IV SAB/Wr 123/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2020 r. w Wydziale IV w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.K. na bezczynność spółki z o.o. [...] - z/s w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje spółkę z o.o. [...] do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 8 marca 2017 r. w części dotyczącej punktów 2b i 2c - w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza bezczynność spółki z o.o. [...] w zakresie opisanym w pkt. I; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od spółki z o.o. [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący A. K. wywiódł skargę na bezczynność [...]spółki z o. o. z/s w R. (dalej także jako spółka, organ, podmiot zobowiązany, strona przeciwna), w przedmiocie informacji publicznej (o udostępnienie której wystąpił wnioskiem z dnia 8 marca 2017 r.) - domagając się: 1) stwierdzenia, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej; 2) zobowiązania strony przeciwnej do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie informacji publicznej, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w terminie 14 dni; 3) uznania, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 §1a p.p.s.a.); 4) przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) rozpoznania sprawy na podstawie art. 119 pkt 2 i 4 p.p.s.a. w trybie uproszczonym; 6) zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Na poparcie skargi podał, że 8 marca 2017 r. wystąpił do wymienionej spółki o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów w autobusach firmy. Wobec braku jakiejkolwiek reakcji, pismem z 15 maja 2017 r. ponaglił do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Pismem z 2 czerwca 2017 r. spółka wskazała na podmiot, z którym zawarła umowę na świadczenie usługi kontroli biletów uznając jednocześnie, że w jej ocenie pozostałe informacje nie są informacjami publicznymi. W piśmie z 24 maja 2018 r. skarżący przedstawił polemikę z zaprezentowanym poglądem, z powołaniem na orzecznictwo sądów administracyjnych. Do chwili wniesienia niniejszej skargi jednakże brak reakcji na to pismo. Według skarżącego, spółka jest podmiotem zobowiązanym w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia wnioskowanej informacji. Podmiot ten bowiem wykonuje zadania publiczne w zakresie publicznego transportu zbiorowego, jak również dysponuje publicznym majątkiem w postaci dopłat z budżetu państwa do biletów ulgowych. Powołany przepis nie zawęża podmiotów zobowiązanych jedynie do organów władzy publicznej, a przeciwnie - zobowiązana jest każda jednostka (także prywatny przedsiębiorca) w zakresie, w jakim wykonuje zadania publiczne lub dysponuje publicznym majątkiem. Dane o organizacji kontroli biletów stanowią informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Czasokres bezczynności pozwala przyjąć, że ma ona charakter rażący i tym samym należy przyznać skarżącemu sumę pieniężną z tego tytułu. Stanu bezczynności nie usunęły skierowane do organu pisma, zaś realizacja wniosku jawi się jaki pracochłonna w stopniu znikomym. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. Jak podano - odpowiedź organu na wniosek skarżącego została mu przekazana pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. W jego treści organ udzielił skarżącemu żądanych informacji, tzn. wskazał właściwy podmiot realizujący zadania, o udostępnienie których zwracał się wnioskodawca. Ponadto, organ wskazał, że pozostałe informacje, dotyczące treści umowy zawartej przez organ z podmiotem zewnętrznym, w tym wysokość wynagrodzenia oraz inne elementy w niej zawarte nie stanowią informacji publicznej. Odpowiedź organu w tym zakresie była uzasadniona koniecznością ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, którą objęte były wskazane przez wnioskodawcę elementy, których ujawnienie mogłoby naruszyć interes zarówno organu, jak również podmiotu zewnętrznego wykonującego zlecone przez organ zadania. Dalej zauważono, że odpowiedź organu na złożony wniosek nastąpiła w stosunkowo krótkim, najbliższym możliwym terminie, w którym odpowiedź ta mogła nastąpić, a 14 dniowy termin wskazany w ustawie o dostępie do informacji publicznych został zachowany. Następnie, po upływie niemal roku od wystosowania niniejszego pisma, wnioskodawca ponownie skierował do organu swoją odpowiedź stanowiącą polemikę z przedstawionym przez organ stanowiskiem. W konsekwencji powyższego, dnia 30 stycznia 2019 r. złożył skargę na bezczynność organu. Zdaniem strony przeciwnej, w okolicznościach niniejszej sprawy bezczynności stwierdzić nie można. Po pierwsze, organ skierował do wnioskodawcy odpowiedź na wniosek we właściwym terminie. Po wtóre, ustosunkował się w sposób merytoryczny do wskazanych we wniosku zapytań. Organ, nie będąc w posiadaniu