IV SAB/Wr 1229/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Prezesa Zarządu Zakładu Usług Komunalnych i Transportu Publicznego Spółka z o.o. w Chocianowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 października 2024 r. I. stwierdza, że Prezes Zarządu Zakładu Usług Komunalnych i Transportu Publicznego Spółka z o.o. w Chocianowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 3 października 2024 r., która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; II. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 3 października 2024 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Prezesa Zarządu Zakładu Usług Komunalnych i Transportu Publicznego Spółka z o.o. w Chocianowie na rzecz skarżącego P. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P. P. jest bezczynność Prezesa Zarządu Zakładu Usług Komunalnych i Transportu Publicznego Spółka z o.o. w Chocianowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 3 października 2024 r. Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 3 października 2024 r., złożonym elektronicznie (w drodze e-mail), Skarżący wystąpił do organu w trybie "dostępu do informacji publicznej" o podanie informacji na temat: 1) wynagrodzenia miesięcznego brutto p. J. J. z tytułu pełnienia funkcji członka RN Z. Sp. z o.o. 2) wskazania dokładnej daty powołania p. J. J. na członka RN Z. Sp. z o.o. Prosił o przesłanie odpowiedzi na podany adres e-mail. Pismem z dnia 15 października 2024 r. organ wezwał Skarżącego do wskazania powodów, dla których spełnienie żądania wniosku będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Powołał się na art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Wskazał, że stanowi on konsekwencję zasady podporządkowania interesu prywatnego interesowi publicznemu, który ma chronić podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej przed koniecznością reorganizacji struktury i zasad pracy, w przypadku przetwarzania posiadanych informacji udzielanych wnioskodawcom dla ich celów prywatnych. Wyjaśnił, że wnioski składane przez Skarżącego nie służą dobru ogólnemu, interesowi publicznemu, ale zaspokojeniu partykularnych interesów wnioskodawcy, co godzi w intencje ustawodawcy. Dalej wskazał na przepisy regulujące ochronę prywatności osoby fizycznej, tj. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/697 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L z 2016 r., nr 119, poz. 1), które w art. 1 ust. 2 wskazuje na ochronę podstawowych praw i wolności, w szczególności na prawo do ochrony danych osobowych. Nadto organ wykazał, że wniosek dotyczy udostępnienia informacji przetworzonej (zawiera wiele żądań). Wobec tego organ wezwał Skarżącego do wykazania w terminie 14 dni w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by ujawnić wynagrodzenie wskazanej we wniosku osoby oraz przetworzenie informacji publicznych. Zastrzegł, że brak odpowiedzi będzie skutkował pozostawieniem wniosku bez odpowiedzi. W tym samym dniu Skarżący przesłał organowi orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1938/10, zaznaczając, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania będzie stanowiło naruszenie prawa. W dniu 29 listopada 2024 r. Strona złożyła skargę na bezczynność organu. Zarzucała naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, nr 5, nr 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, w zakresie w jakim z Konwencji wynika, że każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu udostępnienia informacji objętych wnioskiem oraz władcze ograniczenie prawa do informacji; art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji o działalności organu; art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że informacja przetworzona podlega udostępnieniu w zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego jest brakiem formalnym, a jego nieuzupełnienie uzasadnia pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; orzeczenia, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący przywołał okoliczności faktyczne sprawy, dalej wywodził, że niespornie organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a żądane informacje taki charakter posiadają. Sporne jest to, czy organ był uprawniony do pozostawienia wniosku Skarżącego bez rozpoznania. W opinii Skarżącego jeśli organ uzna, że żądana informacja ma charakter przetworzony powinien wezwać wnioskodawcę do wykazania przesłanek jej udostępnienia. Przy czym wezwanie o wyjaśnienie wskazanych okoliczności nie stanowi wezwania do uzupełnienia braków formalnych, co czyni bezzasadnym wskazany przez organ rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Brak reakcji wnioskodawcy lub brak wykazania przesłanek opisanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. skutkuje koniecznością wydania przez organ decyzji, co wynika z powołanego w skardze orzecznictwa. Przy czym obowiązek wykazania braku po stronie wnioskodawcy przesłanki koniecznej do udostępnienia informacji przetworzonej obarcza organ. W opinii Skarżącego bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na oczywistą i jednoznaczną sprzeczność postępowania organu z przepisami oraz utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wykluczone jest powoływanie się na nieznajomość prawa, gdyż Skarżący mimo braku obowiązku w tym zakresie przedstawił orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące na sposób postępowania. Mimo świadomości błędu organ nie zmienił sposobu postępowania, co z uwagi na skutek represyjno- dyscyplinujący takiego orzeczenia winno nastąpić. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Dodatkowo wskazał, że składane przez Skarżącego wnioski nie służyły dobru ogólnemu i zaspokojeniu interesu publicznego. Obowiązkiem organu nie jest ustalanie interesu wnioskodawcy, jest to kompetencja, której nie wykonał Skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Z przywołanych stwierdzeń wynika, że w sprawie dotyczącej bezczynności organu należy ocenić, czy istniał obowiązek tego organu do rozpoznania wniosku strony w zakreślonym terminie oraz czy organ wywiązał się ze swojej powinności. Na tle informacji publicznej obszar badania tych zagadnień wymaga zatem ustalenia, czy podmiot będący adresatem wniosku jest ustawo zobowiązany do takich działań, po drugie czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na te wątpliwości, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę. Zachowując opisaną kolejność rozważanych zagadnień odnotowania wymaga, co nie jest z resztą między stronami sporne, że adresat wniosku jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z brzmieniem tej normy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z akt sprawy wynika, że Zakład Usług Komunalnych i Transportu Publicznego Spółka z o.o. w Chocianowie jest podmiotem, o którym mowa w tym zapisie. Przedłożony Sądowi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego dowodzi, że wyłącznym udziałowcem tej spółki jest Gmina Chocianów. W opinii Sądu objęte wnioskiem Skarżącego informacje, dotyczące wynagrodzenia członka rady nadzorczej i daty jego powołania na stanowisko, stanowią niewątpliwie informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przy wykładni powołanego zapisu należy mieć na uwadze, że prawo dostępu do informacji publicznej ma umocowanie konstytucyjne o charterze prawa do wolności i prawa politycznego. Zgodnie art. 61 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust.1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust.3). Z przywołanych regulacji wynika, ze prawo do informacji publicznej winno być pojmowane niezwykle szeroko, a ograniczenie dostępu traktowane jako wyjątek od zasady udostępniania. Zgodnie z utrwalony w tym względzie orzecznictwem sądów administracyjnych przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowią zatem dokumenty bezpośrednio wytworzone przez organ oraz niepochodzące wprost od organu, lecz wykorzystywane przy realizacji przewidzianych prawem zadań (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2904/12, dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1060/05, z dnia 16 marca 2009r., sygn. akt I OSK 1277/08, ONSAiWSA 2010 nr 5 poz. 91, z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 852/09, z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1643/09, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Uszczegółowienie informacji mającej charakter informacji publicznej określa art. 6 u.d.i.p., zawierający otwarty katalog. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i lit. e u.d.i.p. informacją publiczną są informacje o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, natomiast według lit. e taki walor mają informacje o dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów kodeksu spółek handlowych oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat. Nie ulega zatem wątpliwości, że kwoty wynagrodzenia wypłacanego przez organ członkowi rady nadzorczej oraz informacje o jego powołaniu mają charakter informacji publicznej. Te ostatnie mieszczą się bowiem w zakresie przedmiotowym art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. stanowiącym, że informacja organach i osobach sprawujących funkcje i ich kompetencjach w podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi informację publiczną. Zasadniczo zatem wnioskowane przez Skarżącego dane stanowią informację publiczną i winny podlegać udostępnieniu, w terminach wskazanych w ustawie dostępowej, chyba, że organ wykaże okoliczności ograniczające prawo dostępu do informacji publicznej, wówczas właściwa jest odmowa dostępu do informacji, co następuje w formie decyzji. Organ winien wykazać w niej okoliczności wskazane w art. 5 u.d.i.p. Taka forma jest właściwa także wówczas, gdy wniosek o informację publiczną dotyczy informacji przetworzonej, wówczas to organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania, że pozyskanie takich informacji przetworzonych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Brak reakcji ze strony wnioskodawcy skutkuje odmową udostępnienia żądanej informacji, co przybiera formę decyzji. Przy czym, to na organie spoczywa wówczas obowiązek wykazania, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony, o czym powinien poinformować wnioskodawcę, wykazując ten fakt, już piśmie wzywającym do wykazania okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zatem tryb postępowania organu w takim przypadku winien przebiegać w następujący sposób, po pierwsze konieczna jest ocena, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, jeśli tak to, czy jest informacją przetworzoną. Kolejny krok polega na wystosowaniu do wnioskodawcy pisma z prośbą o wskazanie w jakim zakresie żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie tym organ obowiązany jest wykazać dlaczego uznaje, że objęte wnioskiem dane stanowią informację przetworzoną, zakreślić termin na odpowiedź, pouczając, że jej brak lub też brak wskazania żądanych informacji będzie skutkował odmową jej udostępnienia, co nastąpi poprzez wydanie decyzji. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, stwierdzającym, że brak wykazania przez podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji publicznej przetworzonej przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), nie może być traktowane jako brak formalny podania inicjującego postępowanie administracyjne i w konsekwencji niedopuszczalne jest w takim wypadku zastosowanie sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 maja 2012r., sygn. akt IV SAB/Wr 12/12, dostępny w CBOSA).W tych okolicznościach po bezskutecznym wezwaniu strony do wykazania okoliczności podanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. organ jest obligowany do załatwienia wniosku strony w sposób zgodny z wymogami ustawy, tj. w zakreślonym przez prawo terminie winien wydać decyzję w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Jak wynika z akt sprawy organ ustawowo zobowiązany do udostępnienia informacji spełniającej kryteria informacji publicznej spełnił - i to z naruszeniem opisanej procedury - jedynie jeden z jej elementów. Pismem z dnia 15 października 2024 r. wezwał Skarżącego do wykazania, że wnioskowane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie dopełnił pozostałych wymogów, co więcej wzywając do przedstawienia żądanych informacji zastrzegł rygor pozostawienia wniosku bez odpowiedzi, a więc nieznany ustawie dostępowej. Zgodnie z zapisami tego aktu wniosek o udostępnienie informacji publicznej może być załatwiony poprzez: udostępnienie informacji publicznej, będącej w posiadaniu organu, w terminie czternastu dni lub w uzasadnionym przypadku w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku - w drodze czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), odmowę jej udostępnienia, co winno przybrać formę decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), co zachodzi m.in. w sytuacji braku spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. lub ograniczenia dostępu do informacji stosownie do art. 5 u.d.i.p., wydania decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej. Niewątpliwe zatem organ dopuścił się bezczynności, gdyż w prawem przewidzianym terminie nie podjął wymaganych działań. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje właściwych prawem przewidzianych czynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu (dokonania właściwej czynności), mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (podjęcia czynności). Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wobec tego konieczne stało się stwierdzenie bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku Strony z dnia 3 października 2024 r. oraz zobowiązanie go do rozpoznania ww. wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd był zobowiązany do oceny ,czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie odnotowania wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Wadliwość postępowania organu wynikała z błędnej wykładni obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, a okoliczność ta nie może być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany do uwzględnienia zaleceń i oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w treści rozważań. Dokonując tych czynności organ będzie obligowany dokonać oceny, czy istotnie wniosek Skarżącego stanowi informację przetworzoną, czy też jest to informacja prosta umożliwiająca zastosowanie czynności materialno technicznej. Jakkolwiek pojęcie informacji przetworzonej nie jest przez ustawę zdefiniowane, to szeroko omawia i przybliża je orzecznictwo sądów administracyjnych zapadłe na gruncie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., którego analiza winna stanowić podstawę przeprowadzenia zalecanych czynności. W tym jednak miejscu zaznaczyć trzeba, że dwa proste, nie wymagające szczególnych analiz pytania, nie stanową wielości pytań i nie mogą być kwalifikowane jako informacja przetworzona. W tym miejscu konieczna jest jeszcze uwaga odnosząca się do powoływanej przez organ potrzeby ochrony prywatności osób fizycznych. Okoliczność ta nie mieści się jednak w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowiąc odrębną podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej – art. 5 ust. 2 u.d.i.p., przy czym wymaga oceny, czy osoba, do której się odnosi pełni funkcję publiczną, lub ma związek z pełnieniem tych funkcji. Ustalenie, że podmiot, do którego odnosi się wniosek nie mieści się w opisanym zakresie nakłada na organ obowiązek udostępnienia żądanej informacji. Uznając, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3, § 1a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji zobowiązując organ do rozpoznania wniosku Strony z dnia 3 października 2024 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.