IV SAB/Wr 261/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. S.A. w L. na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Lubinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 grudnia 2024 r. I. stwierdza bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Lubinie w załatwieniu wniosku strony skarżącej z dnia 17 grudnia 2024 r., a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Lubinie do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; III. zasądza od Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Lubinie na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 17 grudnia 2024 r. M. S.A. w L. (dalej: strona skarżąca) – w związku ze sposobem głosowania przez akcjonariusza M1. Sp. z o.o. w L. uchwał Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy M2. S.A. z 11 grudnia 2024 r. Nr 3 w sprawie dalszego istnienia Spółki M2. S.A. w L. oraz Nr 4 w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego Spółki – wskazując na treść art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) wniosła o udostępnienie przez M1. Sp. z o.o. w L. (dalej: M1. Sp. z o.o. w L., Spółka): - uzasadnienia dla sposobu głosowania przez M1. Sp. z o.o.; - treści uchwały zarządu M1. Sp. z o.o. lub innych dokumentów, z których wynikał sposób głosowania; - treści rekomendacji udzielonych przez jedynego udziałowca M1. Sp. z o.o. lub informacji o braku konsultacji dotyczącej sposobu głosowania. Niniejsze pismo zostało wysłane na następujący adres e-mail: [...] ( 28 akt sadowych). We wniosku zawarto prośbę o udostępnienie wnioskowanej informacji w terminie 14 dni w formie elektronicznej, na adres e-mail: [...]. Pismem 10 lutego 2025 r. strona skarżąca wywiodła skargę na bezczynność M1. Sp. z o.o. w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 17 grudnia 2024 r. wnosząc o stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności, o zobowiązanie Spółki do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę M1. Sp. z o.o. w L. w piśmie z 27 lutego 2025 r. wskazała, że nigdy nie otrzymała wniosku strony skarżącej, datowanego na dzień 17 grudnia 2024 r. Podkreśliła, że wniosek ten nie został doręczony M1. Sp. z o.o. w L., dlatego też Spółka nie pozostaje w bezczynności w jego rozpoznaniu. W piśmie z 19 marca 2025 r. strona skarżąca podkreśliła, że wniosek został wysłany na adres poczty elektronicznej Prezesa Spółki [...], który znajduje się w tej samej domenie: [...] co adres poczty elektronicznej – [...] wskazany w odpowiedzi na skargę jako adres elektroniczny Spółki. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z 25 czerwca 2025 r. (k. 61 akt sądowych sprawy) M1. Sp. z o.o. w L. wskazała natomiast, że korzysta z zewnętrznego operatora poczty elektronicznej i usługa ta obejmuje jedynie możliwość uzyskania logów (ze wszystkich adresów objętych domeną [...]) z ostatniego tygodnia (7 dni wstecz). Jednocześnie M1. Sp. z o.o. w L. potwierdziła, że wniosek strony z 17 grudnia 2024 r. został przesłany i doręczony wyłącznie na adres poczty elektronicznej Prezesa Zarządu Spółki [...]. Jednocześnie Spółka nadmieniła, że w grudniu 2024 r. na swojej stronie internetowej [...] (w zakładce kontakt) w sposób jednoznaczny wskazała swoje dane kontaktowe, w tym dane do kontaktu w formie elektronicznej ([...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r, poz. 935; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W sprawie nie jest sporne, że M1. Sp. z o.o. w L. (dalej: M1. Sp. z o.o. w L., Spółka) jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w trybie u.d.i.p. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące Skarb Państwa (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.), jak również podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). M1. Sp. z o.o. w L. niewątpliwie wykonuje zadania publiczne, gdyż przedmiotem działalności tej Spółki jest m. in. pobór i uzdatnienie i dostarczanie wody, zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne. Spółka posiada status jednoosobowej spółki kapitałowej Gminy Miejskiej Lubin. Właścicielem wszystkich udziałów Spółki jest Gmina Miejska Lubin. Nie jest również sporne, że żądania strony skarżącej zawarte we wniosku z 17 grudnia 2024 r. dotyczyły udostępnienia informacji o charakterze publicznym. Niemniej jednak warunkiem udostępnienia informacji publicznej jest (uprzednie) skuteczne doręczenie organowi wniosku w tym przedmiocie. Ustawodawca nie sprecyzował formy, w jakiej wniosek powinien zostać złożony, lecz nie może przecież budzić wątpliwości, że dopóki wniosek w sposób niebudzący wątpliwości nie zostanie doręczony organowi, to nie można mu zarzucać bezczynności. Ciężar wykazania doręczenia wniosku – w razie zaistnienia sporu co do tego faktu – spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z niego określone skutki prawne. