IV SAB/Wr 239/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. S., na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś., w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 1 października 2014 r. w sprawie przyznania zasiłku okresowego i celowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 czerwca 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu 16 czerwca 2015 r., K. S. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. polegającą na zwłoce w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 1 października 2014 r. w sprawie przyznania zasiłku okresowego i celowego. Jak wynika z analizy wskazanego wniosku skarżąca pismem z 1 października 2014 r. wystąpiła o przyznanie zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego i celowego specjalnego na zakup żywności, odzieży, obuwia, środków czystości, ogrzewania wody, opału, lóżka, lodówki, kuchenki elektrycznej oraz wymianę okien. Powyższy wniosek wpłynął do organu w dniu 20 października 2014 r. i został zarejestrowany pod sygnaturą [...]. W odpowiedzi na skargę organ – pomijając ocenę zarzutów strony skarżącej – przedstawił przebieg postępowania zainicjowanego powołanym żądaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z wniesieniem skargi jest tzw. zawisłość sprawy (lis pendens) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało skutecznie wszczęte postępowanie i do czasu jego prawomocnego zakończenia nie można w tym samym zakresie zainicjować kolejnej sprawy. Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), stanowiącym o obowiązku odrzucenia skargi jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa jest w toku stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu. Taki stan zaś trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 600/13). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu aktualnie toczą się dwie sprawy wszczęte ze skargi K. S. na opisaną na wstępie bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. Pierwsza z nich zarejestrowana została pod sygnaturą IV SAB/Wr 160/14 i wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 11 czerwca 2015 r. Druga skarga, której niniejsze postanowienie dotyczy, została zarejestrowana pod sygnaturą IV SAB/Wr 239/15 i wpłynęła do Sądu w dniu 31 sierpnia 2015 r. Z analizy treści obu skarg wynika, że dotyczą one tych samych podmiotów jak i tej samej sprawy, którą jest bezczynność organu polegająca na nierozpoznaniu wniosku strony skarżącej datowanego na dzień 1 października 2014 r., który wpłynął do organu w dniu 20 października 2015 r. i został zarejestrowany pod sygnaturą [...] a zawierał żądanie przyznania zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego i celowego specjalnego na zakup żywności, odzieży, obuwia, środków czystości, ogrzewania wody, opału, lóżka, lodówki, kuchenki elektrycznej oraz wymianę okien. Obie sprawy są zatem tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu. Mając powyższe na uwadze, ostatnia z wymienionych skarg, która została wniesiona później, nie mogła skutecznie zainicjować postępowania w sprawie bezczynności organu, gdyż takowe zostało już wszczęte skargą zarejestrowaną pod sygnaturą IV SAB/Wr 160/15. Stąd też Sąd zobligowany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odrzucenia skargi w niniejszej sprawie.