IV SAB/Wr 127/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.) Protokolant : Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści dotyczące punktu b skargi . oddala skargę. Pismem z dnia 3 kwietnia 2012 r. R. L. wniósł skargę na bezczynność organu – Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Pismo to w zakresie przedstawienia żądań brzmiało: "Działając o delegację ustawową zawartą w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (...) wnoszę o: 1) Do Wysokiego Sądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o zajęcie stanowiska w sprawie bezczynności organu administracji publicznej, Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Pana nadinsp. D. B., który uchylił się wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru. a) (...) b) Strona w podaniach, adresowanych do organu administracji publicznej, Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wniosłem o wydanie zaświadczenia o podstawy wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatkowo o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego: za stopień, wysługę służby etc. etc., według stanu; nadkomisarza, z-cy Komendanta Powiatowego Policji w J. - z 15.11.2011 r. – 01 stycznia 2006 roku, - z 16.11.2011 r. – 01 stycznia 2008 roku, 2009 roku, - z 17.11.2011 r. – 01 stycznia 2010 roku, 2011 roku. Ponowiłem prośbę o wydanie zaświadczeń w swoich podaniach: 15 grudnia 2011 r., 30 grudnia 2011 r., 2 stycznia 2012 r., 08 stycznia 2012 r., 24 stycznia 2012 r., wezwanie 27 stycznia 2012 r. Organ administracji publicznej nie wydał zaświadczenia do chwili sporządzenia skargi. c) (...) d) (...)". W poszczególnych punktach zainteresowany podniósł, że nie zostały wydane zaświadczenia wnioskowane w innych sprawach, opisanych w kolejnych punktach skargi. Tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie sygn. akt IV SAB/Wr 57/12 rozpoznał skargę w zakresie punktu "a"; skarga w zakresie punktu "c", "d" wyłączona do odrębnego rozpoznania, jest przedmiotem oceny Sądu. W niniejszym postępowaniu Sąd rozpoznaje zarzut sformułowany w pkt "b" skargi. Uzasadniając skargę wnioskodawca odwołał się do żądania zawartego w pismach wskazanych w petitum pisma z dnia 3 kwietnia 2012 r. – skargi. Ponadto dołączył do akt korespondencję z organem, w tym pisma z dnia 27 stycznia 2012 r. kierowane do Komendanta Głównego Policji w W., które według skarżącego stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania a w przypadku nieuwzględnienia wniosku oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Uzasadniając swoje stanowisko, podał, że przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie wydania zaświadczenia o wysokości uposażenia skarżącego na dzień 1 stycznia 2006 r. oraz dzień 1 stycznia roku 2008, 2009, 2010, 2011. Wskazał, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] organ odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia za okresy wskazane przez skarżącego. Zauważył też, że celem niniejszego postępowania jest doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia przez organ pozostający w bezczynności. Podkreślono, że skarżący w roku 2012/2013 złożył kilkadziesiąt wniosków różniących się jedynie datą na którą ma być wydane zaświadczenie. W związku z tym mając na uwadze ekonomię procesową połączył do wspólnego prowadzenia postępowania wnioski skarżącego, zwłaszcza, iż z merytorycznego punktu widzenia co do zasadności wydania takich zaświadczeń organ może jedynie odmówić wydania zaświadczeń o żądanej przez skarżącego treści, co wcześniej nastąpiło. Organ stwierdził też, iż uwzględnił normy art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej na żądanie strony wydaje zaświadczenie, w przypadku, gdy ta ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego. Ponadto kierował się art. 218 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dodał, że określenie hipotetycznej podstawy uposażenia, które wnioskodawca otrzymywałby, gdyby zajmował stanowisko analogiczne do tego, na którym był mianowany w dacie zwolnienia ze służby, nie jest możliwe, ponieważ zainteresowany od 1989 roku pozostaje funkcjonariuszem w stanie spoczynku i nie otrzymuje uposażenia a tym samym – nie istnieją rejestry, czy inne zbiory danych, w oparciu o które organ mógłby wydawać stosowne zaświadczenie. W ocenie organu skarga nie jest oparta na uzasadnionych podstawach wobec czego zdaniem organu, postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe albowiem organ w dniu 9 stycznia 2013 r. wydał postanowienie w sprawie żądań objętych skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawę materialnoprawną złożonego wniosku stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1240 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów daje sądowi administracyjnemu legitymację do rozpoznania skarg na bezczynność organów w załatwieniu spraw określonych w pkt 1-4, drugi określa uprawnienia sądu w przypadku stwierdzenia bezczynności. Istotą zatem sprawy jest, czy organ pozostaje w bezczynności, czy bezczynność taka miała miejsce w dacie zgłoszenia wniosku, czyli w dniu 6 kwietnia 2012 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym). Analiza akt pod wskazanym wyżej kątem daje podstawę do uznania, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ jest bezczynny. Bezczynność ma miejsce w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, a takich działań nie podjął (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r. SA Wr 6/83 z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB/ 60/99/OSP 2000 Nr 6, poz. 87). Termin do podjęcia określonej czynności określa art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2000, Nr 98, poz. 1271 ze zm.) - dalej k.p.a. W myśl art. 35 k.p.a. organy