IV SAB/Wr 152/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi V. V. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. V. V. pismem z dnia 12 stycznia 2026 r. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem z dnia 20 lutego 2026 r. Skarżącego wezwano do dołączenia do akt sprawy kopii ponaglenia, wniesionego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej k.p.a.), wraz z dowodem potwierdzającym jego złożenie w organie w terminie 7 dni od dnia doręczenia przesyłki pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z 23 lutego 2026 r. Skarżący złożył oświadczenie w przedmiocie cofnięcia skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie skutecznie doręczono na adres do korespondencji zawarty w skardze w dniu 27 lutego 2026 r. Skarżący nie przedłożył ponaglenia ani dowodu jego nadania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Warunkiem dopuszczalności skargi jest prawidłowe jej wniesienie, a zatem wypełnienie wymogów formalnych skargi, uiszczenie wpisu oraz wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z 53 § 2b p.p.s.a skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z przepisów tych wynika, że wniesienie ponaglenia w trybie w art. 37 k.p.a. stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2754/20, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 973/19, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15, dostępne: CBOSA). W niniejszej sprawie do skargi nie dołączono kopii ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie wraz z dowodem jego nadania. Powyższego braku nie uzupełniono również na wezwanie Sądu. W realiach niniejszej sprawy wezwanie Sądu doręczono w dniu 27 lutego 2026 r., ergo termin wykonania wezwania upłynął w dniu 6 marca 2026 r. Wobec powyższego, Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. co orzeczono w sentencji postanowienia. Jednocześnie Sąd nie mógł rozpoznać wniosku o cofnięcie skargi, gdyż ten dotyczy jedynie środka skutecznie wniesionego, czyli opłaconego oraz pozbawionego braków formalnych.