przeanalizowały podnoszonych przez skarżącego argumentów również w kontekście art. 30 ust. 2, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną wnioskodawcy. Zadaniem organu odwoławczego jest powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy w całości a nie jedynie ocena rozstrzygnięcia dokonanego przez organ I instancji. Organ odwoławczy ograniczył się jedynie do ustosunkowania odnośnie do zarzutów zawartych w odwołaniu. Takiego działania SKO nie można uznać zatem jako merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Nie rozpoznając powtórnie w sposób merytoryczny sprawy, organ naruszył zasadę ogólną postępowania administracyjnego zawartą w art. 15 k.p.a., tj. zasadę dwuinstancyjności postępowania. Dalej zauważono, że art. 107 § 3 k.p.a. w sposób szczegółowy wylicza, co powinna zawierać treść decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom zakreślonym w tym przepisie. SKO stwierdziło jedynie, że zarzut odwołania dotyczący złej sytuacji rodzinnej i dochodowej jest niezasadny, gdyż, powtarzając argumentację organu I instancji, brak jest obecnie przepisów upewniających do umorzenia spłaty należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych. Ponadto, organ nie wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania normy z art. 30 ust. 1 powoływanej ustawy, stwierdzając - wbrew informacji zawartej w zaświadczeniu z banku matki skarżącego - że w okresie od 1 sierpnia 2007 roku do 12 kwietnia 2012 roku, nie prowadzono skutecznej egzekucji względem dłużnika alimentacyjnego. Zgodnie z ogólnie przyjętą normą - wbrew stanowisku przyjętemu przez organ I i II instancji - dłużnik, w zakresie realizacji zobowiązania, może kwoty wpłacać bezpośrednio na konto wierzyciela, pomijając komornika. Organy nie zbadały zatem, w jakiej wysokości faktycznie realizowany był przez skarżącego obowiązek alimentacyjny, odmawiając uwzględnienia w tym przedmiocie zapisów przelewów dokonanych z konta matki dłużnika. Tymczasem, w zgodzie z przepisem art. 356 § 2 k.c. nawet w przypadku działania bez wiedzy dłużnika, jeżeli wierzytelność pieniężna jest wymagalna, wierzyciel nie może odmówić przyjęcia świadczenia od osoby trzeciej. Oznacza to, że w świetle normy art. 356 § 2 k.c. dokonaną opłatę należy zrównać ze świadczeniem dłużnika, zwłaszcza gdy z obrazującego wpłatę dokumentu jasno wynika jego przeznaczenie (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dn. 30 kwietnia 2012 r., sygn. I ACz 735/12). Wszystkie przelewy wykonane z konta matki dłużnika jasno określały cel dokonywanej wpłaty, wykonywane były w cyklu comiesięcznym, w kwotach odpowiadających aktualnemu zobowiązaniu alimentacyjnemu. Brak odniesienia się przez organ do powyższych kwestii, przy ustaleniu wysokości zadłużenia jedynie na podstawie zaświadczeń przekazanych od komornika, narusza zatem nie tylko przepis art. 107 § 3 k.p.a., ale także świadczy o naruszeniu zasad ogólnych to jest art. 8 k.p.a., a więc zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak i zasady przekonywania zawartej w art. 11 k.p.a. Zadaniem organu odwoławczego była ocena całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z regułami płynącymi z art. art. 7, 77 i 80 k.p.a. Nie dokonując powyższej oceny, organ uchybił zatem także normom prawnym zawartym w tych przepisach. Natomiast naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 30 ust. 1 i 2 u.p.o.u.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że wobec skarżącego nie można zastosować umorzenia spłaty należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania art. 138 § 1 k.p.a. i utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy organ powinien zastosować art. 138§2 k.p.a. z racji koniecznego wyjaśnienia istotnego zakresu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuję : Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2012r. nr 1228 ze zm.) - dalej ustawa. Mówi on w ust. 1, że organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt. 1, 2 i 4 ustawy w łącznej wysokości: 1) 30 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. W ust. 2 zaś stanowi, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 3). Z przepisu powyższego wynika, że organami uprawnionymi do umorzenia należności są: organ właściwy wierzyciela oraz organ właściwy dłużnika. Jednakże mogą one wydawać decyzje w tym względzie w oparciu o odmienne przesłanki; organ wierzyciela - uwzględniając sytuację rodzinną i dochodową, organ dłużnika - okres wpłat świadczeń. Przy czym organ właściwy wierzyciela może również odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Organ właściwy wierzyciela może dokonywać umorzenia (rozłożenia na raty, odroczenia terminu płatności) z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Natomiast co wynika z art. 30 ust. 1 ustawy (zdanie pierwsze) organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1. 