są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1 i 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Na niezałatwienie sprawy w terminach określonych w powołanych przepisach stronie służy zażalenie do organu wyższej instancji. (art. 37 k.p.a.) Wniesienie zażalenie jest warunkiem niezbędnym do złożenia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Badając zasadność skargi i spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z powołanych wyżej przepisów należy przede wszystkim przywołać treść niespełnionego według skarżącego żądania i przedstawić podjęte w sprawie przez obie strony postępowania czynności. W skardze z dnia 3 kwietnia 2012 r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wnioskodawca zarzucił organowi bezczynność w sprawach określonych w czterech punktach "a", "b", "c", "d". Sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, do którego została ona skierowana, nadał numer IV SAB/Wr 57/12. Rozpoznając powyższą skargę postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. (na rozprawie do protokołu) Sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania żądania określone w punktach "b", "c", "d". Przedmiotem rozpoznania w wymienionej wyżej sprawie było żądanie określone w pkt "a". W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest punkt "b" skargi. Z powołanego punktu "b" skargi wynika, że jego przedmiotem jest wydanie zaświadczenia w związku z pismami skarżącego z dnia 15, 16 i 17 listopada 2011 r., w których wnosił o wydanie zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego, dodatkowo o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego, na dzień 1 stycznia 2006 r., 1 stycznia 2009 r., 1 stycznia 2010 r. i 1 stycznia 2011 r. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że do skargi nie zostały dołączone powyższe pisma. Z akt administracyjnych dołączonych do odpowiedzi na skargę wynika, że pisma takie zostały złożone; pismo z dnia 15 listopada 2011 r. zawierało prośbę o wydanie zaświadczenia o podstawie wymiaru "z stanowiska Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w J. według stanu 01 stycznia 2006 roku" dwa następne z dnia 16 listopada 2011 r. – "według stanu 01 stycznia 2008 roku" i "według stanu 01 stycznia 2009 roku", oraz dwa pisma z dnia 17 listopada 2011 r. zawierały prośbę o wydanie świadczeń o podstawie wymiaru kolejno: według stanu na 01 stycznia 2010 r. i 01 stycznia 2011 r. W aktach administracyjnych znajdują się również pisma z dnia 15 grudnia 2011 r., dnia 8 grudnia 2011 r., 2 stycznia 2012 r., 8 stycznia 2012 r., 24 stycznia 2012 r. – odwołujące się do wskazanych pism – z dnia 15, 16, 17 listopada 2011 r. W aktach znajduje się także pismo skarżącego z dnia 27 stycznia 2012 roku kierowane do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego we W. Pismo to zawiera prośbę o zajęcie stanowiska w sprawie uchylenia się organu – Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. od wydania aktów administracyjnych, zaświadczeń. W pkt 1 tegoż pisma skarżący wymienia pisma z dnia 15, 16, 17 listopada 2011 r. – jako pisma, na które nie otrzymał odpowiedzi. Wymienia też pisma ponaglające, o których mowa w skardze. Pismo to należy zakwalifikować jako zażalenie, o którym stanowi art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 i 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego – w tym w sprawie oznaczonej sygn. akt IV SAB/Wr 129/12 daje podstawę do uznania, że rozpatrywana skarga z dnia 3 kwietnia 2012 r. w zakresie punktu "b" nie ma uzasadnionych podstaw. Na karcie 60 akt IV SAB/Wr 129/12 znajduje się pismo Naczelnika Wydziału Kadr KWP we W. nr [....] kierowane do skarżącego, w związku z kolejnym pismem z dnia 13 marca 2012 r., w którym wskazano między innymi (w punkcie 1), że postanowieniem o numerze [...] z dnia [...] listopada 2009 r. rozpoznano wnioski dotyczące podstawy wymiaru uposażenia według stanu na dzień: 01.01.2006, 01.01.2008, 01.01.2009 r. Wyjaśniono również, że niniejsza sprawa została przekazana do KSP w związku ze złożonym przez wnioskodawcę zażaleniem i stwierdzono, że organ administracji związany jest wydaną decyzją (postanowieniem) od chwili jej doręczenia. Do odpowiedzi na skargę organ dołączył również postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...], którym to odmówiono między innymi, wydania zaświadczenia o podstawie wymiaru uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia zasadniczego według stanu na dzień 01.01.2010, 01.01.2011 r. W postanowieniu tym wskazano wnioski skarżącego z dat wymienionych w pkt "b" skargi. Z powyższych wynika, że wnioski skarżącego będące przedmiotem oceny Sądu zostały rozpoznane, a te które dotyczyły roku 2006, 2008, 2009 już 2,5 roku przed złożeniem skargi. W sprawie tej, jak wynika z powołanych wyjaśnień, toczy się (lub toczyło) postępowanie odwoławcze wynikające ze złożonego przez skarżącego zażalenia. Zatem na dzień wydania orzeczenia organy nie pozostawały w bezczynności. Tym samym Sąd nie ma podstaw do zastosowania art. 149 p.p.s.a., którego celem jest wymuszenie na organie rozpoznania sprawy. Zauważyć też należy, że celem powołanego art. 149 p.p.s.a. jest rozpoznanie sprawy w sposób zgodny z przepisami prawa a nie w sposób jaki tego żąda wnioskodawca. Zatem rozpoznanie wniosku w sposób inny – nie zgodny z żądaniem zainteresowanego nie jest jednoznaczny z bezczynnością. W tym postępowaniu Sąd nie bada zasadności wydanych postanowień, o których mowa wyżej, rozpoznających merytorycznie wnioski skarżącego z dnia 15, 16, 17 listopada 2011 r. Jak wcześniej stwierdzono są one lub były przedmiotem kontroli organu wyższej instancji. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dni 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej. H.B.10.05.2013 r.