IV SAB/Wr 14/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 14/15 oddalającego skargę A. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 14/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. D. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W piśmie z dnia 24 sierpnia 2015 r. skarżący wyraził swoje niezadowolenie z wydanego wyroku stwierdzając m.in., że" (...) bezprzedmiotowość i nierzeczowość ww. orzeczenia spowodowana jest naruszeniem zasady legalności i zasadności (...). Ze strony WSA brak jest kontroli tych zasad i zaniechanie obowiązku do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności przedmiotowych sprawy". Skarżący wniósł jednocześnie o wyłączenie sędziów, którzy wydali opisany na wstępie wyrok. Postanowieniem z dnia 14 września 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 14/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek o wyłączenie sędziów orzekających w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 725/16, oddalił zażalenie skarżącego wniesione na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postanowienia jest pismo skarżącego z dnia 24 sierpnia 2015 r., w tej części w której odnosi się ono w sposób negatywny do wydanego w sprawie wyroku, stawiając mu zarzuty naruszenia zasad legalności oraz sądowej kontroli działalności administracji publicznej. Trzeba przy tym podkreślić, że przywołane pismo wywiedzione zostało w trakcie biegnącego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, po doręczeniu skarżącemu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniu go o przysługujących środkach odwoławczych. Powyższe okoliczności wskazują zatem, że wniesione przez skarżącego pismo było w istocie skargą kasacyjną zmierzającą do podważania zapadłego orzeczenia. W myśl art. 175 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązki a także w sprawach własności przemysłowej skarga kasacyjna może być sporządzona również odpowiednio przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 175 § 2 p.p.s.a wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, gdy sporządzającym tę skargę będzie sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ani z akt sprawy, ani tym bardziej z treści pisma nie wynika, aby skarżący należał do katalogu osób uprawnionych do osobistego wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem skargę kasacyjną dotkniętą wskazanym brakiem formalnym, którego skarżący nie jest w stanie usunąć, należało uznać za niedopuszczalną i z tej przyczyny odrzucić mając za podstawę art. 178 p.p.s.a.