IV SAB/Wr 272/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 147/14 uznającym się niewłaściwym miejscowo do rozpoznania sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. i przekazującym sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 147/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał się niewłaściwym miejscowo do rozpoznania sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 10 października 2014 r. Postanowieniem z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt I OZ 830/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. R. na wskazane wyżej postanowienie z dnia 16 lipca 2014 r. Sąd uznał, że wydane postanowienie jest zgodne z prawem i tym samym zarzuty skarżącego nie znajdują uzasadnienia. W dniu 20 października 2014 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie IV SAB/Wr 147/14. Domagał się wznowienia postępowania gdyż jest ono "niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego, a w inny sposób nie jestem w stanie usunąć zagrożenia jakie powstało na skutek przekazania sprawy do rozpoznania do WSA w Warszawie". Wskazał, że postanowienie WSA z dnia 16 lipca 2014 r. wydał sędzia z Wydziału IV, gdy tymczasem istnieje Wydział III do tego typu spraw, zatem podejmując rozstrzygnięcie przez niewłaściwy sąd zamyka się skarżącemu drogę do Sądu i do obrony i działania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, w przypadku zaistnienia ustawowej podstawy wznowienia. Przy czym badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym terminowości wniesienia takiej skargi i powołanych w niej podstaw wznowienia. W pierwszej kolejności skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega badaniu przez Sąd pod kątem dopuszczalności o dwojakim charakterze, a mianowicie dopuszczalności samej skargi i dopuszczalności wznowienia postępowania. Przy czym o dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego decyduje zachowanie ustawowego terminu oraz oparcie skargi na ustawowych podstawach wymienionych w przepisach ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 270 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym (VII) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Oznacza to, że na podstawie art. 270 dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, jak i postanowieniem. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt I GZ 2/06 (publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) chodzi o zakończenie sprawy sądowoadministracyjnej, a więc o prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 i 134 § 1 p.p.s.a. Do takich orzeczeń należą wyroki, to jest takie orzeczenia, które rozstrzygają sprawę (art. 132 p.p.s.a.), a więc orzekają merytorycznie - co do istoty sprawy sądowoadministracyjnej, oraz postanowienia, które w inny sposób kończą postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej (art. 160-165, art. 173 § 1 p.p.s.a.). Przepis art. 270 p.p.s.a. nie obejmuje możliwości wznowienia postępowania incydentalnego - wpadkowego, to jest zakończonego prawomocnym postanowieniem niekończącym postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej, za które należy uznać postanowienie w przedmiocie uznania się przez sąd niewłaściwym miejscowo do rozpoznania sprawy i przekazania sprawy do sądu właściwego (podobnie NSA w postanowieniu z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I OZ 1051/05, niepubl.). Wobec tego nie jest dopuszczalny na gruncie art. 270 p.p.s.a. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego co prawda prawomocnym orzeczeniem, ale niekończącym postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej. Niezależnie od powyższego dodać jeszcze trzeba, że wniesiona skarga nie zawiera żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, o jakich mowa w przepisach art. 271-273 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 270 i art. 276 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.