IV SAB/Wr 121/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi A. Z. na przewlekłość postępowania Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów [...] w przedmiocie przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Pismem z 27 kwietnia 2016 r., doprecyzowanym w dniu 14 czerwca 2016 r., A. Z. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłość postępowania Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów [...] w przedmiocie przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w semestrze zimowym roku akademickiego 2015/2016 na wniosek złożony w dniu 13 października 2015 r. W skardze strona zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który został rozpoznany przez referendarza sądowego tutejszego Sądu w dniu 5 sierpnia 2016 r. Natomiast w piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r. strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, który jest przedmiotem niniejszego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Podkreślić przy tym należy, że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga wywiedziona przez stronę była niedopuszczalna, gdyż została wniesiona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia jakie służyły skarżącej w postępowaniu przed właściwym organem. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że skargę można wnieść, ale po wyczerpaniu stosownych środków zaskarżenia przysługujących w danej sprawie, takich jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (§ 2). W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że skarżąca winna był skorzystać z instytucji uregulowanej w art. 37 § 1 k.p.a., czyli zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania względnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z akt postępowania wynika zaś, że strona nie wykorzystała przysługujących jej środków zwalczania przewlekłości postępowania w sprawie, której przedmiot – co należy podkreślić – dotyczył przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w semestrze zimowym roku akademickiego 2015/2016. Stąd też w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że wniesioną skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a.