szczegółowych informacji o sposobie wykonywania kontroli (w tym m.in. liczbie osób upoważnionych do kontroli, wzorach identyfikatorów osób upoważnionych do kontroli) wskazał bowiem właściwy podmiot będący w posiadaniu wnioskowanych informacji, podając jego szczegółowe dane. Zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem Jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to w takiej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna) z podaniem wyjaśnienia, że nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją - stanowi udzielenie informacji publicznej. Nie można bowiem przyjmować, że organ (względnie inny podmiot) ma obowiązek udzielenia informacji, której nie posiada. Nie można także zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma, ponieważ zobowiązanie takie byłoby niewykonalne (wyrok WSA Szczecin z dnia 28 marca 2018 r, sygnatura akt II SAB/Sz 14/18). Ponadto, jak wynika ze stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego: "Ustalając, czy dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, organ zobowiązany jest zbadać, czy informacja ta jest związana z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, czy jest znana jedynie określonemu kręgowi osób i czy przedsiębiorca podjął wobec niej wystarczające środki ochrony w celu zachowania jej poufności, a nie jest zobowiązany do weryfikacji, czy zastrzeżona jako tajemnica przedsiębiorcy informacja posiada określoną wartość dla przedsiębiorcy. Aby można było uznać daną informację za tajemnicę przedsiębiorcy, musi mieć ona wartość gospodarczą, którą - w przypadku stosowania art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 1764 ze zm.) musi wskazać w decyzji organ odmawiający udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r., sygnatura akt OSK1347/18). W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący w swoim wniosku o udzielenie informacji publicznej skierowanym do organu wnioskował o informacje dotyczące treści umowy handlowej zawartej pomiędzy organem a podmiotem zewnętrznym dokonującym kontroli w autobusach linii komunikacyjnej organu. Skarżący wnioskował m in. o informację o zasadach wynagradzania za wykonywane usługi, stawkę za kontrolę, procent od wpływów, ryczałt itp. które z całą pewnością stanowią jedne z najbardziej wartościowych informacji zawartej pomiędzy organem a podmiotem zewnętrznym współpracy. Bez wątpienia, informacje te stanowią dane, które warunkują wzajemne relacje biznesowe tychże podmiotów, a także stanowią realne zagrożenia dla kondycji i istnienia tychże przedsiębiorstw, w przypadku, gdy zostały ujawnione, chociażby z uwagi na istnienie licznej konkurencji. W związku z powyższym, wniesiona w niniejszej sprawie skarga jawi się jako całkowicie nieuzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku zaś, o którym mowa w § 1, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności w związku z nieudzieleniem informacji publicznej, wobec czego zastosowanie znajdują uregulowania zawarte w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.1330; zwanej także poniżej "u.d.i.p."). Powołana ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, przewidując, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p., różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Powszechne prawo dostępu do informacji publicznej należy wyraźnie odróżnić od obowiązku udostępnienia tych informacji. Omawiana ustawa nakłada na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami powołanej ustawy. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym, a dostęp do niej przysługuje - co do zasady - każdemu podmiotowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza definicji pojęcia "zadanie publiczne", wszakże w judykaturze oraz doktrynie wskazuje się, że komentowane wyrażenie oznacza zadania, które należą do Państwa i które powinny wykonywać szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej (art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2, art. 163 i art. 166 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP). Wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej należy przede wszystkim do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nie należących do aparatu administracji publicznej, takich jak samorządy zawodowe, spółdzielnie, spółki prawa handlowego, a nawet podmioty prywatne, wykonujących tzw. funkcje zlecone administracji publicznej, jako jednostki współadministrujące. Istota instytucji zadań zleconych z polega na tym, że przepisy prawa powierzają bądź pozwalają na powierzenie określonemu podmiotowi, nie będącemu organem administracji rządowej bądź samorządu terytorialnego, wykonywania zadań administracji publicznej. Takie zlecenie zadań nie zmienia charakteru prawnego podmiotu, na rzecz którego ono nastąpiło. Zachowuje on nadal swój charakter prawny, a jedynie w zakresie zlecenia działa jako organ administracji publicznej. Tak rozumiane "zadania publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu , zaś wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych prawa podmiotowych obywateli (wyrok NSA z 18 sierpnia 2010r. sygn. akt I OSk 851/10 , LEX nr 737513). W omawianej materii wypada skonstatować, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb w zakresie lokalnego transportu stanowi zadanie publiczne. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. - według stanu prawnego z daty złożenia wniosku - Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) należy do zadań własnych gminy. Zadanie to może być jednak wykonywane przez inne podmioty na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (w stanie prawnym sprawy na dzień złożenia wniosku - j. t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1867 ze zm.). Z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że spółka zajmuje się między innymi świadczeniem usług w zakresie transportu lądowego pasażerskiego, miejskiego i podmiejskiego, czyli część z wykonywanych przez spółkę usług transportowych stanowi wykonywanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej, co przesądza za przyjęciem stanowiska, że w tej mierze działalność spółki ma charakter publicznoprawny. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że generalnie ujmując spółka realizująca przewozy w ramach transportu publicznego jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie od informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.). Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że skarżący w dacie 8 marca 2017 r. złożył w trybie u.d.i.p. wniosek o udzielenie informacji publicznej, dotyczącej organizacji kontroli biletów w autobusach przedsiębiorstwa strony przeciwnej, o poniższej treści: "1) Ile osób jest upoważnionych do kontroli biletów? 2) Czy kontrolerzy zatrudnieni są bezpośrednio w Państwa Przedsiębiorstwie, czy też Kontrolę realizuje podmiot zewnętrzny? O ile jest to podmiot zewnętrzny, proszę o wskazanie: a) nazwy i adresu tego podmiotu, b) okresu, na jaki obecnie zawarto umowę na usługę kontroli biletów, c) ogólnej informacji, na jakich zasadach podmiot ten jest wynagradzany za wykonanie usługi (stawka za kontrolę, procent od wpływów, ryczałt, itd.). Jeżeli umowy zawarto z kilkoma podmiotami, proszę by informacje dotyczyły każdego z nich. 3) Proszę o przesłanie wzoru (szaty graficznej) identyfikatora upoważniającego do prowadzenia kontroli biletów. Jeżeli stosowanych jest kilka wzorów, proszę o przesłanie każdego z nich." Strona przeciwna w dniu 2 czerwca 2017 r., a więc jeszcze przed wywiedzeniem skargi (co nastąpiło w dniu 30 stycznia 2019 r.) poinformowała skarżącego, że kontrole wykonuje firma zewnętrzna, której nazwę oraz adres i NIP podała, nadto wskazała, że cyt.: "Jeżeli chodzi o treść umowy czyli zasady wynagradzania i inne składniki w niej zawarte nic uważamy żeby to była informacja publiczna." Bezsprzecznie zatem wówczas udzielono odpowiedzi na pytanie skarżącego zawarte pod pozycją 2a, czyli w zakresie nazwy i adresu podmiotu zewnętrznego. Ponadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa, wnioskodawca może skutecznie domagać się udostępnienia jedynie tej informacji publicznej, która znajduje się w posiadaniu adresata wniosku. Skoro na podstawie zawartej przez spółkę umowy to kontrahent zewnętrzny realizuje kontrolę biletów przewoźnika i on jest dysponentem wzornika identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów oraz zatrudnia kontrolerów, należy uznać, że strona przeciwna nie była zobligowana do udzielenia informacji w zakresie pkt 1 oraz 3 wniosku, ponieważ jej nie posiadała. W tej części skarga zatem podlegała oddaleniu (pkt IV sentencji wyroku). Skarga okazała się jednakże uzasadniona co do punktów 2b oraz 2c wniosku. W rozpatrywanej sprawie strona przeciwna powoływała się na zasadność odmowy udostępnienia żądanej informacji co do okresu, na jaki obecnie zawarto umowę na usługę kontroli biletów oraz ogólnej informacji, na jakich zasadach podmiot ten jest wynagradzany za wykonanie usługi - z powołaniem się zrazu na okoliczność, iż nie ma to charakteru informacji publicznej, a w odpowiedzi na skargę wskazała dodatkowo na tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Tymczasem kryterium decydującym o udostępnieniu poszczególnych dokumentów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (czyli także udostępnienia treści umów cywilnoprawnych) jest przesądzenie, że służą one realizowaniu zadań publicznych i w tym celu zostały utworzone, jeżeli jednocześnie ich treść nie narusza prywatności osoby fizycznej bądź tajemnicy przedsiębiorcy. Istotne jest to, aby dokumenty służyły realizowaniu zadań przez dany podmiot zobowiązany i odnosiły się do niego bezpośrednio. Wobec tego treść umów cywilnoprawnych dotyczących zadań publicznych lub majątku publicznego stanowi informację publiczną. