IV SAB/Wr 218/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant : Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. C. na bezczynność C. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje C. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C. do rozpoznania wniosku skarżącego dnia 6 sierpnia 2013 r. w zakresie informacji dotyczącej wykonania remontu dachu na budynkach przy ulicy[...], przy ulicy [...], ulicy [...] oraz pozostałych dwóch remontów dachu, o których mowa w tym wniosku w terminie 14 dni od dnia przesłania odpisu prawomocnego wyroku; II. oddala dalej idącą skargę; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie I wyroku nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; IV. zasądza od C. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C. na rzecz skarżącego B. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów. Wnioskiem z dnia 24 czerwca 2013 r. - z powołaniem się na przepisy art. 61 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: u.d.i.p. - B. C. wystąpił do C. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C., dalej: Zakład o udostępnienie na piśmie informacji publicznej, dotyczącej wykonanych remontów przez firmę [...] w zakresie projektu, kosztorysu wykonawczego i inwestorskiego, dziennika budowy oraz rozliczenia materiałowego - remontu dachu wykonanego na budynku ul. R. - remontu dachu wykonanego na ul. K. - remontu dachu wykonanego na ul. L. - pozostałych 2 remontów dachów jakie wykonała ww. firma, poza remontem dachu przy ul. R. oraz dodatkowo o udostępnienie informacji dotyczącej rozliczenia materiałowego po wykonanym remoncie na budynku przy ul. R. w 2011 r. Wobec braku odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. B. C. ponowił wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie wskazanym wnioskiem z dnia 24 czerwca 2013 r. Dodatkowo wniósł "zapytanie, dlaczego nie ma umieszczonych na witrynie BIP wszystkich rozstrzygnięć przetargów, które wymieniony wykonawca wygrał i wykonał" . W odpowiedzi na wniosek z dnia 24 czerwca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, C. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C. pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. poinformował wnioskodawcę, że przepisy art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz art. 61 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji nie stanowią podstawy prawnej dla złożonego wniosku. Według Zakładu żądane dane dotyczą dokumentacji stanowiącej własność wymienionych w żądaniu wspólnot mieszkaniowych, z którymi Zakład zawarł cywilnoprawne umowy o administrowanie nieruchomością wspólną. Żaden przepis ustawy o własności lokali nie nakłada na zarządcę nieruchomości zadań zaliczanych do sfery publicznej. Oznacza to, że nie może być on uznany za organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. W tym zakresie Zakład powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (w sprawie o sygn. akt II SO/Ol 32/12), zgodnie z którym przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, jakim jest zarządca, nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (obowiązki zarządcy nieruchomości zostały określone w art. 30 ust. 1 ustawy o własności lokali). Wobec powyższego - zdaniem Zakładu - zgodę na udostępnienie i przekazanie dokumentacji należy uzyskać od właścicieli przedmiotowych nieruchomości. Jednocześnie w załączeniu Zakład przesłał wnioskodawcy zestawienia rozliczenia robót zamiennych na budynku R., gdyż zamówienie było realizowane zgodnie z umową - na podstawie ceny ryczałtowej i nie przewidziano rozliczenia materiałowego po wykonanym remoncie . Ponadto w załączeniu przesłał również kopie dostępnych informacji dotyczących rozstrzygnięcia przetargu nieograniczonego i zamieszczonych na BIP. W odpowiedzi na powyższe pismo Zakładu B. C. w piśmie z dnia 2 września 2013 r. wskazał, że Zakład komunalny nie jest żadną prywatną działalnością gospodarczą, lecz publiczną jednostką administracyjną , o czym świadczy statut Zakładu, który jako zakład budżetowy Gminy Miejskiej C., powstał na podstawie uchwały nr XXIX/180/94 Rady Miejskiej w C. z dnia 26 maja 1994 r. w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą C. Zakład Gospodarki Wodno-ściekowej, zmienionej uchwałą nr XXXIX/164/98 z dnia 12 lutego 1998 r, uchwałą nr VIII/55/99 z dnia 12 kwietnia 1999 r i uchwałą nr XIII/ 75/99 z dnia 24 sierpnia 1999 r., uchwałą Nr XXXIII/173/2000 Rady Miejskiej w C. z dnia 29 grudnia 2000 r., którą nadano statut C. Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Zakład gospodaruje mieniem komunalnym, przekazanym w zarząd. Kieruje nim Dyrektor Zakładu, który działa jednoosobowo na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Burmistrza Miasta C. Według wnioskodawcy wymieniony statut świadczy o tym , że można uznać Zakład za organ administracji publicznej (podległą jednostką Urzędu Miasta C.) w znaczeniu funkcjonalnym, bowiem wykonuje zadania publiczne, dysponuje majątkiem publicznym i środkami publicznymi, a zatem jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Wnioskodawca dodał, że zapytania o publiczne przetargi nieograniczone, które wysyłał we wniosku w dnia 25 czerwca 2013 r. oraz w ponowieniu z dnia 6 sierpnia 2013 r. były realizowane ze środków publicznych, a zatem wnioskodawca ma prawo wglądu do tych informacji publicznych które wymienił w złożonych wnioskach. Zdaniem wnioskodawcy, zamówienie realizowane podczas remontu dachu przy ul. R. zostało zrealizowane niezgodnie z umową. Paragraf 8 pkt 3 umowy zawartej z wykonawcą mówi wyraźnie, że wykonawca winien przedłożyć zamawiającemu w dniu odbioru kompletu wymaganych dokumentów przepisami prawa budowlanego (brak protokołu odbioru przewodów kominowych przy odbiorze) wraz z dokumentacją dotyczącą zużytych materiałów. Świadczy to tylko o tym, że zamówienie zrealizowano niezgodnie z umową oraz prawem budowlanym a ten punkt umowy nie został zrealizowany. Pismem z dnia 17 września 2013 r. B. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Zakładu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2013 r. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w określonym terminie. Skarżący wniósł o zobowiązanie Zakładu do dokonania czynności w celu wykonania wniosku z dnia 6 sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi nie został wykonany wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie wykonał żadnej innej czynności, która prowadziłaby do jego wykonania w sposób określony w u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę C. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że podejmuje on czynności administrowania na podstawie zawartej umowy cywilnej, określającej prawa i obowiązki zarządcy nieruchomości, natomiast zakres żądanych danych we wniosku nie mieści się w katalogu czynności podlegających udostępnieniu informacji publicznej, zaś pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. wskazano na brak podstawy prawnej dla spełnienia wniosku. We wspomnianym piśmie poinformowano również wnioskodawcę, że żądane dane dotyczą dokumentacji stanowiącej własność wymienionych we wniosku wspólnot mieszkaniowych, z którymi Zakład zawarł umowy o administrowanie nieruchomością wspólną o charakterze cywilno-prawnym, zatem na udostępnienie i przekazanie dokumentacji należy uzyskać zgodę właścicieli przedmiotowych wspólnot. Wobec tego właściwymi stronami dla złożonego wniosku o udostępnienie żądanych danych są przedmiotowe wspólnoty, a nie Zakład. Ponadto Zakład podniósł, że w załączeniu do wskazanego wyżej pisma przekazano wnioskodawcy żądane dokumenty dotyczące nieruchomości R., której jest on współwłaścicielem tj. rozliczenie robót zamiennych na budynku R. W ocenie Zakładu działając na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o własności lokali, podejmuje on czynności określone dla zarządcy nieruchomości, a czynności te nie mieszczą się w katalogu działalności z zakresu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – (zwanej dalej p.p.s.a), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r . dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz.1198 ze zm.). Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie powołana ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów k. p. a. stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1 różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 tej ustawy. Pozostaje poza sporem, że stosowny wniosek skarżący złożył, zaś jego adresatem jest C. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C . W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionej skargi jest zatem bezczynność C. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C. w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 6 sierpnia 2013 r. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w zakresie dotyczącym wykonanych remontów dachów przez firmę [...] w określonych nieruchomościach budynkowych . W związku z tak sformułowanym żądaniem niezbędne jest ustalenie, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy podmiot, do którego skierowano wniosek o udzielenie informacji jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępniania. Niezbędne jest przy tym również rozstrzygnięcie, czy dane, o których udostępnienie zwrócił się skarżący, stanowią informację publiczną, bowiem charakter żądanej informacji determinuje formę udzielonej odpowiedzi. Jak wynika z ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot, do którego został złożony wniosek, w zależności od tych okoliczności, zobowiązany jest: - udostępnić żądaną informację publiczną, w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (w formie czynności materialno-technicznej), - wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 ustawy), bądź - wydać decyzję o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 ustawy). