IV SA/Wr 920/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. O. na Wojewodę D. w przedmiocie nieprawidłowości w funkcjonowaniu Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. postanawia: odrzucić skargę. H. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo nazwane "Pozew" stanowiące skargę na postępowanie Wojewody D. w przedmiocie nieprawidłowości w funkcjonowaniu Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. Skarżący wskazał, że jest ofiarą przemocy w rodzinie i "pozywa Wojewodę D. za nierespektowanie prawa ustanowionego oraz zapisanego w Informatorze dla osób dotkniętych przemocą". Dalej skarżący wskazał na nieprawidłowe działanie Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. w zakresie przyznawania mu pomocy, do udzielenia której był on zobowiązany, oraz działanie Wojewody D. i Ministra Pracy i Polityki Społecznej jako organów nadzoru nad MOPS. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Organ dalej podał, że w piśmie z dnia 10 listopada 2014 r. skarżący wskazał na potencjalne nieprawidłowości w funkcjonowaniu Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. W wyniku wszczętego postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia 19 listopada 2014 r. poinformowano zainteresowanego o podjętych czynnościach, wystąpiono bowiem do Rady Miejskiej w J. celem uzyskania wyjaśnień na zarzuty skarżącego. Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2014 r. zarejestrowano powyższą skargę i pismem z dnia 30 grudnia 2014 r. poinformowano skarżącego o treści art. 46, art. 47, art. 70 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270); dalej: p.p.s.a. Pismem z dnia 3 stycznia 2015 r. skarżący wniósł o: "1. Określenie czego dotyczy się sprawa. 2. dostarczenie kopi zarządzenia z dnia 29.12.2014 r. 3. wyznaczenie adwokata z urzędu. 4. zwolnienie z wszelkich kosztów sądowych." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na postępowanie Wojewody D. w sprawie nieprawidłowości w funkcjonowaniu Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. Należy przyjąć, że skarga ta jest skargą powszechną, do której rozpatrzenia mają zastosowanie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem, postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 k.p.a.). Skargę z art. 227 k.p.a. charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących powszechnego postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. (zob. np. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., I OSK 717/12, LEX nr 1136720). Ustawodawca w Dziale VIII k.p.a., a dokładnie w art. 229 k.p.a. określił organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia tego rodzaju skargi. Skoro więc, przedmiotowa skarga nie może być skierowana do sądu administracyjnego, należało ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Odnośnie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, Sąd zauważa, że stosownie do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w przytoczonym art. 247 p.p.s.a.