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej pocztą elektroniczną (e-mail) do podmiotu wymienionego w art. 4 u.d.i.p., wywołuje obowiązek działania, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w terminie tam zakreślonym. Zaznaczyć należy, że u.d.i.p. nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, który co do zasady przybiera jednak formę pisemną. Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje też za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) – i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (wyrok NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08, wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2019 r., VIII SAB/Wa 45/18, wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 91/15). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej (wyjątek dotyczy jedynie uzyskania informacji przetworzonej: art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Z orzecznictwa sądowadministracyjnego wynika również, iż "obowiązkiem organu jest takie zorganizowanie pracy, w tym takie skonfigurowanie zasad odbioru poczty elektronicznej, aby wnioski o udzielenie informacji publicznej drogą elektroniczną były odbierane i analizowane, a w efekcie, aby informacja publiczna wnioskowana za pośrednictwem poczty elektronicznej była udzielana w terminie. Ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na adres elektroniczny organu, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę". Rzeczą organu jest posiadanie takiego systemu poczty elektronicznej, który umożliwi odebranie każdej elektronicznej przesyłki, mogącej potencjalnie zawierać wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Okolicznościami usprawiedliwiającymi brak możliwości odbioru wysłanej przesyłki elektronicznej (z uwagi na ochronę posiadanych danych przed nielegalną działalnością w Internecie tzw. cyberprzestępczość) jest zaś jej ewentualne zatrzymanie przed przyjęciem na serwer jej odbiorcy na tzw. kwarantannie, czy też nieprzepuszczanie jej przez tę kwarantannę (wyrok NSA z 19 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 878/24), które jak wynika z akt sprawy, nie zostały jednak podniesione przez Spółkę. Kwestią sporną, wymagającą wyjaśnienia w rozpoznawanej sprawie jest zatem to, czy wniosek strony skarżącej o udzielenie informacji publicznej z 17 grudnia 2024 r. został doręczony Spółce (tak jak twierdzi strona skarżąca), czy też nie został doręczony (tak jak z kolei wywodzi Spółka, wskazując w podpisanej przez Prezesa Zarządu Spółki odpowiedzi na skargę, że "nigdy nie otrzymała tegoż wniosku"), co też w ocenie Spółki uwalnia ją od zarzutu bezczynności w jego rozpoznaniu. Rozstrzygając natomiast niniejszą kwestię wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca (M. S.A. w L.) skierowała wniosek o udzielenie informacji publicznej z 17 grudnia 2024 r. na adres poczty elektronicznej Prezesa Zarządu M1. Sp. z o.o. w L. tj. na adres [...]. Niniejszą okoliczność – na wezwanie Sądu z 25 czerwca 2025 r. – potwierdziła zresztą sama Spółka w piśmie z 4 lipca 2025 r. (k. 65 akt sądowych) podpisanym – co wymaga zaakcentowania Sądu – przez Prezesa Zarządu (Tymoteusza Myrda), w którym przyznała, że "wniosek został przesłany i doręczony wyłącznie na adres poczty elektronicznej Prezesa Zarządu Spółki [...]". Jednocześnie Spółka podniosła, że w grudniu 2024 r. na swojej stronie internetowej [...] (w zakładce kontakt) w sposób jednoznaczny wskazała swoje dane kontaktowe, w tym dane do kontaktu w formie elektronicznej ([...]). Zdaniem Sądu, bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność, że strona skarżąca skierowała wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 17 grudnia 2024 r. na adres poczty elektronicznej Prezesa Zarządu Spółki ([...]), a nie na adres [...] i co więcej okoliczność ta nie dowodzi twierdzeń Spółki, że "nigdy nie otrzymała tegoż wniosku". Wskazać bowiem należy, że wniosek przesłano na adres Prezesa Zarządu Spółki ([...]), a zatem na adres należący do pomiotu będącego adresatem wniosku, który znajduje się w tej samej domenie [...], co wskazany przez Spółkę adres poczty elektronicznej [...]