IV SAB/Wr 244/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. S., na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś., w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 12 listopada 2014 r. w sprawie wydania zaświadczenia o przyznanej pomocy w latach 2012 - 2014 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 11 czerwca 2015 r. K. S. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 12 listopada 2014 r. w sprawie wydania zaświadczenia o przyznanej pomocy w latach 2012 – 2014 za każdy miesiąc osobno. Strona podała również, że przed wniesieniem skargi wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z zażaleniem na bezczynność organu, które jednakże nie zostało uwzględnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia skargi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. W każdej sprawie obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie czy wniesiona skarga czyni zadość wymogom formalnym, a także czy nie występują inne przesłanki uniemożliwiające jej rozpoznanie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Zatem w kontekście wskazanej regulacji negatywną przesłanką rozpoznania skargi będzie stan powagi rzeczy osądzonej, a więc sytuacja, w której sprawa będąca przedmiotem skargi została już prawomocnie osądzona, o ile oczywiście zachodzić będzie tożsamość tych spraw odnosząca się zarówno do ich elementów podmiotowych jak i przedmiotowych. Sądowi z urzędu wiadomo, że kwestia bezczynności Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w zakresie rozpoznania wniosków strony skarżącej o wydanie zaświadczenia była już przedmiotem sporu sądowego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 lipca 2015 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wr 143/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie wydania zaświadczeń. Jak wynika z treści skargi wniesionej w powyższej sprawie jej przedmiotem była bezczynność wskazanego organu polegająca na niewydawaniu zaświadczeń "(...) na (...) wnioski z 20.10.2014, 04.11.2014, 19.11.2014, 08.01.2015 (...)". Dokonując analizy wniosku o wydanie zaświadczenia zarówno w niniejszej sprawie jak i jednego z wniosków w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wr 143/15 należy stwierdzić, że jest to ten sam wniosek sporządzony przez skarżącą w dniu 12 listopada 2014 r. i wniesiony do organu w dniu 19 listopada 2014 r. Niewątpliwie zakres zaskarżenia w powołanej sprawie był szerszy, gdyż obejmował nie tylko kwestię bezczynności w rozpoznaniu wniosku z 12 listopada 2014 r., ale również i trzech innych żądań skarżącej. Niemniej jednak zróżnicowanie granic zaskarżenia w żaden sposób nie wpłynęło na tożsamość przedmiotów obu postępowań. Stwierdzić zatem należy, że pomiędzy tymi dwiema sprawami zachodzi pełna zbieżność zarówno co do ich podmiotów (skarżąca oraz Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś.) jak i przedmiotów (rozpoznanie przez organ wniosku z 12 listopada 2014 r. w sprawie wydania zaświadczenia o przyznanej pomocy w latach 2012 - 2014). Analizując zakres zbieżności tych spraw należało mieć przede wszystkim na uwadze okoliczność, że stan bezczynności podniesiony czy to w skardze z 11 marca 2015 r., inicjującej postępowanie w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 143/15, czy też w skardze z 11 czerwca 2015 r., będącej przedmiotem niniejszego postępowania, z punktu widzenia wydanego wyroku z dnia 7 lipca 2015 r. nie podlegał rozróżnieniu. Jak wynika bowiem z treści art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Oznacza to, że w sprawach z zakresu bezczynności organu administracji publicznej sąd rozpoznaje skargę według stanu z daty orzekania a ściślej z daty zamknięcia rozprawy poprzedzającej orzeczenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 889/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 października 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 466/14 i powołane tam orzecznictwo). Skoro w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wr 143/15 rozprawa została zamknięta w tym samym dniu co wydane orzeczenie tj. 7 lipca 2015 r., to tym samym stan bezczynności podniesiony w skardze z 11 marca 2015 r. jak i z 11 czerwca 2015 r. nie różnił się od siebie i został oceniony w ramach wyroku zapadłego w powołanej sprawie. W ocenie Sądu zachodzą zatem przesłanki do uznania, że kwestia zarzucanej organowi pomocy społecznej bezczynności była już przedmiotem zainteresowania tutejszego Sądu, który odniósł się do niej w sposób merytoryczny poprzez oddalenie skargi wniesionej w tym zakresie. Niewątpliwie zatem w niniejszej sprawie zachodzi negatywna przesłanka do rozpoznania skargi w postaci powagi rzeczy osądzonej, a więc sytuacji w której sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak sentencji niniejszego postanowienia.