IV SA/Wr 94/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), Protokolant: referent Ksawery Sobczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Centrum Kultury Gminy Rudna z dnia 10 stycznia 2024 r. nr L.dz 22/2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 10 listopada 2023 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Centrum Kultury Gminy Rudna na rzecz skarżącego D. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 10 I 2024 r. (L.dz. 22/2024) Dyrektor Centrum Kultury Gminy Rudna (dalej jako "organ") odmówił D. K. (dalej jako "skarżący") udostępnienia informacji publicznej w zakresie informacji żądanych we wniosku z dnia 10 XI 2023 r. dotyczących ilości umów cywilnoprawnych zawartych przez organ w 2021 r. i 2022 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w podaniu z dnia 10 XI 2023 r. skarżący zapytał m.in. o ilość umów cywilnoprawnych zawartych przez organ w 2021 r. i 2022 r., w ocenie organu tego rodzaju informacja ma charakter przetworzony, więc jej udzielenie jest uzależnione od wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, zgodnie z wymaganiami z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 IX 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, ze zm.) - dalej: "udip". Tymczasem skarżący, mimo wezwania go pismem z 24 XI 2023 r., nie wykazał, by udostępnienie tego rodzaju informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ podkreślił, że nie dysponuje żądanymi informacjami w formie wskazanej we wniosku, tj. umożliwiającej przekazanie ich skarżącemu zgodnie z żądaniem bez uprzedniej weryfikacji i przygotowania "specjalnie" dla skarżącego wedle wskazanych przez niego kryteriów. Organ nie posiada odrębnego wykazu, który zawierać będzie informacje dotyczące zawartych umów. Aby przygotować odpowiedź w formie, o jaką skarżący wnioskował, konieczne jest zebranie odpowiednich dokumentów (umów) przechowywanych w odrębnych komórkach organu, a następnie zliczenie tych umów. Ponadto, w celu dokładnej analizy posiadanych przez organ informacji oraz przygotowania rzetelnej informacji konieczne jest zaangażowanie kilku pracowników. Dane stanowiące podstawę do przygotowania przedmiotowych informacji są rozproszone, a oprócz formy papierowej występują również w formie elektronicznej. Aby przygotować żądaną informację, organ będzie zmuszony podjąć szereg następujących działań polegających na weryfikacji każdej zawartej umowy, które to umowy przechowywane są w różnych komórkach organu. Skoro więc w sprawie nie wykazano, że udostępnienie tego rodzaju informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, należało odmówić jej udostępnienia. W skardze na podwyższą decyzję skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) art 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji; 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, poprzez błędne przyjęcie, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. 3) art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, przez niepodjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę tych dowodów; 4) zasady, że na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej), a organ ustala okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz przeprowadza potrzebne w tym celu dowody (art. 7 kpa), postępowanie, zaś organ powinien prowadzić w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 § 1 kpa); 5) zasady, zgodnie z którymi organ ma obowiązek zgromadzić kompletny materiał dowodowy i to na nim spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa). W uzasadnieniu skargi umotywowano zarzuty podkreślając, że w orzecznictwie przyjmuje się szeroką definicję informacji publicznej, obejmując nią również dokumenty wykorzystywane przez podmioty publiczne. W ocenie skarżącego organ zobligowany był udostępnić żądane informacje. Zdaniem skarżącego w sprawie nie wystąpiło zagadnienie informacji przetworzonej, bowiem ewentualna potrzeba sięgania do materiałów archiwalnych nie stanowi "przetworzenia" informacji publicznej. Organ mógł też posiłkować się prowadzonymi przez siebie spisami umów, których prowadzenie organ potwierdził pismem z 24 XI 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie zaznaczając, że wniosek skarżącego z dnia 10 XI 2023 r. został w całości rozpatrzony, bowiem w części dotyczącej pkt. 1, 2, 3, 6 i 7 udzielono informacji, zaś co do pkt. 4 i 5 wydano decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Pismem procesowym z 15 III 2024 r. skarżący podtrzymał skargę zaznaczając m.in., że organ błędnie odnosi się do skargi na bezczynność (zarejestrowanej pod sygn. IV SAB/Wr 16/24), podczas gdy przedmiotem obecnej skargi jest decyzja organu z 10 I 2024 r. (L.dz. 22/2024) odmawiająca udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że w ocenie organu objęta wnioskiem informacja ma charakter informacji przetworzonej, jednak w sprawie nie wystąpiły okoliczności szczególnie istotne dla interesu publicznego uzasadniające jej udostępnienie. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że "informacją publiczną przetworzoną" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, są takie dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech nowej informacji. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. motywy wyroku NSA z 26 III 2024 r., III OSK 1474/22 – publ. CBOSA). Udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji, o ilości zawartych przez organ umów cywilnoprawnych w 2021 r. i 2022 r., nie wymaga wskazanych wyżej czynności. Zaznaczyć należy, że skarżący nie oczekiwał od organu jakichkolwiek informacji wymagających przeprowadzenia analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, czy ekspertyz. Nie oczekiwał także wydobycia poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów. Udzielenie skarżącemu informacji sprowadzałoby się w tym przypadku do podania sumy umów cywilnoprawnych zawartych przez organ na przestrzeni dwóch lat, tj. w 2021 r. i 2022 r. Podkreślić należy, że informacja prosta nie zmienia swego charakteru w wyniku dokonania procesu anonimizacji, czy też wtedy, gdy organ posiada w swoich zbiorach dane objęte wnioskiem, wobec których wykonuje proste czynności techniczne polegające np. na zliczeniu decyzji (zob. wyrok NSA z 23 XI 2021 r., III OSK 4562/21 – publ. CBOSA). Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, jakoby udostępnienie skarżącemu informacji publicznej wskazującej na liczbę umów cywilnoprawnych zawartych przez organ w 2021 r. i 2022 r., wymagało przetworzenia informacji i zależne było od wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nawet bowiem, jeśli umowy te są – jak wskazuje organ – rozproszone pomiędzy różne komórki organizacyjne, to przy założeniu prawidłowej organizacji pracy nie sposób przyjąć, by ustalenie samej ilości zawartych umów wymagało jakichś nadzwyczajnych czynności, które nie korespondują z bieżącą działalnością organu. Trafnie przy tym w skardze zauważono, że z informacji udzielonej skarżącemu pismem z dnia 24 XI 2023 r. wynika, że organ prowadzi wewnętrzne "spisy umów". Tego rodzaju spisy niewątpliwie powinny ułatwić i przyspieszyć udzielenie informacji co do ilości zawartych umów cywilnoprawnych, bez konieczności wyszukiwania poszczególnych umów. Niezrozumiała jest przy tym argumentacja decyzji wskazująca na konieczność "zebrania" i "weryfikacji" przez organ każdej umowy. Skarżący wnosił o wskazanie liczby zawartych umów, a nie o udostępnienie ich treści czy określonych danych w nich zawartych. Tym samym nie sposób uznać, że wniosek skarżącego w powołanym zakresie dotyczył informacji przetworzonej i nie zasługiwał na uwzględnienie. W rezultacie stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja narusza w sposób istotny art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, co obligowało Sąd do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ppsa. Rozpoznając sprawę ponownie, organ rozpatrzy wniosek uwzględniając powyższą ocenę. W świetle argumentacji przedstawionej przez organ w zaskarżonej decyzji nie ma bowiem podstaw do uznania, że informacja publiczna dotycząca ilości umów cywilnoprawnych zawartych przez organ w 2021 r. i 2022 r. stanowi informacje przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 udip. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa, uwzględniając poniesione przez skarżącego celowe koszty w kwocie 200 zł (wpis od skargi).