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że dokumenty stanowiące umowy cywilnoprawne nie pochodzą od organów władzy publicznej i nie stanowią dokumentu urzędowego. Dokument zawierający informację publiczną jest bowiem pojęciem znacznie szerszym niż pojęcie dokumentu urzędowego. W tej mierze, wskazać również należy, że załatwienie sprawy z wniosku na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej może nastąpić w następujących prawnych formach działania: 1) poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.), pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia i znajduje się ona w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, 2) poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w powołanej wyżej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.), 3) przez poinformowanie - w formie zwykłego pisma - że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, bądź też , że w sprawie zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), 4) poprzez poinformowanie wnioskodawcy, że żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany, czyli innymi słowy - organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Jak już zostało podane, spółka w zakresie przewozu realizuje zadanie publiczne, a treść umów cywilnoprawnych zawartych w związku z wykonywaniem zadania publicznego objęta jest co do zasady regułami dostępu do nich jako informacji publicznej. Prawidłową zaś prawną formą działania podmiotu zobowiązanego w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa jest forma decyzji administracyjnej. Konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa musi znaleźć wyczerpujące i precyzyjne wyjaśnienie w uzasadnieniu odmownej decyzji, wydanej z powołaniem się na tę tajemnicę. Adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może dowolnie, wedle sobie tylko znanych kryteriów kwalifikować informacji jako informacji przedsiębiorstwa. Muszą to być konkretne i poddające się weryfikacji motywy, zawarte w uzasadnieniu takiej decyzji, nie jest zaś wystarczające ogólnikowe powołanie się na tajemnicę przedsiębiorstwa. Wszakże w rozpatrywanej sprawie organ nie zadziałał w tej formie, lecz sformułował ogólnej treści pismo informacyjne w odpowiedzi na wniosek, a wprost na tajemnicę przedsiębiorstwa powołał się dopiero w odpowiedzi na skargę, co nie może być uznane za realizację wymogów ustawowych. W tej sytuacji podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu pkt 2b i 2c wniosku złożonego przez skarżącego, ponieważ do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej prawnej formie, to jest nie udzielił żądanych informacji (czynność materialno-techniczna) bądź uznając, że informacja – z uwagi na ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej nie może być udzielona - nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Stan opisanej bezczynności nie miał jednak charakteru rażącego naruszenia prawa, albowiem nie wynikał ze złej woli zobowiązanego podmiotu i nie stanowił w żadnym razie przejawu lekceważenia powinności ustawowych (pkt II i III sentencji wyroku). Z tych też względów Sąd zobowiązał spółkę do załatwienia wniosku w tej części (pkt I sentencji). Mając również na uwadze brak rażącego naruszenia prawa, Sąd oddalił skargę w zakresie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej (o czym orzeczono w pkt IV sentencji wyroku), zważywszy dodatkowo, że na samo wydłużenie okresu zwłoki wpływ miało spóźnione działanie skarżącego, skoro bowiem nie zgadzał się ze stanowiskiem podmiotu zobowiązanego, zaprezentowanego w odpowiedzi na swój wniosek, którą organ wystosował w piśmie z 2 czerwca 2017 r., to rzeczą strony skarżącej było zareagowanie w stosownym czasie, a nie dopiero w dacie 24 maja 2018 r., czyli po upływie prawie jednego roku, kiedy to sformułował swe pismo polemiczne. Także skargę wywiódł dopiero po kolejnym upływie około 8 miesięcy (sporządzając ją 30 stycznia 2019 r.). Brak jest też w skardze umotywowania konkretnymi okolicznościami żądania przyznania sumy pieniężnej poza powołaniem się na czasokres bezczynności oraz znikomy stopień pracochłonności realizacji wniosku. W ocenie Sądu nie jest to wystarczająca argumentacja na poparcie żądania. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku). Rozpatrując ponownie wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie opisanym w pkt I sentencji wyroku, organ uwzględni ocenę prawną prezentowaną wyżej, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy ich udzielić, bądź odmówić ich udostępnienia w formie decyzji administracyjnej