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przedmiotowa ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje mogą zostać udostępnione. Ustawa ta znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 tej ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że wyliczenie zawarte w powołanym przepisie nie ma wyczerpującego charakteru, niemniej jednak wskazuje na intencje ustawodawcy dotyczące określenia kategorii podmiotów objętych obowiązkiem udzielenia informacji. Jako bezsporny w badanej sprawie przedstawia się fakt (potwierdzony dokumentami w postaci uchwał Rady Miejskiej w C. : Nr XIII/ 75/99 z dnia 24 sierpnia 1999 r. zmieniającej uchwałę w sprawie utworzenia zakładu budżetowego pod nazwą C. Zakład Gospodarki Wodno-Ściekowej w C. Komunalnej i Mieszkaniowej oraz Nr XXXIII/173/2000 z dnia 29 grudnia 2000 r. w sprawie nadania statutu C. Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej), że C. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej jest zakładem budżetowym gminy miejskiej C., działającym na podstawie ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych - Dz. U. Nr 155, poz.1014 ze zm. ( § 1 statutu). Z § 2 statutu C. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej wynika, że jest on zakładem budżetowym, który odpłatnie wykonuje wyodrębnione zadania (§ 2 pkt 1 podpkt 2) i może otrzymywać z budżetu miasta C. dotację przedmiotową (§ 2 pkt 2), jak również w zakresie określonym w odrębnych przepisach zakład może otrzymywać dotację podmiotową lub dotację celową na dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji (§ 2 pkt 3). Zadaniem C. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej jest świadczenie usług w zakresie zaspakajania zbiorowych potrzeb mieszkańców C. w zakresie i w formach przewidzianych w Statucie i w sposób odpowiadający potrzebom obsługiwanego terenu, o czym stanowi § 4 Statutu. Przedmiotem działalności Zakładu jest w szczególności, w zakresie usług mieszkaniowych i technicznego utrzymania zasobów mieszkaniowych między innymi : - administrowanie posesjami i budynkami na terenie działania zakładu , będącymi własnością miasta C. lub na zlecenie innych jednostek , - prowadzenie remontów bieżących i kapitalnych oraz modernizacji administrowanych budynków (§ 4 pkt lit c Statutu) . Jak wynika z § 5 pkt 1 Statutu, kierownikiem miejskiej jednostki organizacyjnej C. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej jest dyrektor Zakładu. Z treści cytowanego wyżej aktu normatywnego organu uchwałodawczego Gminy Miejskiej C. wynika zatem, że C. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej jest jednostką organizacyjną gminy działającą w formie jednostki budżetowej. Ma zatem rację skarżący, kiedy wywodzi, że Zakład wykonuje zadania publiczne, dysponuje majątkiem publicznym i środkami publicznymi, a zatem jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Jedną z kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ustawy są podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego. Wprawdzie ustawa nie definiuje tego pojęcia, jednak, poza samym województwem, powiatem czy gminą, będą to również osoby prawne powołane lub tworzone przez organy jednostek samorządu terytorialnego – zgodnie z treścią ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2011 r., nr 45, poz. 236). Stosownie do art. 1 ust. 1 powołanej wyżej ustawy gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. W myśl art. 2 tej ustawy gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Podmioty takie, zaspokajają zbiorowe potrzeby społeczności lokalnej, zwierzchnictwo nad nimi wykonuje jednostka samorządu terytorialnego i gospodarują w oparciu o część przydzielonego im mienia, na które jednostka samorządu ma określony wpływ (por. T. Dybowski, Mienie komunalne, ,,Samorząd Terytorialny" 1991, nr 1-2, s. 6 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 marca 2013r. sygn. akt IV SAB/Wr 2/13). Przepis art. 7 ustawy o gospodarce komunalnej wprost stanowi o tym, że działalność wykraczająca poza zadania o charakterze użyteczności publicznej nie może być prowadzona w formie samorządowego zakładu budżetowego. W związku z tym art.6 tej ustawy kreuje obowiązek prowadzenia gospodarki finansowej przez samorządowe zakłady budżetowe na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. W świetle powyższych regulacji, nie ulega wątpliwości, że C. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej jest jednostką organizacyjną gminy działającą w formie jednostki budżetowej i mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, wynikającym z art. 4 ust. 1 tej ustawy. Wobec czego dyrektor tej jednostki jest podmiotem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku skarżącego z uwzględnieniem ustawy o dostępie do informacji publicznej i tym samym jest odpowiedzialny za udostępnienie informacji publicznej lub odmowę jej udostępnienia. W każdym bądź razie art. 30 ust.1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz.903) nie zwalnia dyrektora Zakładu z tego obowiązku. Tym bardziej, że jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę kserokopii umów o administrowanie wspólnotą mieszkaniową, zleceniodawcą w zakresie administrowania nieruchomością, oprócz osób fizycznych była również w każdym przypadku Gmina C., reprezentowana przez pełnomocników P. A. lub A. R. Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 ustawy. W jego świetle, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Również treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego lub wykonywania zadań publicznych stanowi informację publiczną. W tych warunkach żądane przez skarżącego kosztorysy i inne dokumenty, które mogą być źródłem wydatków na cele publiczne lub stanowiły podstawę do dyspozycji wydatkowania przez Zakład środków publicznych w postaci określonych kwot na rzecz podmiotu świadczącego usługi mają walor informacji publicznej. Wobec tego domaganie się dostępu do dokumentów obrazujących te wydatki lub stanowiących podstawę określenia ich wysokości jest uzasadnione. Zważywszy, że stosownie do art. 33 ustawy o finansach publicznych gospodarka środkami publicznymi jest jawna ,zaś według treści art.6 ust.1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. informacja o majątku będącym w dyspozycji władzy publicznej jest informacją publiczną. Informacje w tym zakresie powinny obejmować również informacje o rozdysponowaniu środków publicznych. Niezależnie od tego, według art. 6 ust.1 pkt 3 lit.b u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o trybie działania w zakresie wykonywania przez organ zadań publicznych oraz ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej. Przy czym, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Natomiast innym zagadnieniem jest ustalenie w jakim zakresie nie można pewnych informacji udzielić z uwagi na ograniczenia wynikające z treści art. 5 u. d.i.p. . W świetle powyższego uznać należy, że dane objęte przedmiotowym wnioskiem mają walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzenie powyższego pozwala na dalszą konstatację, że w badanej sprawie zachodziły przesłanki zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe do rozpoznania wniosku skarżącego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Porównanie zakresu żądanej przez skarżącego informacji z treścią odpowiedzi organu na przedmiotowy wniosek , zawartą w jego piśmie z dnia 9 sierpnia 2013r., świadczy o tym, że w istocie udzielono wnioskodawcy odpowiedzi wyłącznie w zakresie dokumentacji dotyczącej remontu dachu na budynku przy ul. R. oraz udostępniono w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta C. informacje o wyborze oferty na remont dachu w określonych nieruchomościach budynkowych. Natomiast adresat wniosku pozostaje w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku w części dotyczącej danych dotyczącej wykonanych remontów przez firmę [...] w zakresie projektu, kosztorysu wykonawczego i inwestorskiego, dziennika budowy oraz rozliczenia materiałowego remontów dachu wykonanego na budynkach ul. R., na ul. K., na ul. L. oraz pozostałych 2 remontów dachów jakie wykonała ww. firma, poza remontem dachu przy ul. R. Z kolei przedstawienie informacji niepełnej świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ocena w takim kontekście dotychczasowych działań organu podjętych w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie, o którym była mowa wyżej, uzasadnia zarzut jego bezczynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, wedle którego rozpoznanie części wniosku nie zwalnia organu od zarzutu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 125/11). Podkreślić w tym miejscu należy, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej jest wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami powołanej ustawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. Natomiast nie do zaakceptowania jest stanowisko, że niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udzielenia informacji wyklucza zarzut bezczynności. Z tych względów należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 6 sierpnia 2013 r. w zakresie wskazanym wyżej, bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej prawnej formie, tj. formie przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie: udzielił żądanych informacji (czynność materialno-techniczna) bądź uznając, że informacja nie może być udzielona - nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Natomiast w pozostałym zakresie nie można pod adresem organu wyartykułować zarzutu bezczynności, bowiem przyjęty przez niego tryb procedowania w odniesieniu do udostępnienia dokumentacji dotyczącej remontu dachu na budynku przy ul. R. oraz w zakresie udostępnienia w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta C. informacji o wyborze oferty na remont dachu w określonych nieruchomościach budynkowych świadczy o zastosowaniu prawidłowej prawnej formy działania podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Stwierdzenie powyższego oznacza, że tym zakresie skarga na bezczynność jest bezzasadna i w tej części należało ją oddalić. W ocenie Sądu stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku skarżącego w części dotyczącej rozpoznania go w zakresie , o którym była mowa wyżej, nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 149 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. . Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym wyżej, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej.