IV SAB/Wr 12/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Okręgową Radę Adwokacką we W. do rozpoznania wniosku skarżącego A. P. z dnia 17 września 2015r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej we W. w rozpatrzeniu wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej we W. na rzecz skarżącego A. P. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej we W. została wywiedziona przez A. P. na tle następujących okoliczności faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 17 września 2015r. A. P. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej we W. o udostępnienia informacji "poprzez przesłanie w formie elektronicznej (skan w formie pdf lub plik doc) protokołu z posiedzenia (lub posiedzeń) Okręgowej Rady Adwokackiej we W., jakie miało miejsce w lipcu 2015r. – z uwzględnieniem anonimizacji co do osób innych niż adwokaci lub osób niepełniących funkcje publiczne". W odpowiedzi na powyższy wniosek, Okręgowa Rada Adwokacka we W. pismem z dnia 17 września 2015r. (przesłanym drogą elektroniczną na adres skarżącego) - poinformowała wnioskodawcę, że dokumenty te nie zostaną przesłane, ponieważ nie stanowią informacji publicznej. Rada podkreśliła, że posiedzenia okręgowych rad adwokackich nie stanowią wykonywania zadań władzy publicznej, tylko działania samorządu zawodowego, a w ramach tych posiedzeń rady nie wykorzystują mienia komunalnego ani mienia Skarbu Państwa. Nadto Rada stwierdziła, że biorąc pod uwagę częstotliwość i ilość żądanych przez wnioskodawcę "informacji publicznych", iż działa On w celach sprzecznych z zasadami demokratycznego państwa prawnego, destabilizując działanie samorządu adwokackiego. W tym stanie rzeczy pismem z dnia 7 października 2015r. A. P. reprezentowany przez pełnomocnika procesowego złożył do tut. Sądu skargę na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, żądanej opisanym wyżej wnioskiem z dnia 17 września 2015 r. Skarżący przyznał, że otrzymał od Okręgowej Rady Adwokackiej we W. pismo w którym zawarta jest negacja ze strony organu charakteru publicznego żądanej informacji. Zdaniem skarżącego - negacja ta jest nieuprawniona i oznacza, że ma się do czynienia z bezczynnością podmiotu w należytym załatwieniu złożonego wniosku. Negacja ta stanowi rażące naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. d) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2) ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dalej skarżący podkreślił, że działania samorządu powinna cechować transparentność, zwłaszcza ze względu na publicznoprawne kompetencje tego organu umożliwiające ingerencję w sferę konstytucyjnych praw i wolności obywateli (np. zawieszenie w wykonywaniu zawodu, skreślenie/wpisu na listę adwokatów/aplikantów adwokackich). W konsekwencji powyższego, skarżący stwierdził, że wnioski o udostępnienie informacji wymagają załatwienia ich w sposób prawem przewidziany, a zatem albo przez dokonanie czynności materialno-technicznej udostępnienia żądanej informacji albo przez wydanie stosownych decyzji. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Adwokacka wniosła o jej oddalenie, wskazując, że w określonym konstytucyjnie zakresie, obowiązek udostępnienia informacji publicznej spoczywa również na organach samorządu zawodowego, jeżeli spełniają przesłanki określone w art. 61 ust. 1 zd. 2 – tzn. wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z tej definicji jednoznacznie i wprost wynika, że informacją publiczną jest wiadomość wytworzona przez samorząd adwokacki, pod warunkiem, że spełniona jest chociaż jedna z przesłanek: 1) wiadomość ta wytworzona została w ramach wykonywania zadań władzy publicznej (nie własnych zadań samorządowych) lub 2) wiadomość ta została wytworzona w związku z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (nie majątkiem samorządu adwokackiego!). Ustosunkowując się do treści tych przesłanek stwierdzono, że zgodnie z ustawą z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 2015r., poz. 615) okręgowa rada adwokacka wybiera ze swego grona jednego lub dwóch wicedziekanów, sekretarza, w razie potrzeby zastępcę sekretarza, a także skarbnika, którzy łącznie z dziekanem stanowią prezydium rady. Prezydium przygotowuje posiedzenia rady. Jest to typowa funkcja wykonawcza w ramach samorządu zawodowego. Nie jest to wykonywanie władzy publicznej (ad. 1). Dalej podano, że zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa o adwokaturze, samorząd adwokacki sprawuje zarząd majątkiem tego samorządu, a więc majątkiem pochodzącym ze składek członków samorządu, zatem oczywiście nie stanowiącym mienia komunalnego ani majątku Skarbu Państwa. Oczywiście samorząd terytorialny jak i Skarb Państwa może finansować lub współfinansować działania samorządu adwokackiego (dotacje, subwencje, darowizny), lecz diety samorządowe są finansowane z majątku samorządu, pochodzącego