IV SAB/Wr 19/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia [...] r. postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przesłało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo z dnia 9 stycznia 2014 r. M. D., dalej skarżący, zatytułowane: "Zażalenie na bezczynność organu", adresowane do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w Warszawie. W uzasadnieniu skarżący podał, że pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w przedmiocie załatwienia jego wniosku z dnia 15 października 2013 r. o przyznanie pomocy społecznej. Podniósł, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie, pomimo tego, że od złożenia ww. zażalenia upłynęło 37 dni, co narusza art. 35 § 3 k.p.a. Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2014 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy jego pismo z dnia 9 stycznia 2014 r. jest: - skargą skierowaną do tut. Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 3 grudnia 2013 r., czy - zażaleniem skierowanym do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 3 grudnia 2013 r. Zobowiązano skarżącego do udzielenia odpowiedzi w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem rozpoznania pisma z dnia 9 stycznia 2014 r. jako skargi wniesionej do tut. Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wyjaśnił, że "moje zażalenie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 9 stycznia 2014 r. skierowane zostało do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w Warszawie jako organu nadrzędnego nad Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W., aby wyczerpać tryb zażaleniowy przewidziany w art. 52 § 1 i § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi na bezczynność SKO w W. w przedmiotowej sprawie." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem organ nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że tut. Sąd uznał, że pismo skarżącego z dnia 9 stycznia 2014 r. jest skargą skierowaną do tut. Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 3 grudnia 2013 r. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w przedmiocie załatwienia jego wniosku z dnia 15 października 2013 r. o przyznanie pomocy społecznej. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadku: 1. decyzji administracyjnych; 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Wskazać należy, że zarzut bezczynności formułowany w skardze do sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w przedmiocie załatwienia jego wniosku z dnia 15 października 2013 r. o przyznanie pomocy społecznej, a zatem w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do § 2 powołanego przepisu właściwy do rozpatrzenia zażalenia organ albo uznaje je za uzasadnione i wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, albo uznaje zażalenie za nieuzasadnione. Zażalenie na bezczynność bądź przewlekłość organu jest szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 k.p.a. Nie jest ono wnoszone jako środek zaskarżenia postanowienia, ale służy jedynie zmotywowaniu organu do załatwienia sprawy w ustawowym terminie, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § 2 k.p.a. Rozpoznanie zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która – nawet jeśli zostanie ujęta w formie postanowienia – nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, ponieważ art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymienia tego rodzaju orzeczeń (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39, lex nr 23458 oraz z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1680/12). Wskazać zatem należy, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych, bowiem takie rozstrzygnięcie nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Konsekwentnie, skoro rozstrzygnięcie organu wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych, to skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia 3 grudnia 2013 r. złożonego w tym trybie, była niedopuszczalna. Podkreślenia bowiem wymaga, że sąd administracyjny kontroluje jedynie legalność prawnych form działania organów administracji publicznej, zaskarżalnych do sądu administracyjnego, i tylko w takim zakresie może badać także skargę na bezczynność. Jeżeli jednak pismo skarżącego z dnia 9 stycznia 2014 r. jest zażaleniem skierowanym do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w Warszawie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 3 grudnia 2013 r., to stwierdzić należy, że rozpoznanie ww. zażalenia z dnia 9 stycznia 2014 r. również nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zatem pismo skarżącego z dnia 9 stycznia 2014 r. również podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., co orzeczono w sentencji postanowienia.