IV SAB/Wr 183/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Fundacji A z/s w W., na bezczynność Rektora Akademii [...] we W., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. stwierdzić, że bezczynność Rektora Akademii [...] we W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądzić od Rektora Akademii [...] we W. na rzecz Fundacji A z/s w W. kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 8 czerwca 2015 r. Fundacja A z/s w W. (zwana dalej strona lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Rektora Akademii [...] we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 21 sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że przywołanym wnioskiem wystąpiła o udostępnienie jej informacji publicznych dotyczących: 1) wzoru umowy, o której mowa w art. 195 ust. 10 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm., dalej u.p.s.w.), określającej warunki odpłatności za studia doktoranckie, zawieranej w formie pisemnej z doktorantem lub przykładowego tekst takiej umowy zawartej w 2013 r., po uprzednim jej zanonimizowaniu; 2) kalkulacji kosztów kształcenia na poszczególnych studiach doktoranckich prowadzonych w roku akademickim 2013/2014, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1 u.p.s.w.; 3) kalkulacji kosztów związanych z organizowaniem powtórnych zajęć dla uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich – których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.p.s.w. – w związku z osiąganiem przez nich niezadowalających wyników w nauce. Strona skarżąca – podkreślając, że wskazane informacje nie zostały jej udostępnione do dnia złożenia skargi – wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jej żądania z dnia 21 sierpnia 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik podmiotu zobowiązanego wskazał, że informacje żądane przez stronę zostały jej przesłane w dniu 15 lipca 2015 r., zaś powstałe opóźnienie wynikało wyłącznie z niedopatrzenia. Okoliczność udzielenia informacji publicznej potwierdziła również skarżąca w piśmie z 24 sierpnia 2015 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot sprawy odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi między innymi wówczas, gdy po złożeniu skargi na bezczynność organu, organ ten wyda w sprawie decyzję, bądź podejmie inne rozstrzygnięcie wstrzymujące bieg postępowania w sprawie, co wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja ta lub inne rozstrzygnięcie zostało podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1431/12). W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy). W przypadku gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach udostępnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Rektor Akademii [...] we W. jako podmiot reprezentujący uczelnię wyższą wykonującą zadania publiczne i dysponującą majątkiem publicznym, zobowiązany był do udostępnienia – żądanej przez skarżącą – informacji publicznej. Nie budzi również wątpliwości fakt, ze informacja publiczna została przez organ udostępniona niezwłocznie po skierowaniu do tego podmiotu skargi na bezczynność, której wyłączną przyczyną – jak podaje organ – było niedopatrzenie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przedmiotowe postępowanie okazało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku, a przed wydaniem wyroku zaszło zdarzenie, które czyni zbędnym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W oparciu zatem o dyspozycję art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie należało umorzyć. Z akt sprawy wynika jednocześnie, że żądana przez stronę informacja publiczna została w całości udostępniona przez organ ze znacznym opóźnieniem. Jak wynika z pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki dołączonego do skargi, żądanie udostępnienia informacji publicznej wpłynęło do Kancelarii Akademii w dniu 25 sierpnia 2014 r. Natomiast wskazane w tym wniosku informacje publiczne zostały przesłane stronie skarżącej w dniu 17 lipca 2015 r., a więc ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu, który wpływał w dniu 8 września 2014 r. Co więcej, organ pozostawałby w dalszym ciągu bezczynny w zakresie rozpoznania złożonego wniosku, gdyby skarżąca nie zainicjowała niniejszego postępowania sądowego. Pełnomocnik organu fakt nieudzielenia odpowiedzi na wniosek Fundacji uzasadniał niedopatrzeniem. Okoliczność ta nie może jednak stanowić przesłanki usprawiedliwiającej jakąkolwiek zwłokę ze strony organu w realizacji jej ustawowych obowiązków. W szczególności wskazana przyczyna tak znacznego – bo ponad dziesięciomiesięcznego – opóźnienia nie może zostać zaaprobowana w odniesieniu do przedmiotu niniejszej sprawy tj. realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej. W związku z powyższym stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa należało uznać za uzasadnione, wobec czego – działając na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. – orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia. W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zauważyć należy, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie natomiast do treści art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu. W ślad za stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 uznać należy, że działalnie autokontrolne organu podjęte już po przekazaniu skargi do sądu administracyjnego, ale przed jej rozstrzygnięciem, winno wywoływać w zakresie kosztów postępowania takie same skutki prawne jak czynność podjęta przez organ wprost na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Stąd też stronie skarżącej należał się zwrot kosztów postępowania w myśl zasady przywołanej w art. 205 § 1 p.p.s.a., że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W skład zwracanych kosztów należało więc zaliczyć wpis sądowy (100 złotych) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 złotych), a także wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 złotych, którego wysokość wynika z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Do zwracanych kosztów nie można było doliczyć kwoty 4,20 złotych z tytułu opłaty pocztowej albowiem skarżąca nie wskazała jakiego rodzaju przesyłki ona dotyczyła i przede wszystkim nie dołączyła żadnego dowodu stwierdzającego jej poniesienie. Z tej też przyczyny orzeczono jak w punkcie III sentencji.