IV SAB/Wr 154/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. Cz. na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w przedmiocie doręczenia orzeczenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu J. Cz. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 16 sierpnia 2017r. skarżący J. C. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ze skargą na bezczynność Rejonowej Wojskowej komisji Lekarskiej we W. w przedmiocie doręczenia egzemplarza oryginału wydanego orzeczenia z dnia [...] marca 1994r., Nr [...] w sprawie zdolności skarżącego do służby wojskowej, wnosząc o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym przez Sąd terminie oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 2.000 zł, o której mowa w art.154 § 6. p.p.s.a.. W skardze tej skarżący opisał przebieg postępowania, wskazując m innymi, że: Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. odmówiła stwierdzenia, że załatwienie sprawy przez orzekającą RWKL we W. związanej z wydanym przez RWKL orzeczeniem z dnia [...] marca 1994 r. Nr [...] w sprawie zdolności orzekanego do służby wojskowej miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa art. 37 § 1 i 2 k.p.a. W dniu 25 listopada 2015r. wniesione zostało do Ministra Obrony Narodowej zażalenie na w/w postanowienie z dnia [...] listopada 2015r. CWKL w Warszawie. W dniu 22 listopada 2016 r. przesłane zostało do Ministra Obrony Narodowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a który zdaniem skarżącego pozostaje w bezczynności, po złożeniu w/w zażalenia z dnia 25 listopada 2015r. na postanowienie CWKL w Warszawie z dnia [...] listopada 2015 r. W dniu 12 stycznia 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została przesłana skarga skarżącego z dnia 7 stycznia 2017r. w związku z nie wydaniem decyzji przez Ministra Obrony Narodowej po wniesieniu zażalenia z dnia 25 listopada 2015 r. Postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r. WSA w Warszawie odrzucić skargę skarżącego na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia 25 listopada 2015 r. ( art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniesionej do tut. Sądu skargi z dnia 16 sierpnia 2017r. skarżący podkreślił, że Rejonowa Wojskowa Komisji Lekarska we W. nadal pozostaje w bezczynności w przedmiocie doręczenia, cyt. : " 1 egzemplarza oryginału wydanego orzeczenia z dnia [...] marca 1994 r. Nr [...] w sprawie zdolności orzekanego do służby wojskowej, a przesłanego w 2 egz. Komendantowi Wojskowej Komendy Uzupełnień w S. po jego wydaniu zgodnie z zapisem § 22 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r, w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57 poz. 278 z późn. zm. ) z wpisem w wydanym orzeczeniu - jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej ( Kat. zdr "D")." W dalszej części skargi, skarżący powołując się na orzecznictwo stwierdził, że nie wykonanie skutecznego doręczenia stronie oryginału decyzji - orzeczenia z dnia [...] marca 1994r., Nr [...] RWKL we W. zgodnie z brzmieniem § 30 ust. 4 rozporządzenia MON z 1992r. (Dz.U. Nr 57, poz.278), należy uznać za działanie sprzeczne z prawem, które nakłada na tenże organ wymóg skutecznego doręczenia 1 egz. oryginału orzeczenia-decyzji lub spowodowanie jego doręczenia z akt personalnych znajdujących się w WKU w S. Zdaniem skarżącego, to, że organ pośredniczący WKU w S. w doręczeniu wyekspediowanego przez RWKL we W. 2 z 3 egz. oryginału orzeczeń zgodnie z dyspozycją zawartą w uwagach pod wzorem orzeczenia z załącznika Nr 6 § 22 pkt. 2 w/w rozporządzenia - nie przekazał skarżącemu po doręczeniu 1 z 2 egz. oryginału orzeczenia nie może obciążać skarżącego. Ciężar skutecznego doręczenia wydanego orzeczenia zgodnie z § 30 ust. 4 rozporządzenia MON z 1992r. obciąża RWKL we W. pomimo jego wyekspediowania do WKU w S. Spór powstały na tle doręczenia 1 z 2 egz. wyekspediowanego orzeczenia RWKL we W. winny w ocenie skarżaceg0 rozstrzygnąć oba współdziałające w doręczeniu organy, tj. RWKL we W. i WKU w S. Skarżący oświadczył dalej, że kserokopię w/w orzeczenia z dnia [...] marca 1994r., Nr [...] niepotwierdzoną za zgodność otrzymała w dniu 1 marca 2000r. żona skarżącego w siedzibie WKU w S., a kserokopię tegoż orzeczenia potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez WKU otrzymał wnoszący skargę w dniu 1 luty 2002r. w siedzibie WKU w S. Zdaniem skarżącego otrzymanie, kserokopii orzeczenia, czy kserokopii orzeczenia potwierdzonego za zgodność w żaden sposób nie zastępuje prawidłowego doręczenia oryginału wydanej decyzji, stąd wniósł jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej odrzucenie, podnosząc, że aktualnie funkcjonująca Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. została powołana z dniem 1 stycznia 2013 r. rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. 2012.1013). Wyżej wymieniony przepis nie ustala, że jest ona następcą prawnym istniejącej poprzednio RWKL. Ponadto aktualnie funkcjonująca RWKL we W. nie posiada akt orzeczniczych z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku zlikwidowanych wojskowych komisji lekarskich. Zatem w ocenie RWKL we W., nie ma ona legitymacji biernej do występowania w niniejszym postępowaniu, co w pełni uzasadnia jej wniosek o odrzucenie skargi. Jedynie z ostrożności procesowej RWKL we W. mając za podstawę wyłącznie treść skargi podniosła, że orzeczenie Komisji, które jest przedmiotem skargi, zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 lutego 2002 roku w siedzibie WKU S., a także, że sprawa ta była rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 37 kpa. Wobec powyższego wniesiono jak na wstępie, tj. odrzucenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako p.p.s.a. (t.j.: Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie prowadzenie postępowania. Podkreślić dalej należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest także właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników /art.227 k.p.a./. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje jedynie stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz.1066 ze zm.), w związku z art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2017r., poz.1369), kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w dziale IV, V, i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postanowień, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publ.; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w dziale IV, V, i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postanowień, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższa regulacja oznacza, że skarga do sądu administracyjnego dopuszczalna jest tylko w zakresie określonym w cyt. wyżej art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga na bezczynność, przewlekłość organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje zatem tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W niniejszej sprawie, skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w zakresie doręczenia W/w oryginału orzeczenia- decyzji z dnia [...] marca 1994r., Nr [...] w sprawie zdolności skarżącego do służby wojskowej. Zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu jest ustalenie czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak to już wyżej Sąd zauważył, zarzut bezczynności może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., co oznacza, że tych tylko aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 109 k.p.a., nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Doręczenie powyższe jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Istotne jest przy tym, ze w orzecznictwie przyjęte zostało, że czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 12 września 2012r. sygn. akt I OSK 1788/12, z 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 1194/12, z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 438/08, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt III SAB/Łd 33/15 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenia decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8, jak i pkt 9 p.p.s.a., co oznacza, że nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art.58 §1 pkt.1 w związku § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art.232 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.