IV SAB/Wr 15/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA – Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A.D., na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, wniosku skarżącego o wyłączenie od rozpoznania sprawy o sygn. akt IV SAB/Wr 15/15 sędziego NSA H.O., sędziego NSA J.S. i sędziego NSA T.K. postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego NSA H.O., sędziego NSA J.S., sędziego NSA T.K.. Wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r. (IV SAB/Wr 1515) oddalono skargę A.D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Postanowieniem z dnia 4 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (w składzie: sędzia NSA H.O., sędzia NSA T.K. i sędzia NSA J.S.) oddalił wniosek o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziego NSA J.S., sędziego WSA L.S. i sędziego WSA A.W.. Pismem z dnia 21 września 2015 r. skarżący złożył "sprzeciw" od wspomnianego postanowienia z dnia 4 września 2015 r., składając jednocześnie wniosek o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziego NSA H.O., sędziego NSA T.K. i sędziego NSA J.S.. We wniosku skarżący podał, że żąda prawa do Sądu oraz gwarancji praworządności, której Wojewódzki Sąd Administracyjny bezpodstawnie mu odmówił. Sędzia NSA H.O., sędzia NSA J.S. oraz sędzia NSA T.K. złożyli pisemne oświadczenia o nieistnieniu okoliczność, które mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności. Oświadczyli również, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Stosownie natomiast do art. 19 p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 22 § 1 i 2 tej samej ustawy, o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Na wstępie należy wskazać, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Z treści oświadczeń złożonych do akt sprawy przez sędziego NSA H.O., sędziego NSA J.S., sędziego NSA T.K. nie wynika, by w niniejszej sprawie zachodziły jakiekolwiek okoliczności wymienione w art. 18 p.p.s.a. lub inne, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. Oświadczenia złożone przez wymienionych sędziówi ich prawdziwość nie budzą żadnych wątpliwości. Zgodnie natomiast z ugruntowanym poglądem judykatury, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, skoro sędzia, którego dotyczy wniosek, złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w powołanych przepisach, dające podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010 r., I OZ 896/10 i postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., II GZ 779/13). Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości złożonego oświadczenia, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność takiego oświadczenia sędziego (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2011 r., I OZ 314/11). Osobnego i dobitnego podkreślenia wymaga, że wnioskodawca, w uzasadnieniu swojego wniosku, nie wskazał żadnych ustawowych przesłanek uzasadniających wyłączenie sędziów, których dotyczy jego żądanie. Nie podniósł także okoliczności, które wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość odnośnie do bezstronności tych sędziów w niniejszej sprawie, co czyni przedmiotowe żądanie niezasadnym. Podkreślić przy tym należy, że z art. 19 p.p.s.a. wynika, iż okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji. Sformułowanie przez skarżącego zarzutów o generalnym braku praworządności, w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy nie mogło więc stanowić podstawy uwzględnienia wniosku. Mając na względzie przedstawione powody, na podstawie art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.