IV SAB/Wr 1396/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi N. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 30 października 2025 r. D. W. wywiódł w imieniu strony skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarga została podpisana przez D. W. Zarządzeniem z 29 grudnia 2025 r. D. W. wezwano do usunięcia – w terminie 7 dni – braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a) poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego podpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zawierającego oświadczenie, czy jest jedną z osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. oraz podanie numeru PESEL strony skarżącej. Jednocześnie pouczono wnoszącego skargę o treści art. 35 § 1 p.p.s.a. Pomimo okoliczności, że niniejsze wezwanie zostało skutecznie doręczone 12 stycznia 2026 r. (k. 12 akt sądowych), to D. W. nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu. Ponadto, zarządzeniem z 6 lutego 2025 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL oraz adresu zamieszkania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.). Wezwanie doręczono na wskazany adres do doręczeń (wynikający z akt administracyjnych sprawy), w trybie art. 73 p.p.s.a., w dniu 26 lutego 2026 r. (k. 20 akt sądowych). Braki skargi w zakreślonym przez Sąd terminie nie zostały jednak uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej: p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Według art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W świetle tego przepisu - status osoby jako pełnomocnika strony skarżącej - nie powinien budzić wątpliwości oraz wynikać z dokumentu pełnomocnictwa. Z kolei stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Dodatkowo zaznaczyć trzeba, że w orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, zgodnie z którym niezłożenie prawidłowego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z: 22 czerwca 2020 r., II OZ 423/20 i 30 stycznia 2020 r., II OZ 74/20, CBOSA). Wezwanie o podanie do akt sprawy numeru PESEL strony skarżącej znajduje natomiast podstawę w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w myśl którego pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego - jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Przy tym dodatkowo należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL - jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22, CBOSA). Co więcej zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Dlatego w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy wynika, że wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi doręczono pełnomocnikowi (D. W. 12 stycznia 2026 r. (k. 12 akt sądowych). W zakreślonym terminie nie zostały one jednak uzupełnione. Skoro pełnomocnik, mimo stosownego wezwania, nie przedstawił dokumentu, z którego wynikałoby, że jest umocowany do reprezentowania strony w sprawie, to wystąpiły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 29 maja 2012 r., I FSK 531/12, CBOSA). Podobnie jest w sytuacji podpisana skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa i na wezwanie sądu tego braku formalnego skargi nie uzupełniła (por. uchwała NSA z 2 lutego 2026 r., III OPS 2/25, CBOSA). Okoliczności te obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 p.p.s.a.