IV SAB/Wr 105/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sz. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wyrażenia zgody na wykupienie lokalu funkcyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] M. Sz. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w W. w przedmiocie wydania decyzji sprawie wyrażenia zgody na wykupienie lokalu funkcyjnego, który zajmuje. W odpowiedzi na skargę, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Komendant Miejski Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność skargi w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej : p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3). Przy czym, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, Lex nr 552736). Przede wszystkim podkreślić należy, że Sąd w obecnym składzie podzielił w pełni stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażone w postanowieniu z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 48/10 (publ. CBOIS), na które zresztą powołał się również Komendant Miejski Policji, iż: "w przepisach prawa brak jest regulacji określającej tryb i zasady zrzekania się prawa dyspozycji lokalu. Przepisy m.in. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.) przewidują jedynie uprawnienie policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (art. 88 ustawy o Policji). Natomiast żaden przepis nie przewiduje uprawnienia policjanta do żądania od organów policji zrzeczenia się prawa dyspozycji lokalu pozostającego w jego zasobie. Również akty wykonawcze do ustawy o Policji nie przewidują takiego uprawnienia. Bezspornym więc jest, że zrzeczenie się przez organ prawa do dysponowania lokalem nie następuje w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia, a w przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak również umocowania do rozstrzygania tego rodzaju kwestii w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 834/2009, Lex 552332). Zrzeczenie takie może przybrać postać oświadczenia woli właściwego organu, które jest instytucją prawa cywilnego i nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W związku zatem z dokonanym na wstępie wyliczeniem spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także wobec istoty sprawy sądowoadministracyjnej, wynikającej z art. 1 p.p.s.a., niewątpliwym jest, iż żądanie skarżącego nie ma charakteru administracyjnoprawnego." Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.