2 i 4 ustawy czyli należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy, należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłacanych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej i należności limitowane funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłacanych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974r. o funduszu alimentacyjnym (...). Istotne zatem w sprawie jest jakie zobowiązanie posiada osoba zainteresowana oraz do jakiego organu złożyła wniosek w przedmiocie umorzenia. Wniosek skarżącego rozpoznawał organ dłużnika - zatem mógł on rozważać żądanie zainteresowanego w oparciu o art. 30 ust. 1 ustawy, czyli przedmiotem decyzji mogły być należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych powstałe na dzień obowiązywania powołanej ustawy i należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłacanych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. Organ ustalił, że skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłacanych na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych. Zatem do rozpoznania wniosku należało zastosować art. 30 ust. 1 obowiązującej ustawy. Tym samym organ miał obowiązek ustalić czy i w jakim okresie egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego była skuteczna w wysokości nie niższej niż wysokość żądanych alimentów. Z informacji Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] o wysokości wyegzekwowanego świadczenia alimentacyjnego z dnia 30 września 2013r. bezsprzecznie wynika, że od dłużnika nie wyegzekwowano w żadnym miesiącu należności alimentacyjnych odpowiadających wysokości alimentów; wpłaty te wynosiły od 30.00- do 70,00 zł . Tymczasem dłużnik na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] sygn. akt [...] zobowiązany był łożyć alimenty na M. D. w kwocie po 500,00 zł miesięcznie. Następnie Sąd ten postanowieniem z dnia [...]. sygn. akt [...], obniżył od dnia 1 czerwca 2004r. wysokość alimentów do kwoty 170, 00 zł miesięcznie. Z powyższego wynika, że wpłaty z tytułu zasądzonych alimentów w okresie ostatnich 3,5,7 lat nie pokrywały miesięcznej kwoty ustalonych alimentów. W tym stanie rzeczy organy trafnie uznały że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 30 ust. 1 ustawy umożliwiające uwzględnienie złożonego przez skarżącego wniosku i w efekcie umorzenie jego należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej. Tym samym skład orzekający Sądu podziela pogląd tut. Sądu wyrażony w wyroku z dnia 28 kwietnia 2015r. sygn. akt IV SA/WR 839/14, że w sprawach o umorzenie należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych mają zastosowanie przepisy obecnie obowiązującej ustawy. Wniosek skarżącego został złożony pod rządami ustawy z dnia 7 września 2007 r. - w dniu 12 lipca 2013 r., która weszła w życie z dniem 1 października 2008 r. W przepisach przejściowych obowiązującej ustawy, w art. 41, art. 42 ust. 2 i art. 43 ust. 1 uregulowano granice stosowania przepisów dotychczasowych. Z wymienionych przepisów wynika, że obejmują one sprawy dotyczące zaliczek alimentacyjnych, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy, sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne, egzekucji należności z tytułu wypłacanych zaliczek alimentacyjnych. Istotnie wymienienie w przepisach przejściowych określonych spraw, daje podstawę do uznania, że dotyczą one tylko wymienionej kategorii/spraw a nie wszystkich opartych na poprzednio obowiązującej ustawie. Należy się również zgodzić z organem II instancji, że treść art. 30 ust. 1 obowiązującej ustawy daje podstawę do stwierdzenia, że umorzenie zaliczek alimentacyjnych - a taka instytucja istniała w ustawie z marca 2005 r., - może być dokonane na mocy obowiązujących przepisów. Art. 30 ustawy odwołujący się w ust. 1 do art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy reguluje kwestię umorzenia zaliczek alimentacyjnych, z wniosku złożonego po dniu 30 września 2008r., pod działanie ustawy z dnia 7 września 2007r. W świetle powyższego zarzut pełnomocnika, że naruszono art. 30 ust. 2 ustawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i mylne przyjęcie, iż nie obejmuje należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych należy uznać za nieuzasadniony. Przypomnieć należy, że organem rozpoznającym wniosek był organ dłużnika, co zatem idzie mógł on rozważać go tylko w oparciu o art. 30 ust. 1 powołanej ustawy. Zdaniem Sądu powołany wyżej przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Stąd też chybiony jest zarzut pełnomocnika, że art. 30 ustawy powinien być interpretowany przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej. Mając na uwadze podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, nie można ostatecznie zarzucić, w szczególności organowi odwoławczemu, naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Powtórzyć należy, że niniejsze postępowanie wszczęto wnioskiem o umorzenie należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej na rzecz osoby uprawnionej. W związku z tym natomiast, że podstawę prawną orzekania organów administracyjnych w sprawie stanowił art. 30 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy to i postępowanie administracyjne ograniczało się jedynie do ustalenia przesłanek powołanych w tych przepisach. Poza tak określoną podstawą prawną decyzji znajdowały się natomiast tego rodzaju okoliczności, jak powołane przez skarżącego. Autorytatywne, w istocie rzeczy było wskazanie przez Komornika Sądowego w jaki sposób i w jakich kwotach realizowany był obowiązek alimentacyjny skarżącego. Z pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] wynika natomiast, że podstawa zastosowana tych przepisów w przypadku skarżącego nie miała zastosowania. Na marginesie Sąd wskazuje, że skargę złożono w terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. toteż rozważanie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu jest bezprzedmiotowe. Wobec powyższego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu przyznano na podstawie art. 250 p.p.s.a. W związku z § 2 ust. 3 i § 18.1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461). J.T.12.08.15r.