. Powyższe dowodzi, że wniosek został przesłany, jak słusznie podniosła strona skarżąca, na służbowy (a nie prywatny) adres Prezesa Zarządu Spółki (pełny odpis z KRS M1. Sp. z o.o. w L., k. 35 akt sądowych), który przecież prowadzi sprawy Spółki i reprezentuje Spółkę (art. 201 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18, dalej: k.s.h.). Przyjąć należy, że prowadzenie spraw jest pewnym procesem, polegającym na podejmowaniu uchwał, wydawaniu decyzji i opinii, organizowaniu działalności spółki w ten sposób, aby było to zgodne z jej przedmiotem działalności, w celu realizacji jej zadań (A. Kidyba, Prawo handlowe, op. cit., s. 76; zob. również Z. Kubot, Kompetencje kierownicze zarządu spółki kapitałowej (w:) Księga pamiątkowa, 2018, s. 627–629). Prowadzenie spraw spółki obejmuje też realizację stosunków wewnętrznych, które ogranicza się co do zasady do czynności faktycznych oraz organizacyjnych. Sfera reprezentacji obejmuje zaś dokonywanie czynności w stosunkach zewnętrznych. Zgodnie natomiast z art. 205 § 2 k.s.h. oświadczenia składane Spółce oraz doręczenia pism Spółce mogą być dokonywane wobec jednego członka zarządu lub prokurenta, co też miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Rzeczą Prezesa Zarządu Spółki było zatem, po otrzymaniu wniosku strony skarżącej z 17 grudnia 2024 r., podjęcie, w ramach ustawowo przyznanych mu kompetencji, stosownych czynności zmierzających do załatwienia (rozpoznania) tegoż wniosku w trybie i terminie przewidzianym w u.d.i.p. Bierna postawa Prezesa Zarządu Spółki w tym zakresie nie uwalnia natomiast Spółki od zarzutu bezczynności. Odnosząc się zaś do argumentacji Spółki, która w piśmie z 4 lipca 202 r. podniosła, że na swojej stronie internetowej podała aktualne dane do kontaktu w formie e-maila ([...]) wskazać należy, że jednocześnie w piśmie tym Spółka nie doprecyzowała dokładnie kiedy tzn. w jakim dniu grudnia 2024 r., to zdarzenie miało miejsce. Jest to o tyle istotne w sprawie, iż strona skarżąca wygenerowała e-maila z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w dniu 17 grudnia 2024 r. Tym samym – tak de facto nie wiadomo zatem, czy strona skarżąca uczyniła to – już po dacie wskazania na stronie internetowej ww. danych przez Spółkę, czy też jeszcze przed tą datą. Trudno zatem z tej okoliczności wywodzić niekorzystne dla strony skarżącej skutki. W związku z powyższym Sąd uznał, że M1. Sp. z o.o. w L. dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z 17 grudnia 2024 r. i bezczynność ta miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt I sentencji wyroku). O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem zaniechania, czy też lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków i jako takie należało zakwalifikować postępowanie Spółki reprezentowanej przez Prezesa Zarządu, który choć otrzymał wniosek strony skarżącej o udzielenie informacji publicznej na służbowy adres [...], który znajduje się w tej samej domenie [...] co adres poczty elektronicznej [...] twierdził, że Spółka takiego wniosku "nigdy nie otrzymała". Trudno bowiem w takiej biernej postawie dopatrzyć się jedynie błędnej interpretacji przepisów ustawy o informacji publicznej, czy też omyłkowego działania. Dlatego też Sąd zobowiązał M1. Sp. z o.o. w L. do załatwienia wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku (punkt II sentencji wyroku). W pkt III sentencji wyroku Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez M1. Sp. z o.o. w L. na rzecz strony skarżącej poniesionych kosztów postępowania sądowego stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Do kosztów zaliczono koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł) - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).