ze składek adwokatów. W tej materii samorząd adwokacki nie korzysta z mienia komunalnego ani majątku Skarbu Państwa (ad. 2). Na końcu skonstatowano, że nie bez znaczenia jest fakt, że skarżący żąda protokołu posiedzenia ORA bez anonimizacji danych dotyczących adwokatów. Gdyby Sąd uwzględnił skargę oznaczałoby to obowiązek ujawnienia przez Okręgową Radę Adwokacką we W. np. danych osobowych adwokatów, który zwracają się za pośrednictwem Rady o pomoc organizacyjną albo finansową do Fundacji na rzecz Pomocy Socjalnej Adwokatom, Aplikantom Adwokackim i Pracownikom Adwokatury z siedzibą we W. w związku z chorobami tych adwokatów lub ich najbliższych lub z innych rodzinnych, bardzo osobistych powodów. We wnioskach takich, referowanych na posiedzeniach, podawane są poufne, bardzo osobiste powody. Organ wniósł aby Sąd rozważył, w jakim celu skarżący chce pozyskać tak poufne, osobiste informacje, o stanie zdrowia adwokatów lub członków ich rodzin albo o ich poważnych problemach rodzinnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 grudnia 2015 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 295/15 zobowiązał Okręgową Radę Adwokacką we Wrocławiu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 17 września 2015 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto stwierdził, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Okręgowej Rady Adwokackiej we W. na rzecz skarżącego kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd rozważył, czy żądana przez wnioskodawcę informacja rzeczywiście stanowi informację publiczną, a także, czy ORA należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej. Odpowiadając na pierwsze pytanie stwierdził, że powołana wyżej ustawa wprowadziła legalną definicję "informacji publicznej", którą zgodnie z art. 1 ust. 1 jest "każda informacja o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 – a więc w szczególności o organach samorządów zawodowych (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) – w tym o ich organizacji, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b. lit. d i lit. f u.d.i.p.). W związku z tym w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że na tym tle normatywnym, żądane przez wnioskodawcę informacje w postaci protokołu z posiedzenia (lub posiedzeń) Okręgowej Rady Adwokackiej we W. jakie miało miejsce w lipcu 2015 r. – z uwzględnieniem anonimizacji co do osób innych lub osób niepełniących funkcje publiczne, należy uznać za informacje publiczne w powyższym rozumieniu. Stanowią one w ocenie Sądu w istocie informacje o organach samorządu zawodowego - a dokładniej, o ich działalności, organach i osobach sprawujących w nich funkcje oraz o majątku, którym dysponują, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i lit. f w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. - i jako takie mają status informacji publicznej. W świetle przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze, adwokatura, którą stanowi ogół adwokatów i aplikantów adwokackich (art. 2), zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego (art. 1 ust. 2 ). Natomiast, okręgowa rada adwokacka jest organem izby adwokackiej (art. 39 pkt 2 ), a więc w istocie jest organem samorządu zawodowego, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. Do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym (art. 44 ust. 1 pr.adw.). Z tych względów należało zdaniem WSA we Wrocławiu uznać, że ORA jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Okręgowa Rada Adwokacka we W., zwracając się do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenia kosztów postępowania. W wyniku rozpatrzenia powyższej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 listopada 2016r., sygn.akt I OSK 515/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uznając że Sąd I instancji uchybił dyrektywie rozstrzygania na podstawie jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego sprawy, co uzasadniało uchylenie z przyczyn proceduralnych zaskarżonego wyroku. Sąd drugiej instancji podkreślił, że w aktach sprawy brak jest przedmiotu wniosku o informację publiczną, tj. protokołu z posiedzenia (lub posiedzeń) Okręgowej Rady Adwokackiej, jakie miało miejsce w lipcu 2015 r. Tymczasem – stwierdził dalej NSA, to jego treść determinuje, czy żądana informacja stanowi informację publiczną. WSA ponownie rozpoznając sprawę będzie miał obowiązek jednoznacznie ustalić, czy treść żądanego przez wnioskodawcę protokołu potwierdza, iż zawiera on informację publiczną. WSA powinien zobowiązać Okręgową Radę Adwokacką do nadesłania przedmiotowego protokołu, skoro nie został on nadesłany wraz z odpowiedzią na skargę. Na wezwanie WSA, przy piśmie z dnia 23 lutego 2017 r., Okręgowa Rada Adwokacka we W. nadesłała protokół Nr IX/15 z posiedzenia Rady z dnia 16 lipca 2015r., wskazując na potrzebę rozważenia, czy zgodnie z zasadą demokratycznego państwa prawnego (art.2 Konstytucji), konieczności ochrony godności człowieka (art.30 Konstytucji) i ochrony życia prywatnego oraz rodzinnego (art.47 Konstytucji) będzie ujawnienie skarżącemu na jaką chorobę cierpi adwokat (pkt 5.2, pkt 5.3, pkt 5.8, pkt 5.9 protokołu), jak i kto urodził dziecko (pkt 5.4, pkt 5.5 protokołu). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest zarzucana przez skarżącego bezczynność polegająca na nieudzieleniu przez ORA we W. informacji zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku z dnia 17 września 2015 r. Zważyć w tym miejscu należy, że na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 – dalej jako "u.d.i.p.") bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.i.p. lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). Nie jest natomiast możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Aby można było zatem mówić o bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej należy przede wszystkim ustalić, czy na organie w ogóle ciążył obowiązek podjęcia stosownego aktu czy czynności. Z przypisów w/w ustawy jednoznacznie wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.) i że zobowiązane do jej udostępnienia są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Oznacza to, że tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można mówić o ewentualnej bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W pierwszej kolejności ustalenia zatem wymagała kwestia czy Okręgowa Rada Adwokacka we W. jest podmiotem, który został przez ustawodawcę zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządu zawodowego. Odwołać się tym miejscu zatem należy do przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2015r., poz.615 ze zm.), gdzie zgodnie z art.1 ust. 2 tejże ustawy - adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego, powołana do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa (art. 1 ust. 1 powołanej ustawy). Nadto w myśl przepisu art.3 ust.1 Prawo o adwokaturze, zadaniem samorządu adwokackiego jest m.innymi tworzenie warunków do wykonywania ustawowych zadań adwokatury (pkt 1 ustawy), sprawowanie zarządu majątkiem samorządu adwokackiego i rozporządzanie nim (art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy). Niewątpliwe jest także i to, że do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej (będącej stosownie do art.39 pkt 2 w/w ustawy, organem izby adwokackiej), należą zgodnie z art.44 ust.1 omawianej ustawy, wszystkie sprawy adwokatury, których ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym. Okręgowa rada adwokacka prowadzi także w myśl art. 49 ust. 1 omawianej ustawy, listy adwokatów i aplikantów adwokackich. Okręgowa rada adwokacka może także zgodnie z art.44 ust.3 w/w ustawy, zawiesić w czynnościach zawodowych, do czasu uiszczenia należności adwokata, który zalega – pomimo wezwania – z zapłatą składki dłużej niż 6 miesięcy.. Z powyższego wynika, że Okręgowa Rada Adwokacka - jako organ Izby Adwokackiej (organ samorządu adwokackiego) - jest podmiotem obowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Kolejną kwestią wymagającą rozważenia było ustalenie, czy żądanie skarżącego udostępnienia, poprzez " przesłanie w formie elektronicznej (skan w formie pdf lub plik doc) protokołu z posiedzenia (lub posiedzeń) Okręgowej Rady Adwokackiej we W. jakie miało miejsce w lipcu 2015 r. – z uwzględnieniem anonimizacji co do osób innych niż adwokaci lub osób niepełniących funkcje publiczne", stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Istotne jest przy tym, że krąg informacji, które ustawa w szczególności uznaje za informację publiczną w ramach katalogu otwartego, określony został w art. 6 tej ustawy. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. W szczególności informację publiczną stanowią informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa, w art. 4 ust. 1, w tym o ich trybie działania. Informację publiczną stanowi również treść i postać dokumentów urzędowych. Wobec takiego rozumienia informacji publicznej nie można mieć wątpliwości, że protokół z posiedzenia Okręgowej Rady Adwokackiej we W. to dokument mający walor informacji publicznej, jako, że stanowi on informację o organach samorządu zawodowego - o ich organizacji i działalności oraz o majątku, którym dysponują, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, c i lit. f oraz pkt 5 lit. c w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. I tak z nadesłanego przez Okręgową Radę Adwokacką protokołu Nr IX/15 posiedzenia tegoż organu w dniu 16 lipca 2015r. - wynika, że przedmiotem posiedzenia były sprawy związane m.innymi z rozpatrywaniem wniosków o umorzenie zaległości z tytułu składek (pkt 5.2, 5.7, 5.8), wniosków o zwolnienie z obowiązku opłacania składek (pkt 5.4, 5.5 ), wniosku o udzielenie wsparcia finansowego (pkt 5.3 ), wniosków o wpis na listę adwokatów (pkt 7.1, 7.2, 7.3, 7.4), wniosku o skreślenie z listy adwokatów (pkt 7.5, 7.6 ), wniosków aplikantów o usprawiedliwienie nieobecności na zajęciach ( pkt 6.1, 6.3 ) oraz z podjęciem decyzji o skierowaniu sprawy do Rzecznika Dyscyplinarnego (pkt.8.1). Z powyższych zapisów niewątpliwie wynika, że przedmiot spraw rozpatrywanych na powyższym posiedzeniu dotyczył w szczególności spraw związanych z organizacją samorządu adwokackiego (wpisy na listę, skreślenia z listy) – art. 6 ust. 2 lit. b u.d.i.p., a także spraw dotyczących dysponowania majątkiem samorządu adwokackiego (umarzanie zaległości składkowych, zwalnianie z opłacania składek – art. 6 ust. 2 lit. f oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p. Tym niemniej nie może przy tym umykać z pola widzenia kwestia dostępu do niektórych danych zawartych w przedmiotowym protokole z posiedzenia Rady. W myśl bowiem art. 61 ust. 3 Konstytucji, ograniczenie prawa do uzyskania informacji może nastąpić ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę interesu publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Takim przepisem jest niewątpliwie art. 5 u.o.d.i.p., który jako wyjątek od zasady udostępniania informacji każdemu, wprowadza w tym zakresie ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 24 czerwca 2003 r. sygn. akt III RN 95/02 , zgodnie z którym cechą prawa do prywatności jest to, że ochroną tą objęta jest dziedzina życia osobistego (prywatnego), rodzinnego i towarzyskiego człowieka. Ochrona ta nie obejmuje jednak działalności publicznej osoby ani też sfery działań i zachowań, które ogólnie są pojmowane jako osobiste lub prywatne, jeżeli działania te lub zachowania wiążą się ściśle z działalnością publiczną. Równocześnie podkreślić przy tym należy, że zagadnienie związane z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne było już przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który przyjmuje, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał nie wyłącza jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne. Rozważając konstytucyjność wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., Trybunał wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym takiej osoby, a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Wskazuje się, że w każdym konkretnym przypadku należy ważyć obie chronione prawem wartości. Zauważyć przy tym także należy, że zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 812/05,, jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Organ musi zatem wskazać, czy dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową, czy też statystykę.. W dalszej części wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje klika sposobów załatwienia wniosku. I tak udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno – technicznej (art. 7 ust. 1 ustawy). Gdy natomiast ma miejsce odmowa udostępnienia informacji publicznej, bądź ma miejsce umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, to wymaga to zgodnie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydania decyzji administracyjnej. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że Okręgowa Rada Adwokacka we W. pozostawała w bezczynności w załatwieniu w/w wniosku skarżącego, poprzez nieudzielanie wnioskowanej informacji publicznej, jak i niewydaniu decyzji w terminie przewidzianym przepisami prawa (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności Sąd zobowiązał skarżony organ do rozpoznania, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi, wniosku skarżącego z dnia 17 września 2015 r. Stwierdzając bezczynność i zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku, Sąd nie był jednak władny do wskazania sposobu jego załatwienia, z tej to przyczyny, że na tym etapie postępowania nie posiada kompetencji do merytorycznego rozstrzygania tej kwestii. W niniejszym postępowaniu nie można bowiem nakazać organowi – Radzie podjęcia czynności określonej treści lub wydania decyzji określając jej treść. To do organu – Rady należy ocena czy udostępni żądaną informację, czy też uzna, iż udostępnienie jej podlega ustawowemu ograniczeniu i podejmie czynności procesowe w tym zakresie. Jednocześnie Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych naruszeń prawa, poza nieprawidłową wykładnią analizowanych przepisów. Ze względów jak wyżej, w ocenie Sądu, nie zachodziła potrzeba wymierzenia organowi na mocy art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywny Mając powyższe na uwadze, na mocy wskazanych przepisów, należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. – zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 357 zł, obejmujący zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 zł, zwrot opłaty skarbowej w kwocie 17 zł oraz kwotę 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.