IV SAB/Wr 109/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: S. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 19 stycznia 2026 r. S. M. (dalej: skarżący), działając przez pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Do skargi dołączono pełnomocnictwo do złożenia skargi na bezczynność Wojewody Opolskiego. Pełnomocnika wezwano o uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi w sprawie ze skargi na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie o wpis sądowy doręczono pełnomocnikowi w dniu 16 lutego 2026 r., zaś o przedstawienie pełnomocnictwa w dniu 5 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tego rodzaju jest m.in. skarga. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Według art. 37 § 1) p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy tym zauważyć należy, że status osoby jako pełnomocnika strony skarżącej w danej sprawie nie powinien budzić wątpliwości oraz bezspornie wynikać z dokumentu pełnomocnictwa. Z kolei na podstawie art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym niezłożenie prawidłowego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z: 22 czerwca 2020 r., II OZ 423/20 i 30 stycznia 2020 r., II OZ 74/20). Co więcej w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wedle zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy wynika, że wezwania sądowe o uzupełnienie wspomnianych braków skargi doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniach 16 lutego 2026 r. i 5 marca 2026 r. Braki nie zostały jednak usunięte. Skoro pełnomocnik, mimo stosownego wezwania, nie przedstawił dokumentu, z którego wynikałoby, że jest umocowany do reprezentowania strony w sprawie, to wystąpiły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 29 maja 2012 r., I FSK 531/12). Powyższe okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.