IV SAB/Wr 158/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w wydziale IV na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi S. – M. S. M. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy O. do rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 8 lutego 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy O. w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. nie wymierza Wójtowi Gminy O. grzywny; IV. zasądza od Wójta Gminy O. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 8 lutego 2013 r. S. – M. S. M. w S., dalej Stowarzyszenie, zwróciło się do Wójta Gminy O., dalej organ, o udostępnienie informacji publicznej w postaci udzielenia odpowiedzi na następujące pytanie: "Kto imiennie, z jakiego powodu i na jakiej podstawie udzielił zgody na wycinkę drzew i krzewów na terenie zlokalizowanym w S. pomiędzy rzeką O. a leżącym na południowy - zachód od rzeki rowem melioracyjnym (i jednocześnie granicą strefy przemysłowej), na odcinku pomiędzy zakładem "S. S. & D." a mostem na rzece O. na południowy -wschód od tego zakładu. Wycinka ta miała miejsce w ostatnich dniach. Wymieniony tu teren to pas zieleni nieurządzonej przyległy bezpośrednio do wału przeciwpowodziowego o szerokości kilkudziesięciu metrów i długości ok. 1 km." Wniosło o przekazanie kopii pisemnej zgody, jeśli dokument taki istnieje. Odpowiadając na ten wniosek organ, pismem z dnia 22 lutego 2013 r., wskazał, że przedmiotowy wniosek nie może zostać załatwiony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112,. poz. 1198 ze zm.), dalej ustawa, ponieważ żądana informacja nie jest informacją o sprawach publicznych, podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie, co zdaniem organu potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 947/09. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie wskazało, że działa jako statutowa reprezentacja S. – M. S. M. w S., jak również w imieniu własnym, jako mieszkańcy S. i M.. Wniosło o zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, wymierzenia organowi grzywny przewidzianej w art. 23 ustawy oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Podniosło, że odmowa udostępnienia wnioskowanych informacji i nieumożliwienie wglądu do dokumentów jest bezzasadna i narusza przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Stowarzyszenia żądana informacja jest informacją o sprawach publicznych w rozumieniu ustawy, podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Wynika to z tego, że osoba, która udzieliła zgody na wycinkę drzew i krzewów na nadbrzeżu rzeki O. w obrębie wsi S. jest osobą publiczną (urzędnik Gminy O.) i jej dane nie podlegają ochronie w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych. Ponadto, nabrzeże rzeki O. jest terenem chronionym publicznie, ponieważ jest to rzeka dostarczająca wody pitnej dla miasta W.. Dodał, że osoba wydająca zezwolenie na wycinkę drzew i krzewów reprezentowała Gminę O. i występowała w charakterze osoby pełniącej funkcję publiczną, a zatem nie podlega ona ochronie danych osobowych osób fizycznych w rozumieniu ustawy o ochronie danych osobowych. Zdaniem Stowarzyszenia, przyczyną odmowy udzielenie tych informacji jest obawa przed ujawnienie takich treści, które wskażą na sprzeczne z prawem działanie organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wniesionej w imieniu mieszkańców S., bowiem mieszkańcy nie żądali udostępnienia informacji i oddalenie skargi Stowarzyszenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarga stowarzyszenia jest bezzasadna, bowiem żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Wskazał, że zarówno Wójt jak i Gmina O. nie są zobowiązani do udzielania wyjaśnień z zakresu treści decyzji administracyjnej ani przekazywania jej kopii. Decyzja taka nie podlega ujawnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodał, że skarżący nie mógłby być stroną takiego postępowania, stąd też nie ma podstaw prawnych do przekazania mu danych czy dokumentów, które nie dotyczą jego interesu prawnego, a związane są z określonym postępowaniem administracyjnym. Podniósł również, że organ nie wydawał decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu informacji publicznej, co czyni skargę całkowicie chybioną. W piśmie z dnia 30 czerwca 2013 r. skarżące Stowarzyszenie podniosło, że twierdzenie organu, że mieszkańcy S. nie wnosili o udostępnienie wnioskowanej informacji jest nietrafne. Mieszkańcy S. żądali tej informacji poprzez Stowarzyszenie, które występuje jako statutowa reprezentacja tych mieszkańców (punkt 10 i 11 Statutu Stowarzyszenia). Dodało, że w podobnej sprawie organ udzielił skarżącemu Stowarzyszeniu informacji publicznej, przedkładając na jego żądanie uwierzytelnioną kopię decyzji o wydaniu zgody na wycinkę drzew i krzewów w innym miejscu S.. Podobnej informacji organ udzielił również innemu stowarzyszeniu. Wobec powyższego, twierdzenie organu, że w tym wypadku, żądana przez Stowarzyszenie informacja nie jest informacją publiczną jest niewiarygodne. Mając na uwadze powyższe Stowarzyszenie podtrzymało zawarty w skardze wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy O. kary przewidzianej w art. 23 ustawy. Wskazało, że twierdzenie organu, że skarga naruszała dobra osobiste wójta i była pomówieniem jest bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu wyłącznie pod kątem legalności rozumianej jako zgodność z prawem materialnym i procesowym. Wprawdzie sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany wyartykułowanymi w skardze zarzutami, sformułowanymi w niej wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), lecz bada daną sprawę administracyjną w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Na wstępie trzeba stwierdzić niezasadność wniosku organu o odrzucenie skargi w części w jakiej wnoszą ją mieszkańcy S.. Organ argumentuje to tym, że skargę złożyli skarżące Stowarzyszenie oraz mieszkańcy S., chociaż nie wnosili oni o żadną informację. W piśmie z dnia 30 czerwca 2013 r. strona skarżąca jednakże wyjaśniła, że mieszkańcy S. żądali udostępnienia informacji publicznej poprzez Stowarzyszenie – statutową ich reprezentację. Z tego względu dopatrywanie się w skardze Stowarzyszenia dodatkowego podmiotu kwestionującego bezczynność organu, podobnie jak i jego wniosek o odrzucenie skargi w tej części, jest pozbawiony zasadności. Stwierdzić należy, że organ w tej sprawie jest bezczynny. Świadczą o tym następujące względy: prawo do uzyskiwania informacji zagwarantowane jest w Konstytucji RP. W myśl jej art. 61 ust. 1 prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne i o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2 tego przepisu). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względów na określone w ustawach: ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Zasady i tryb udzielania informacji publicznej określa cytowana ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wójt gminy jest organem władzy publicznej zobowiązanym z mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy do udostępnienia informacji o sprawach publicznych. Z kolei, art. 6 ust. 1 ustawy określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m.in. informacje o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach, archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Pojęcie dokumentu urzędowego zostało zaś zdefiniowane w art. 6 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Przy tym informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Okoliczność dysponowania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w trybie ustawy stosownymi dokumentami stanowiącymi informację publiczną powoduje, iż zasadnym jest przyjęcie, że nie udzielając takiej informacji pozostaje on w bezczynności w załatwieniu wniosku. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Go 10/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 ustawy). Skarżące Stowarzyszenie wystąpiło do Wójta Gminy O. pismem z dnia 8 lutego 2013 r. o udostępnienie informacji w trybie tej ustawy. Wniosło o udzielenie odpowiedzi na pytanie kto, z jakiego powodu i na jakiej podstawie udzielił zgody na wycinkę drzew i krzewów na wskazanym przez Stowarzyszenie terenie zlokalizowanym w S.. Żądało przekazania kopii pisemnej zgody, jeśli dokument taki istnieje. W odpowiedzi na to żądanie Wójt Gminy poinformował Stowarzyszenie, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie. W odpowiedzi na skargę ponadto wyjaśnił, że nie jest zobowiązany do udzielania wyjaśnień z zakresu treści decyzji administracyjnej ani przekazywania jej kopii. Decyzja taka nie podlega ujawnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodał, że skarżący nie mógłby być stroną takiego postępowania, stąd też nie ma podstaw prawnych do przekazania mu danych czy dokumentów, które nie dotyczą jego interesu prawnego, a związane są z określonym postępowaniem administracyjnym. Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać należy, że będące w posiadaniu organu decyzje administracyjne stanowią informacje publiczne, o których mowa w art. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy. Należy mieć bowiem na względzie, że informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Taką informacją publiczną jest zatem decyzja jako akt administracyjny i jednocześnie dokument urzędowy – także jeżeli zawiera ona rozstrzygnięcie dotyczące podmiotów innych niż władze publiczne. Powyższe wynika wprost z przepisów nie wprowadzających ograniczeń co do rodzajów aktów administracyjnych stanowiących informację publiczną i nie budzi kontrowersji w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 83/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Op 45/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym treść decyzji administracyjnych (zezwoleń) na usunięcie drzew lub krzewów stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 47/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt II SAB/Bk 35/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wskazać również należy, że dokumenty urzędowe, w tym i decyzje administracyjne stanowią wprost z woli ustawodawcy informację publiczną, które podlegają udostępnieniu w całości. Informację taką udostępnia się w części jedynie w przypadku kolizji z przepisami, które zawierają wyłączenie możliwości ich udostępnienia. W ustawie o dostępie do informacji publicznej jest to art. 5 ust. 1 i ust. 2, który stanowi, że "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa." Organ władający informacją publiczną winien dokonać zatem oceny wniosku o udzielenie informacji publicznej z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.). Ustawa ta stanowi bowiem lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, przesądzając, że imię i nazwisko osoby fizycznej (jako sfera prywatności człowieka) podlega ochronie danych osobowych. Tym samym organ nie może udostępnić danych, które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 tej ustawy). W ocenie Sądu konieczności ochrony danych osobowych nie zwalnia jednakże organu z udostępniania wnioskowanej informacji publicznej. Organ winien jest bowiem wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osób fizycznych, co w praktyce oznaczało udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych (po zanonimizowaniu danych dotyczących i odnoszących się do osób prywatnych). Konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Przewidziane w art. 5 ust. 2 ustawy ograniczenie prawa do informacji publicznej nie oznacza jednakże bezwzględnego zakazu udostępnienia informacji (tu w postaci decyzji administracyjnej) zawierających tzw. dane wrażliwe. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się bowiem, że nawet w sytuacji, gdy decyzje administracyjne zawierające takie właśnie dane mogą zostać udostępnione w kserokopii, z której usuwa się takie elementy. Wyłączenie pewnych danych ze względu na ochronę informacji niejawnych, ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatność osoby fizycznej czy też tajemnicę przedsiębiorcy z treści udostępnianej informacji publicznej nie powoduje przy tym nadania tej informacji charakteru informacji przetworzonej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2011 r., sygn. akt II SAB/Kr 13/11, lex 994243 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 47/13). Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć. Przytoczone tezy nakazują krytycznie ocenić odpowiedź organu zawartą w piśmie z dnia 22 lutego 2013 r. Zupełnie błędnie bowiem ocenia się w niej, że "żądana informacja nie jest informacją o sprawach publicznych, podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie." Jest to równoznaczne w istocie rzeczy z niezałatwieniem wniosku Stowarzyszenia z dnia 8 lutego 2013 r. Tym samym organ jest bezczynny w sprawie. Wskazać bowiem należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że informacja, o jaką zwróciło się skarżące Stowarzyszenie jest informacją publiczną, a wójt gminy w świetle postanowień ustawy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji. Kserokopia dokumentu zezwalającego na usunięcie drzew lub krzewów, której domagał się wnioskodawca jest niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy, zawiera bowiem treść oświadczenia woli utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany jest zatem do udzielenia Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji publicznej, jeżeli faktycznie ją posiada (art. 4 ust. 3 ustawy). Wskazać bowiem należy, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie określonego podmiotu obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 736/12, lex 1216575). Odnosząc się natomiast do żądania Stowarzyszenia wymierzenia Wójtowi Gminy grzywny na podstawie art. 23 ustawy, stwierdzić należy, że przepis ten jest przepisem karnym zawartym w tej ustawie, a to przesądza, że wymierzenie grzywny na jego podstawie jest możliwe tylko w wyniku ustalenia wyczerpania znamion określonego tam czynu zabronionego w ramach postępowania karnego. Oznacza to, że sprawa w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego, lecz sądu powszechnego (por. M. Kłaczyński, S. Szuster, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, opubl. lex/el. 2003 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II SAB/Rz 49/10, lex 953623). Z tych względów Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Wziąwszy pod uwagę, że organ niezwłocznie reagował na wniosek Stowarzyszenia Sąd przyjął, że bezczynność organu w rozpoznaniu tego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd odstąpił od wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.